به گزارش خبرگزاری ایمنا، گاهی یک تصویر یا حتی یک حرکت کوچک، چنان طنینافکن میشود که مرزهای رسمی و زبانهای دیپلماتیک را پشت سر میگذارد و به قلب تاریخ مینشیند. چندی پیش، در بحبوحه جنگی ناخواسته و تحمیلی، دخترکی از این سرزمین با همان زبان کودکانه و معصوم، خواستهای داشت که موشکی صورتی بهسوی اسرائیل شلیک شود و این جمله نه یک شعار، بلکه نجوای دل پاک کودکی بود که جنگ را نمیفهمد، اما وطن را حس میکند و نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، همان فرزندان این ملت، این صدا را شنیدند؛ نه با گوش، که با جان.
در پی این درخواست، موشکی به رنگ صورتی درآمد، نه بهعنوان یک سلاح، بلکه به مثابه نمادی از پیوند ناگسستنی نیروهای مسلح با مردم، با کودکان و رویاهایشان؛ اقدامی که بازتاب جهانی یافت و ثابت کرد انگشتان فرزندان مسلح این آب و خاک، هم بر ماشه صلابت است و هم بر قلمموی مهر.
با غیرتی به رنگ آبی آسمان ایران
حالا قصه برگ تازهای خورده است؛ آتشبس برقرار، اما لحظهای از هوشیاری سربازان وطن کاسته نشده است و در همین روزها، ویدئوی دیگری دلها را تسخیر کرد، اینبار پسربچهای با شوری کودکانه درخواست موشک آبی داشت و باز هم نیروهای مسلح، خود را از جنس مردم دانستند و نشان دادند که در بلندای اقتدار، گوش سپردن به زمزمه یک کودک را فراموش نکردهاند و تصاویر منتشرشده نشان داد که یک موشک قدرتمند و دوربرد با دقت، آبیرنگ میشود؛ رنگی از جنس آسمان آرزوهای یک ملت و از جنس دریای غیرت ایرانی.
موشک آبی تنها یک تغییر رنگ نیست، پیامی است رمزآلود و در عین حال آشکار، پیامی به دشمنان قسمخورده این سرزمین که میگوید ما آمادهایم و حتی در سکوت آتشبس، دستانمان بر ماشه است، اگر ذرهای از خطوط قرمزمان جابهجا شود، این ماشهها نه با خشونت، بلکه با غیرتی به رنگ آبی آسمان ایران، فشرده میشود و شما را با خاک یکسان میکنند و این صحنه تداعیکننده همان سخن ماندگار است که دستان فرزندان مسلح ملت ایران روی ماشه است و اینبار نیز این دستان قدرتمند، لطافت یک رویای کودکانه را با صلابت پولادین تلفیق کردهاند.
موشک آبی، همرنگ با آسمان بیانتها و دریای خروشان جنوب، در آشیانههای مستحکم خود انتظار میکشد
از موشک صورتی تا موشک آبی، مسیری از جنس عاطفه و اقتدار طی شد. دخترک چندی پیش موشک صورتی خواست و جهان فهمید نیروهای مسلح ایران، نیروی دلهاست و پسربچهای امروز با همان لحن، طلب موشک آبی کرد و ثابت شد که تکتک فرزندان این آب و خاک، در پستوی ذهن فرماندهان جا دارند و این یعنی مردمسالاری واقعی در بستر امنیت ملی؛ یعنی هر کودک این سرزمین، یک فرماندهی کوچک است که نگاهش در راهبردهای دفاعی دیده میشود.
حالا موشک آبی، همرنگ با آسمان بیانتها و دریای خروشان جنوب، در آشیانههای مستحکم خود انتظار میکشد، این موشک دگر فقط یک سلاح نیست، یک اثر هنری حماسی است، یک «نه» بزرگ به زیادهخواهان و یک «آری» جاودانه به کودکان ایران. در جهانی که قدرتهای زورگو، کودکان را سپر انسانی و طعمه فقر و آوارگی میکنند، جمهوری اسلامی ایران به دنیا نشان داد که قدرتش را از مهر میگیرد و صلاحش را با رنگ آرزوهای بچههایش میپوشاند.
موشک آبی شلیک نشده، اما هزار بار قلب دشمن را نشانه رفته است، زیرا روایتش نه در آسمان، بلکه در اعماق روح یک ملت طنینانداز شده است که ما ملت ایران از پا نمینشینیم.
نظر شما