به گزارش خبرنگار سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، حملات نظامی مشترک آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران که از ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ آغاز شد، اگرچه از نظر نظامی با شکست و آتشبس موقت همراه شد، اما تبعات اقتصادی آن همچنان دامنگیر متحدان منطقهای واشنگتن شده است. امارات متحده عربی که بهعنوان پایگاه لجستیکی آنها عمل میکرد، حالا با یکی از بزرگترین بحرانهای اقتصادی تاریخ خود دستوپنجه نرم میکند؛ دبی که تا پیش از این نماد ثروت، تجمل و امنیت در خاورمیانه بود، ظرف تنها چند هفته به شهری نیمهتعطیل و تقریباً خلوت تبدیل شده است.
آمار منتشرشده حاکی از آن است که جمعیت بسیاری از ساکنان دبی را اتباع خارجی تشکیل میدهند که با وعده درآمد بدون مالیات و سبک زندگی لوکس به این شهر مهاجرت کرده بودند. اما از آغاز جنگ، دهها هزار نفر از جمله حدود چهل و پنج هزار شهروند بریتانیایی این شهر را ترک کردهاند و بسیاری از آنان اعلام کردهاند که دیگر هرگز باز نخواهند گشت. مدارس بینالمللی تعطیل شدهاند و خیابانهایی که تا چند هفته پیش مملو از خودروهای لوکس و گردشگران اروپایی بود، حالا سوت و کور شده است.
بخش گردشگری دبی که یکی از ارکان اصلی اقتصاد این شیخنشین بهشمار میرود، به طور کامل فروپاشیده است. نرخ اشغال هتلها که در فصول پررونق بهطور معمول به ۹۰ درصد میرسید، در نیمه مارس به حدود ۱۶ درصد سقوط کرد. هتلهای هفتستاره و لاکچری که روزگاری نماد اوج تجمل بودند، برای جذب مشتری ناچار به کاهش بیش از ۵۰ درصدی نرخهای خود شدهاند. برجالعرب که قیمت هر شب اقامت در آن به بیش از ۱۷۰۰ دلار میرسید، اکنون با تخفیفهای سنگین و اتاقهای خالی روبهروست. سواحل معروف جمیرا که تا همین اواخر مملو از آفتابگیران اروپایی بود، اکنون خلوت شده است و صندلیهای ساحلی خالی، تنها تصویری از یک حباب ترکیده را به نمایش میگذارند.
بازار کالاهای لوکس نیز از این موج خروج در امان نمانده است. دبیمال که روزگاری پررفتوآمدترین مرکز خرید جهان بود، حالا تبدیل به تالاری وسیع و خلوت شده که تنها مشتریان محلی اندک در آن دیده میشوند. فروشندگان برندهای معروف جهانی گزارش دادهاند که فروش بعضی از فروشگاههای لوکس تا ۵۰ درصد کاهش یافته است. تحلیلگران بر این باورند که فروش کالاهای لوکس در سراسر خاورمیانه در ماه مارس حداقل ۵۰ درصد سقوط خواهد کرد که بخش اعظم آن بهطور مستقیم ناشی از نابودی گردشگری در دبی است.
تأثیر این بحران تنها به خیابانها و مراکز خرید محدود نمیشود. بازارهای مالی امارات نیز ضربههای سنگینی خورده است. ارزش بازار سهام دبی و ابوظبی از زمان آغاز جنگ حدود ۱۲۰ میلیارد دلار کاهش یافته است. شاخص کلی بازار مالی دبی حدود ۱۶ درصد سقوط کرده و شرکتهای بزرگ املاک که موتور محرک اقتصاد این منطقه بودند، بین ۱۳ تا ۱۷ درصد ارزش خود را از دست دادهاند.
اما شاید مهمترین و سوزناکترین بخش این بحران، وضعیت فرودگاه بینالمللی دبی باشد. این فرودگاه که تا پیش از جنگ شلوغترین فرودگاه جهان از نظر تردد مسافران بینالمللی بود، حالا با لغو هزاران پرواز روبهرو شده است. بر اساس آمار موجود، از آغاز درگیریها حدود ۲۳ تا ۳۰ هزار پرواز لغو شده که میلیونها مسافر را سرگردان کرده است. شرکتهای هواپیمایی بزرگی همچون امارات، قطر ایرویز و اتحاد، برنامههای خود را بهشدت کاهش دادهاند و بسیاری از خطوط هوایی بینالمللی نیز پروازهای خود به این منطقه را بهطور کامل متوقف کردهاند. حتی برای مسافرانی که موفق به تهیه بلیت میشوند، قیمتها تا سه برابر افزایش یافته است.
پشت این آمار سنگین، انسانهای واقعی با داستانهای تلخ قرار دارند. هزاران کارگر کمدرآمد از کشورهایی همچون سریلانکا، هند و فیلیپین که برای تأمین معیشت خانوادههای خود به دبی آمده بودند، حالا با دستهای خالی و بدون درآمد رها شدهاند. کارشناسان اقتصادی معتقدند که حتی با فرض پایان فوری جنگ، بازگشت به وضعیت عادی ماهها و شاید سالها طول بکشد. اعتمادی که دههها طول کشید تا دبی به عنوان یک بهشت امن در منطقه خاورمیانه برای سرمایهگذاران و گردشگران غربی ساخته شود، در عرض چند هفته فروریخت.
برخی ناظران اقتصادی با اشاره به تجربه دبی در بحران مالی ۲۰۰۸ و همهگیری کرونا، از قدرت بازیابی این شهر سخن میگویند، اما واقعیت میدانی چیز دیگری نشان میدهد. اینبار بحران نه اقتصادی و نه ویروس، بلکه نتیجه مستقیم یک ماجراجویی نظامی و جنگافروزی است که واشنگتن و تلآویو آن را علیه ایران آغاز کردند و حالا هزینه سنگین آن را متحدان منطقهای خود میپردازند.
نظر شما