به گزارش خبرگزاری ایمنا، بزرگترین چالش انسان مؤمن در رویارویی با تلاطمهای سیاسی و اجتماعی، هراس از شکست و احساس تنهایی در برابر قدرتهای بزرگ است؛ مسئله اصلی اینجاست: چگونه میتوان در دنیایی که بر پایه مادیات بنا شده، به امر نادیدنی تکیه کرد و پیروز شد؟
پاسخ را باید در بازتعریف مفهوم ایمان جستوجو کرد. ایمان در عرصه مبارزه، صرفاً یک باور قلبی انتزاعی نیست، بلکه اعتماد به یک سیستم پاداش و جزای دقیق در هستی است. خدای متعال جهان را بهگونهای طراحی کرده که حق مانند آب زلال، ماندگار و باطل همچون کف روی آب، رفتنی باشد.
گرهِ اصلی کار آنجاست که ما نصرت الهی را مشروط به حرکت خود بدانیم؛ یعنی تا قدمی برای یاری حق برداشته نشود، سازوکار حمایت الهی فعال نمیگردد. در واقع، مسئله نه در توانایی خداوند، بلکه در کیفیت حضور و نیت ما در صحنه عمل نهفته است.
در همین راستا رهبر شهید انقلاب چهاردهم خرداد ۱۴۰۲ در بیانات در مراسم سیوچهارمین سالگرد ارتحال حضرت امام خمینی اظهار کردند: «وقتی که ما ایمان به خدا را در مسائل عینی، در مسئلهی مبارزه با استکبار مطرح میکنیم، معنای ویژهای دارد. ایمان به خدا در این مقام به معنای ایمان به وعدههای الهی است.
خدای متعال در قرآن وعدههایی داده است که این وعدهها تخلّفناپذیر است. وعده داده است «اِن تَنصُرُوا اللَهَ یَنصُرکُم وَ یُثَبِّت اَقدامَکُم»؛(۱) وعده داده است که «وَ لَیَنصُرَنَّ اللَهُ مَن یَنصُرُه»؛(۲) وعده داده است که «اِنَّ اللَهَ یُدافِعُ عَنِ الَّذینَ آمَنوا»؛(۳) وعده داده است که «وَ اَمّا ما یَنفَعُ النّاسَ فَیَمکُثُ فِی الاَرض»؛(۴) اگر خدا را نصرت کنید خدا به شما ثبات قدم خواهد داد و شما را نصرت خواهد کرد؛ آنچه به سود مردم است، ماندگار است، ماندنی است و کفهای روی آب، رفتنی است و ناحق و باطل همان کف روی آب است و حق یعنی حقیقت اسلام، عبارت است از آنچه خواهد ماند؛ اینها وعدههای الهی است؛ اِنَّ اللَهَ لا یُخلِفُ المیعاد؛(۵) خدا وعدههای خودش را تخلّف نخواهد کرد.»
همچنین ایشان در بیانات در دیدار پیشکسوتان و فعالان دفاع مقدس و مقاومت در ۲۹ شهریور ۱۴۰۲ فرمودند: « همهی ما بدانیم که تا در راه خدا و برای خدا کار میکنیم، حرکت میکنیم، حرف میزنیم، خدا به ما کمک خواهد کرد؛ این وعدهی الهی است: اِن تَنصُرُوا اللَهَ یَنصُرکُم؛ وَ لَیَنصُرَنَّ اللَهُ مَن یَنصُرُه. اگر نیّت شما نصرت خدا است، بلاشک خدای متعال به شما کمک خواهد کرد؛ گاهی طریقهی کمک را خودمان میفهمیم، تشخیص میدهیم، گاهی هم نمیفهمیم، میبینیم کمک شدیم، میبینیم کار راه افتاد، کار پیش رفت؛ این کمک الهی است.
نیّتها را خدایی کنیم. نیّت خدایی هم به این معنا نیست که هر وقت بخواهیم یک حرکتی انجام بدهیم، همان جا مثلاً فرض کنید بگوییم این کار را انجام میدهم برای رضای خدا؛ نه، همین که شما به مردم رحم میکنید، این نیّت خدایی است؛ همین که شما به کشور میخواهید خدمت کنید، این یک نیّت خدایی است؛ همین که شما میخواهید یک کار هنری خلق کنید که چهار نفر را هدایت کند، این نیّت خدایی است. با نیّت خدایی که وارد بشویم، خدای متعال هم کمک خواهد کرد.»
به گزارش ایمنا، پیروزی نهایی نه در گروِ ابزارهای پیچیده، بلکه در گروِ ثبات قدمی است که از اطمینان به وعدههای صادق حاصل میشود. اگر خدمت به خلق و حقیقتطلبی، زیربنای حرکتهای اجتماعی و فردی قرار گیرد، نصرت الهی نه یک احتمال، بلکه یک ضرورتِ تخلفناپذیر خواهد بود.
راه روشن است: وقتی نیتها سمت حق تغییر جهت دهند، حتی اگر مسیرِ کمک الهی را با محاسباتِ فعلی درک نکنیم، پیش رفتنِ کار و گشایش در امور، امری قطعی و حتمی است. حق، ماندنی است چون ریشه در سنتهای تغییرناپذیر آفرینش دارد.
نظر شما