به گزارش خبرگزاری ایمنا، تاریخ لحظاتی دارد که در حافظه جمعی ملتها حک میشود، لحظاتی که نه تنها گذشته را معنا میکنند، بلکه آینده را میسازند و این روزها، یکی از همان لحظات است؛ روزهایی که دشمن تمام توان خود را به کار بسته بود تا ملتی را به زانو درآورد و روزهایی که آسمان، شاهد بارش موشکهای دشمن بر سرزمینی بود که قرنها، تمدن را به جهان هدیه داده است.
اما در این بین، ملتی که قرنها در برابر طوفانها ایستاده، این بار نیز ایستاد، ملتی که در طول تاریخ، بارها ثابت کرده که در برابر ظلم و زور، سر خم نمیکند، این بار نیز به خیابانها آمد برای اعلام حضور و برای ایستادگی.
میادین اصلی شهرها، از تهران تا تبریز، از مشهد تا شیراز، از اهواز تا رشت و از اصفهان تا قم، میزبان جمعی شدند که آمده بودند تا صدایشان را به گوش جهان برسانند.
ملت ایران سوگواری کرد، اما میدان را خالی نکرد
این مردم، برای دو هدف به خیابانها آمده بودند، هدف اول سوگواری برای شهیدان بود، شهیدانی که در راه دفاع از میهن، جان خود را فدا کرده بودند، شهیدانی که نامشان برای همیشه در تاریخ ایران ثبت خواهد شد، خانوادههایی که فرزند داده بودند، برادر داده بودند، پدر داده بودند، همسر داده بودند و این مردم، آمده بودند تا به این خانوادهها بگویند: «تنها نیستید. ما در کنار شماییم.»
هدف دوم، مبارزه بود؛ خیابان برای این مردم سنگر بود، سنگری که در آن ایستادگی میکردند، سنگری که در آن ارادهشان را نشان میدادند و سنگری که در آن، به دشمن میگفتند ما نمیترسیم، ما تنها نیستیم و ایستادهایم.
این دو هدف در کنار هم معنایی عمیقتر داشت و سوگواری برای شهیدان، جدای از مبارزه نبود، بلکه سوگواری، خود نوعی مبارزه بود و با آمدن به خیابان و ابراز همدردی با خانوادههای شهدا، مردم نشان میدادند که یاد شهدا همیشه زنده است، شهدا تنها نیستند و راهشان ادامه دارد.
پیامی از اعماق وجود؛ پشت رهبر معظم انقلاب و نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران ایستادهایم
در این تجمعات، مردم یک پیام داشتند، پیامی ساده، اما پرقدرت، پیامی که به دشمن نشان داد ملت ایران، متحد است و در برابر تهدیدها، نمیلرزد. ملت ایران با صدایی رسا اعلام کرد که پشت رهبر انقلاب ایستاده است و این جمله، ساده بود، اما پر از معنا.
ملت ایران فرزندانشان در نیروهای مسلح را هم فراموش نکردند و با صدای بلند هر شب فریاد میزدند که قدردان زحمات آنها هستند و این قدردانی، از اعماق قلبها برخاسته بود، از قلب مادرانی که فرزندانشان در خط مقدم بودند، از قلب پدرانی که نگران بودند، اما امیدوار، از قلب همسرانی که منتظر بودند، اما بیتابی نمیکردند.
قدردانی از نیروهای مسلح، یعنی قدردانی از کسانی که جانشان را در طبق اخلاق میگذارند، یعنی قدردانی از کسانی که شبها بیدار میمانند تا ما در امنیت بخوابیم و یعنی قدردانی از کسانی که با هر سختی، در سنگرها ایستادهاند.
حضور در هر شرایطی؛ داغ خالی شدن خیابان بر دل دشمن ماند
آنچه این حضور را خاصتر و تحسینبرانگیزتر کرد، شرایطی بود که مردم با وجود آن میدان را رها نکردند، شبها، سرد بود و گاهی سرما با تمام قدرتش، ایران را در بر میگرفت، اما مردم آمدند تا بگویند که «ما ایستادهایم.»
بعضی شبها باران میبارید، قطرات باران بر صورتها میریخت، اما کسی به خانه نرفت و همه ایستادند؛ برخی با بیماری و درد آمدند، اما آمدند، چون میدانستند که این لحظات، تاریخی است و حضورشان مهم است.
این روزها کم نبودند پدرها و مادرهایی که با فرزندانشان میدان را خالی نکردند، چون میخواستند فرزندانشان هم این لحظات را ببینند و از کودکی بیاموزند که میهن، چقدر مهم است.
این شبها، بسیاری خانوادگی آمده بودند، پدربزرگها و مادربزرگها، کنار فرزندان و نوههایشان ایستادند و خانوادهها کنار هم قرار گرفتند و این تصویری بود از وحدت و انسجام و تصویری بود از ملتی که در سختترین لحظات، کنار هم میماند.
برخی گرد پیری روی موهایشان نشسته بود، سالها از عمرشان گذشته بود، جنگ دیده بودند و سختیها کشیده بودند، اما باز هم آمدند، چراکه میدانستند این لحظات، سرنوشتساز است.
بهتزدگی جهانیان از ملت همیشه استوار ایران
وقتی تصاویر این تجمعات در رسانههای جهانی پخش شد، جهانیان بهتزده شدند، آنها انتظار چنین وحدتی را نداشتند، انتظار نداشتند ملتی در برابر تهدیدها اینگونه متحد بایستد و انتظار نداشتند که مردم ایران در شبهای سرد و بارانی، به خیابانها بیایند تا پشتوانه کشورشان باشند.
رسانههای خارجی، از مردم ایران به عنوان مردمانی شجاع و وفادار به ملت و میهن یاد کردند و این اعترافی بود از سوی کسانی که سالها، ایران را هدف تبلیغات منفی خود قرار داده بودند، آنها به زبان آوردند که ملت ایران، ملتی خاص است و در سختترین شرایط، متحد میماند.
حضوری که سوخت موشکها شد
این حضور فقط نمادین نبود و این مردم با آمدنشان، به نوعی سوخت موشکهایی شدند که به سمت دشمنان ایران شلیک میشد؛ موشکها برای پرواز به سوخت نیاز دارند که این سوخت، روحیه، ایمان و امید است و اینها سوختی است که مردم با حضورشان به رزمندگان میدهند.
وقتی رزمندهای در خط مقدم میبیند که مردم در خیابانها ایستادهاند، احساس قدرت میکند، احساس میکند که تنها نیست و احساس میکند که ملت، پشت سرش است، توانی میگیرد دوچندان برای اینکه بیشتر تلاش کند و هر لحظه پیروزی را نزدیکتر میبیند.
این همان چیزی است که دشمن از آن میترسد؛ دشمن میخواهد ترس را در دلها بیندازد و مردم را در خانهها نگه دارد، اما وقتی میبیند ملتی اینگونه متحد است، ناامید میشود و میفهمد که این ملت شکستناپذیر است.
سنگر خیابان را تا پیروزی نهایی رها نخواهیم کرد
امروز پایان راه نیست، بلکه آغاز راه است و این اتحاد باید همچنان ادامه داشته باشد تا پیروزی کامل به دست آید، پیروزی چیزی فراتر از پایان جنگ و به معنای امنیت پایدار، آرامش و توسعه و پیشرفت است.
مردم ایران باید بدانند که حضورشان بیتأثیر نیست، هر بار که به خیابان میآیند، به دشمن پیام میفرستند، این راه، طولانی است، اما ملت ایران، بارها نشان داده که میتواند این راه را طی کند و در سختترین شرایط، میتواند پیروز شود.
نظر شما