به گزارش خبرگزاری ایمنا، فوتبال ایران در یکی از پیچیدهترین مقاطع تاریخ خود قرار گرفته است؛ جایی میان وضعیت نامشخص از جنگ، بلاتکلیفی، تصمیمهای متناقض و آیندهای نامشخص. حمله متخاصمانه آمریکا و رژیم صهیونیستی به خاک میهن عزیزمان، عادی مردم را تحت تأثیر قرار داده و فوتبال را به آخرین اولویتهای مردم کشور تبدیل کرده است.
شرایط ویژهای رقم خورده است؛ لیگی که نیمهکاره ماند، باشگاههایی که مقابل هم صف کشیدند، تیم ملیای که فقط ۳۸ روز تا جام جهانی فاصله دارد و حالا بحث حضور یافتن یا حضور نیافتنش در بزرگترین تورنمنت فوتبال دنیا به یکی از جنجالیترین موضوعات روز تبدیل شده است. در چنین شرایطی، فوتبال ایران بر سر یک دوراهی ایستاده است؛ دوراهیای که هر تصمیمش میتواند تبعاتی بزرگ برای آینده فوتبال کشور داشته باشد.
بلاتکلیفی لیگ برتر، نخستین بحرانی بود که پس از متوقف شدن مسابقات خودش را نشان داد. از همان روزهای ابتدایی، بحثهای زیادی درباره تعیین تکلیف فصل جاری شکل گرفت؛ اینکه لیگ باید به همین شکل ناتمام اعلام شود، قهرمان بر اساس جدول حال حاضر مشخص شود یا مسابقات بعد از جام جهانی از سر گرفته شود. مثل همیشه، فضای فوتبال ایران خیلی زود به سمت بیانیهبازی و موضعگیری باشگاهها رفت. بیشتر تیمها خواهان پایان فصل بودند و اعتقاد داشتند ادامه دادن لیگ در این شرایط منطقی نیست، اما در این میان چند باشگاه از جمله پرسپولیس اصرار داشتند مسابقات به صورت متمرکز و فشرده ادامه پیدا کند. در نهایت تصمیم بر این شد که لیگ برتر بعد از پایان جام جهانی از سر گرفته شود؛ تصمیمی که خودش ابهامات و مشکلات تازهای ایجاد کرد. بازیکنانی که مدت طولانی از شرایط مسابقه دور بودهاند، افت بدنی و ذهنی خواهند داشت و از طرف دیگر، لیگ بعدی باید تنها حدود یک ماه بعد از پایان همین فصل آغاز شود؛ مسئلهای که در عمل برنامهریزی فنی تیمها و آمادگی بدنی بازیکنان را وارد بحرانی جدی میکند.
کنار تمام مشکلات داخلی لیگ، مسئلهای که این روزها بیشتر از هر چیزی فوتبال ایران را دوقطبی کرده، حضور یا حضور نیافتن تیم ملی در جام جهانی آمریکا است؛ موافقان حضور معتقدند تیم ملی با شایستگی به جام جهانی صعود کرده است و بازیکنان و مردم ایران حق دارند نماینده کشورشان را در بزرگترین صحنه فوتبال دنیا ببینند. آنها میگویند حذف داوطلبانه ایران از مسابقات، تنها ضربهای بزرگ به فوتبال کشور خواهد بود، اما در مقابل مخالفان باور دارند حضور در کشوری که دولتش در حملات اخیر علیه ایران نقش مستقیم داشته، تصمیمی اشتباه و غیرقابل قبول است و جام جهانی این دوره باید از سوی ایران تحریم شود؛ بهویژه بعد از توییت تهدیدآمیز ترامپ و تهدید کاروان تیمملی ایران و همینطور اظهار نظر جنجالی فرستاده ویژه ترامپ درباره جایگزین شدن ایتالیا در جامجهانی و استفاده از پرچم ایتالیا بهجای پرچم ایران در ایالت سیاتل آمریکا. این اختلاف نظر زمانی جدیتر شد که مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال، برای حضور در کنگره سالانه فیفا راهی کانادا شد اما با وجود داشتن ویزا و هماهنگیهای انجام شده، در فرودگاه کانادا مورد سوال و جواب و برخورد نامناسب قرار گرفت و در نهایت بدون حضور در کنگره به ایران بازگشت؛ اتفاقی که واکنشهای زیادی در فضای فوتبال و افکار عمومی به همراه داشت و دوباره تنشها درباره آینده حضور ایران در جام جهانی را افزایش داد.
حال در این فضا سوال اصلی مطرح میشود که با توجه به توییت تهدیدآمیز ترامپ، اظهارنظر نسنجیده از سوی مقامات دولتی آمریکا و نقض قوانین جهانی در مورد حضور رئیس فدراسیون فوتبال ایران در کانادا، آیا ایران باید در جامجهانی شرکت کند یا خیر؟
لیگ برتر بدون خارجیها، کیفیت لازم را ندارد
رسول کربکندی، دروازهبان اسبق تیمملی فوتبال ایران در جامجهانی ۱۹۷۸ به خبرنگار ایمنا میگوید: پیش از اینکه درباره ادامه لیگ یا پایان دادن به آن صحبت کنیم، باید درباره راهکارها صحبت کرد. باشگاهها باید بهجای اعتراض نسبت به هر تصمیمی، راهکاری ارائه دهند. در حال حاضر مهمترین موضوعی که فوتبال باشگاهی ایران را تحت تاثیر قرار میدهد، معرفی نماینده فوتبال کشورمان برای مسابقات آسیایی به کنفدراسیون فوتبال آسیاست که اگر بتوانیم با توجه به شرایط جنگی که پشتسر گذاشتیم، با AFC صحبت کنیم و نمایندگان را بعد از جامجهانی معرفی کنیم، لیگ را میتوانیم با انگیزه بیشتری ادامه دهیم.
وی با اشاره به ایده مطرحشده برای ادامه لیگ برتر پس از جامجهانی و مشکلات قراردادی برخی بازیکنان در آن تاریخ و پایان تعهد آنها میافزاید: اکنون در شرایط جنگی بازیکنان هم باید کمی کوتاه بیایند. اینکه بازیکنان فقط نگران پول باشند، منصفانه نیست. بالاخره باشگاهها درگیر جنگ بودهاند و کارخانههای فولاد مبارکه و فولاد اهواز آسیب دیدهاند و شاید دیگر نتوانند هزینههای بیش از حدی را برای فوتبال پرداخت کنند. رسانهها به جای مطرح کردن این سوالات باید به دنبال ارائه راهحل برای حل مشکل باشند و بگویند چه کاری میشد انجام داد و انجام داده نشده است.
دروازهبان سابق تیمملی فوتبال ایران خاطرنشان کرد: هر تصمیمی گرفته میشد، عدهای ناراضی بودند و به این دلیل به این نتیجه رسیدند که تصمیمگیری برای این موضوع را به بعد از جامجهانی موکول کنند.
کربکندی درباره موضوع پایان لیگ در همین نقطه یادآور میشود: من پیشتر هم این پیشنهاد را داده بودم که لیگ بدون قهرمان به پایان برسد و هیچ تیمی به دسته پایینتر سقوط نکند و دو تیم از لیگ آزادگان به لیگ برتر اضافه شوند تا لیگ برتر با ۱۸ تیم ادامه پیدا کند؛ اما همانطور که گفتم هر تصمیمی که گرفت شود، عدهای راضی هستند و عدهای معترض میشوند، برای مثال استقلال یک مدعی است که شاید رتبهای که به دست میآورد واقعی نباشد. از طرفی تیم چادرملو هفت بازیکن خارجی داشته است که کشور را ترک کردهاند، مشخص است که دیگر این تیم کیفیت سابق را نخواهد داشت، اما میتوان پرونده لیگ را همینجا بست و دو تیم به جدول لیگ اضافه کرد تا باشگاهها کمتر از این شرایط آسیب ببینند.
تیمملی در این جامجهانی شرایط ویژهای دارد
وی با اشاره به شرایط موجود در لیگ و تاثیر آن در وضعیت تیمملی برای حضور در جامجهانی خاطرنشان میکند: تیم ما در شرایط عادی به جامجهانی نمیرود. برخی بازیکنان ما داخل کشور هستند و برخی دیگر خارج از کشور توپ میزنند. بازیکنانی که در لیگ ایران مشغول هستند از آمادگی و شرایط مسابقه دور هستند و بازیکنانی که در خارج از کشور فعالیت میکنند و لژیونر هستند هم زمان کمی برای رسیدن به تاکتیکهای تیم ملی دارند، همه این موضوعات دست به دست هم داده است تا یک جامجهانی متفاوت را تجربه کنیم.
مربی فوتبال کشورمان درباره اردوهای کنونی تیمملی میگوید: اردوهای حال حاضر تیمملی فقط میتواند آمادگی جسمانی بازیکنان را بالاتر ببرد و بازیکنی که حدس میزند شانس کمی برای حضور در جامجهانی دارد، انگیزه و پشتکار کافی را برای تمرینات ندارد، بنابراین از هر مسیری برویم، مشکلات و موانعی را بر سر راه خود میبینیم.
به جامجهانی برویم یا نرویم؟
کربکندی درباره حواشی حضور یافتن یا حضور نیافتن تیمملی در جامجهانی ۲۰۲۶ به میزبانی ایالات متحده نیز خاطرنشان میکند: حضور در جامجهانی بزرگترین آرزوی هر کشور و بازیکنی است. جامجهانی ویترین فوتبال دنیاست و میدان بسیار دیدنی است، همچنین جریان سفر رئیس فدراسیون فوتبال به کانادا و بازگشت وی و اتفاقاتی که رخ داد، اگر برای بازیکنان و تیمملی ایران رخ دهد و به مشکل برخورد کنند، ناامیدکننده خواهد بود.
وی میافزاید: جو سکوها در قطر با آمریکا بسیار متفاوت است. ایران در قطر تعیینکننده بود، اما در آمریکا ممکن است اتفاقاتی رخ دهد که اگر بازیکنان از نظر ذهنی آماده نباشند به مشکل میخورند. ممکن است روی سکوها شعارهایی داده شود یا مقابل هتل تجمعهایی صورت بگیرد. همه این موضوعات باید پیشبینی شود و بازیکنان توجیه شوند. بهانههایی همچون شرایط ورزشگاه یا اینکه «با سروصدا مقابل هتل آرامش را از ما گرفتند» مردم را قانع نمیکند. پس از ۴۸ تیمی شدن جامجهانی، مردم اعتقاد دارند باید حداقل از گروه صعود کنیم و به مرحله حذفی برسیم.
کربکندی یادآور میشود: هیچ راهی بدون مانع نیست؛ رفتن به این رقابتها بهطور قطع مشکلاتی را به همراه دارد و همینطور حضور نیافتن هم میتواند عواقبی برای فوتبال ما داشته باشد. مقامات سیاسی باید در این تصمیمگیری مشارکت کنند و با توجه به موضوعاتی که به آن اشراف کامل دارند، تصمیم نهایی را بگیرند.
به دور از احساسات تصمیم بگیرید
به گزارش ایمنا، فوتبال ایران حالا بیش از هر زمان دیگری نیازمند تصمیمی دقیق، منطقی و به دور از هیجان است؛ تصمیمی که فقط سرنوشت یک فصل لیگ یا حتی یک حضور در جامجهانی را مشخص نمیکند، بلکه میتواند مسیر سالهای آینده فوتبال کشور را تغییر دهد. از بلاتکلیفی مسابقات داخلی گرفته تا نگرانیهای سیاسی، امنیتی و فنی پیرامون حضور تیمملی در آمریکا، همهچیز نشان میدهد که فوتبال ایران وارد دورهای حساس و کمسابقه شده است؛ دورهای که در آن هیچ انتخابی بدون هزینه نخواهد بود.
در چنین شرایطی، آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، مدیریت بحران و دوری از تصمیمات احساسی است. فوتبال ایران امروز بر سر بزرگترین دوراهی تاریخ خود ایستاده است؛ دوراهیای که عبور از آن فقط با همدلی، برنامهریزی و نگاه واقعبینانه ممکن خواهد بود. حالا باید دید در نهایت، مدیران فوتبال و مسئولان کشور چه مسیری را برای آینده انتخاب خواهند کرد؛ مسیری که بدون شک تا سالها درباره آن قضاوت خواهد شد.
نظر شما