به گزارش خبرگزاری ایمنا، یک ماه از نهم اسفند گذشت؛ شبی که دو رژیم تروریست آمریکایی و اسرائیلی با تمام تجهیزات مدرن و تبلیغات رسانهای خود، خیال فتح ایران را در سر پروراندند. رسانههای غربی روزها و هفتهها پیش از حمله، غولهایی از جنس فولاد و آتش ساخته بودند، ناوهای هواپیمابر عظیمالجثه، جنگندههای رادارگریز، زیردریاییهای بیشمار، اما این غولهای سست و پوچ، در برابر اقتدار و قدرت حقیقی ایران، چیزی جز سراب از آب درنیامدند. ایران شکست نخورد. ایران عقبنشینی نکرد.
حقیقت غول دروغین
آنچه رسانههای آمریکایی و اسرائیلی بهعنوان «ناوگان شکستناپذیر» به تصویر کشیده بودند، در نخستین برخورد با قدرت پدافندی ایران، تمام افسانه بودنش عیان شد. جنگندههای پیشرفتهشان که به آسمان ایران پا گذاشتند، نه با موشکهای ساده که با ایمان مردانی روبهرو شدند که برای هر وجب از خاک این سرزمین، صد سال افتخار در سینه داشتند. ناوهای عظیمالجثهشان در آبهای خلیج فارس، ناگهان خود را در برابر ساحل مردانی دیدند که نیاکانشان، غولهای تاریخ، استعمار انگلستان را به زانو درآورده بودند.
امروز متجاوزان پس از یک ماه درگیری، به اهداف خود نرسیدند و ایران همانگونه که ایستاده بود، همچنان ایستاده است، با اقتداری که ریشه در اعماق تاریخ و ایمان دارد، اما متجاوزان در باتلاقی افتادهاند که خود به دست خود کندهاند.
همان شیربچههای ایرانی، جوانانی که غیرت را با شیر مادر آشامیدهاند، در برابر آن غول دروغین رسانهای ایستادگی کردند، هر شلیکی که به سوی ایران شد، با پاسخی کوبندهتر روبهرو شد. هر تهدیدی که از سوی کاخ سفید و تلآویو اعلام شد، با لبخند و مشت پیروزی مردمان این سرزمین پاسخ داده شد.
تاریخ را فراموش کردهاید؟!
و اکنون، از سر استیصال، زمزمههای حمله زمینی و ارسال نیرو به منطقه به گوش میرسد. گویا تاریخ را فراموش کردهاند. گویا تصویر گورستان انگلیسیها در بوشهر را از برابر چشمان خود کنار زدهاند.
خاک ایران، گورستان متجاوزان
تاریخ و محاسبات دشمن آمریکایی همیشه در برابر ملت ایران اشتباه بوده است. آیا یادشان رفته که پیش از آنها، انگلیسیها نیز خیال خام داشتند و اکنون گورستانی در بوشهر، فریادگر حماقت آنها است؟
در بوشهر کهن، قبرستانی خفته است با تابلویی که بر سردر آن نوشته شده: «قبرستان متجاوزین انگلیسی». اینجا آرامگاه سربازانی است که در نبرد با سرهنگ باقرخان تنگستانی و رئیسعلی دلواری به هلاکت رسیدند. اداره کل میراث فرهنگی در سال ۱۳۷۹ این مکان را در فهرست آثار ملی ثبت کرد. امروز از صلیبهای بزرگ و سنگنوشتهها جز چند قطعه سنگ شکسته و خار و خاشاک چیزی نمانده، اما حافظه تاریخی مردم این سرزمین، هیچگاه پاک نمیشود.
رئیسعلی دلواری؛ شیر بیشه دلوار و دلیر تنگستان
رئیسعلی دلواری، فرزند رئیس محمد، متولد ۱۲۶۱ در دهستانی از توابع بوشهر، نماد غیرت جنوب ایران است. وقتی قوای انگلیس بوشهر را تصرف کردند، رئیسعلی از جا برخاست. دلوار، آن نقطهای که چند بار سربازان انگلیسی به آن یورش بردند و هر بار شکست خوردند، شاهد نبردی عظیم بود. نزدیک به پنج هزار سرباز متجاوز در برابر رئیسعلی و یارانش صف آراستند، اما تار و مار شدند.
قیام مردم تنگستان به رهبری او هفت سال طول کشید. هفت سال دفاع از بوشهر، دشتستان و تنگستان. هفت سال جلوگیری از نفوذ بیگانه به درون مرزهای ایران.
گورستان شما آماده است، بیایید ما منتظریم!
امروز که آمریکاییها تهدید به حمله زمینی میکنند، جوانان هرمزگانی محل دفن سربازان متجاوز آمریکایی را در قعر آبهای خلیج فارس مشخص کردهاند. هزاران جوان آمادهاند تا این استان را به قتلگاه تجاوزکاران بدل کنند.
سازمان بهشت زهرا در تهران نیز محلی برای دفن موقت کشتهشدگان احتمالی سربازان آمریکایی آماده کرده است، اقدامی پیشدستانه که از عزمی راسخ و اقتداری بینظیر حکایت دارد.
مردم جنوب با زبان حال میگویند: «یادشان رفته ما جنوبیها همان نسل میرمهنا، رئیسعلی دلواری و نادر مهدوی هستیم.» مردانی که ثابت کردند ایمان و عزم راسخ، برترین سلاح در برابر هر تجهیزات پیشرفتهای است.
گورستان متجاوزان انگلیسی در بوشهر همچنان نمادی زنده از این حقیقت است، جایی که رویای استعمارگران برای همیشه خفته شد و خاک این سرزمین، قبرستان متجاوزانی شد که طمع به ثروتهای آن داشتند. آنجا که عقاب پر بریزد، از پشه کوچک چه خیزد؟ مردم ایران عقابانی هستند که در برابر پشههای مزاحم دشمن، از آشیانه خود با صلابت دفاع میکنند.
و این، حماسهای است که هیچگاه به فراموشی سپرده نخواهد شد؛ حماسه اقتدار ایران.
نظر شما