از میناب تا خیابان؛ روایت کوچک‌ترین مدافعان ایران

به گزارش خبرگزاری ایمنا، از همان لحظه‌ای که جنگ تحمیلی سوم آغاز شد، ملت ایران خیابان‌ها را رها نکرد و برخلاف محاسبات دشمن که تصور می‌کرد با بمباران و ترور و تهدید، می‌تواند این ملت را به خانه‌هایش بفرستد، ایرانی‌ها هر شب در خیابان‌ها بودند برای اعلام حضور و برای دفاع، آن‌ها آمدند تا به جهان بگویند که خاک پاک ایران، وجب به وجب مدافع دارد.

میادین اصلی شهرهای بزرگ، میدان‌های کوچک روستاها، خیابان‌های محله‌های دور، همه و همه شاهد حضور ملتی بود که تصمیم گرفته بود در برابر زورگویی بایستد. این حضور، بازتاب‌های جهانی و بین‌المللی داشت و رسانه‌های جهان از تعجب نوشتند که چگونه ملتی در شرایط جنگ، این‌گونه متحد و استوار در خیابان‌ها می‌ایستد، آن‌ها نتوانستند درک کنند که این، ذات این ملت است؛ ملتی که مقاومت را از کودکی یاد می‌گیرد.

صحنه‌هایی که دل‌ها را لرزاند

یکی از زیباترین و تکان‌دهنده‌ترین صحنه‌های این شب‌ها، حضور کودکان و نوجوانانی بود که عاشقانه آمده بودند، کودکانی که شاید هنوز معنای بسیاری از کلمات و اتفاقات را نمی‌دانستند، اما یک چیز را به‌خوبی می‌فهمیدند، آن هم عشق به میهن است، آن‌ها پرچم ایران را در دست گرفته بودند و با چشمانی که هنوز به دنیای کودکی نگاه می‌کردند، در کنار بزرگترها ایستاده بودند.

این کودکان، پلاکاردهایی در دست داشتند که رویشان نام شهدا نوشته شده بود، پیام‌های مقاومت بود، عشق به ایران بود. آن‌ها نمی‌دانستند که تاریخ در حال نوشتن است، اما می‌دانستند که باید پای میهن بایستند و این همان چیزی است که ملت ایران را خاص می‌کند؛ پاسداری از میهن و غیرت ایرانی از بدو تولد در وجودش هست.

تعلیم در مکتب مقاومت / از کودکی عاشق میهن

ملت ایران، ملتی است که عشق به میهن را از کودکی به فرزندانش منتقل می‌کند و این بخشی از فرهنگ و هویت این ملت است. کودک ایرانی با شنیدن نام شهدا بزرگ می‌شود، با دیدن پرچم ایران احساس افتخار می‌کند، با یادآوری تاریخ پرافتخار این سرزمین، روحیه مقاومت را در خود پرورش می‌دهد.

نوجوانانی که در آن شب‌ها در خیابان‌ها بودند، شاید هنوز به سن انتخاب نرسیده بودند، اما به سن فهم رسیده بودند، آن‌ها می‌فهمیدند که چرا پدر و مادرشان در خیابان‌ها هستند، چرا پرچم را بالا نگه می‌دارند و چرا فریاد می‌زنند. این کودکان، آینده این ملت هستند؛ کسانی که روزی مدیران، فرماندهان، دانشمندان و مادران و پدران این کشور خواهند بود و همان عشقی که امروز در قلبشان جوانه زده، روزی به درختی تنومند تبدیل خواهد شد.

معنای واقعی غیرت و شرافت؛ میراثی که از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود

حضور کودکان و نوجوانان در آن شب‌ها، تنها یک صحنه احساسی و زیبا نبود؛ پیامی عمیق به جهان داشت. این کودکان نشان دادند که ملت ایران، ملتی است که ارزش‌هایش را از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌کند و غیرت، شرافت، عشق به میهن، ایثار و فداکاری، واژه‌هایی نیستند که در کتاب‌ها بمانند، بلکه در قلب‌ها زنده‌اند و از پدر به پسر و از مادر به دختر منتقل می‌شوند.

این ملت شریف، استواری و مقاومت و ایثار و فداکاری را به‌خوبی می‌داند و معنای عشق به میهن را می‌فهمد و آن را پاس می‌دارد. کودکانی که در این شب‌ها در خیابان‌ها هستند، شاهدان زنده این حقیقت هستند که ملت ایران، در برابر هر تهدیدی، متحد و استوار ایستاده است.

کوچک‌ترین مدافعان ایران‌زمین

کوچک‌ترین مدافعان ایران، در این شب‌های پرافتخار، درسی بزرگ به جهان دادند؛ ملتی که کودکانش پرچم به دست در خیابان‌ها می‌ایستند، ملتی است که هرگز تسلیم نخواهد شد. این کودکان، میراث‌داران واقعی شهدایی هستند که جان فدا کردند تا این سرزمین آزاد بماند و آن‌ها هنوز کلمات زیادی را نمی‌دانند، اما یک چیز را به‌خوبی می‌دانند که ایران را دوست دارند و حاضرند برایش جان فدا کنند.

آینده ایران در دستان همین کودکان است؛ کودکانی که امروز در خیابان‌ها ایستادند و فردا، سازندگان این سرزمین خواهند بود. ملت ایران، ملتی است که مقاومت را به ارث می‌برد و این بزرگ‌ترین سرمایه این ملت است و کودکان ایران، کوچک‌ترین مدافعان بزرگ‌ترین ملت جهان هستند.