به گزارش خبرگزاری ایمنا، دریا گاهی آرام است؛ آنقدر آرام که گویی هیچ راز تلخی در دل خود ندارد و گاه طوفانی در همان دریا، در لحظهای کوتاه میتواند به دفتر خاطراتی بدل شود که سطرهایش با نام مردان شجاع پر شود؛ علیرضا، احسان، ساسان، آرش، امین...
این بار نیز آبهای دوردست شاهد اتفاقی شدند که قلب یک ملت را اندوهگین کرد و نام گروهی از دریادلان ایرانی را در شمار جاودانگان نشاند.
ناو «دنا» که در قالب یک رزمایش صلح بینالمللی دریایی راهی اقیانوس شده بود، پس از حضور در رزمایش مشترک، مسیر بازگشت به میهن را در پیش گرفت.
مأموریتی که قرار بود تجربهای حرفهای و نمادی از تعامل دریایی میان کشورها باشد، ناگهان به یک حادثه تروریستی تلخ بدل شد؛ حادثهای که در پهنهای دور از ساحلهای ایران رخ داد و موجی از اندوه و تأثر را در سراسر کشور برانگیخت.
در آن روز، دریادلان ایرانی که بسیاری از آنان جوانانی پرانرژی و امیدوار بودند، در دل اقیانوس به مسئولیت خود مشغول بودند؛ غافل از آنکه سرنوشت، صفحهای دیگر برای آنان رقم زده است. حملهای جنایتبار و غیرمنتظره به ناو دنا، زندگی دهها نفر از کارکنان این شناور را برای همیشه دگرگون کرد. در پی حمله تروریستی آمریکا به دنا ۸۴ نفر از نیروهای ناو جان خود را از دست دادند و جمعی دیگر نیز مجروح شدند؛ تعدادی نیز همچنان در شمار مفقودان قرار دارند، سفری که با پرچم تعامل و رزمایش صلح آغاز شده بود، اما ناگهان سکوت دریا با حملهای سنگین شکسته شد؛ حملهای که نه در میدان نبرد، بلکه در دل مأموریتی بیسلاح و صلحآمیز رخ داد.
در آن لحظه، آبهای دوردست شاهد صحنهای تلخ شدند؛ جایی که مردان دریادلان ایرانی، بیآنکه گمان رویارویی با آتش خصومت داشته باشند، در برابر ضربهای ناجوانمردانه قرار گرفتند. مردانی که در غربتی از جنس آب، با آرامش دریا وداع گفتند.
خبر این حادثه تروریستی، همچون موجی سنگین از دل اقیانوس برخاست و به ساحلهای ایران رسید. خانوادههایی که آنها هم در روزهای جنگی در کشور به سر میبردند و چشم به راه بازگشت عزیزانشان بودند، ناگهان با واقعیتی تلخ روبهرو شدند. با این حال، اندوه این واقعه تنها به خانههای آنان محدود نماند؛ جامعه ایران نیز خود را شریک این غم میداند.
و حالا امروز، تهران رنگ دیگری دارد، از نخستین دقایق ظهر، آرامآرام به دریایی از اندوه و افتخار بدل شد.
خیابانها پر است از مردمی که آمدهاند تا بر شانههای خود، پیکر دریادلانی را بدرقه کنند که از دل اقیانوس به آغوش وطن بازگشتهاند. هنوز صدای موجهای دوردست در روایت دنا جاری بود و اکنون پیکرهای مطهر شهیدانش، در میان اشک و صلوات، بر دوش مردمی حرکت میکرد که قدر ایثار را میدانند.
مراسم تشییع پیکر مطهر شهدای ناو «دنا» از ساعتی پیش از ساعت ۱۳:۳۰ آغاز شد؛ آیینی باشکوه که تهران را به صحنهای از وفاداری و همدلی بدل کرد.
مردم قدرشناس، مؤمن و شهیدپرور پایتخت، زن و مرد، پیر و جوان، آمدهاند تا به فرزندان دریا سلامی دوباره بدهند؛ همانانی که در مسیر بازگشت از مأموریتی صلحآمیز، در پهنه بیکران آبها به خون نشستند و نامشان در دفتر بلند شهادت ثبت شد.
در میان تابوتهایی که با پرچم سهرنگ ایران پوشیده شده است، مهمانان دیگری هم روی دست مردم تشییع میشود. پیکر شهید علی لاریجانی، رئیس شورای عالی امنیت ملی و سرلشکر غلامرضا سلیمانی، رئیس سازمان بسیج مستضعفین، نیز در کنار شهدای دنا درحال تشییع است، مردانی که در جریان تجاوز و اقدام خصمانه آمریکا و رژیم صهیونیستی، به کاروان بلند شهدای «جنگ رمضان» پیوستند و ردای سرخ شهادت را بر تن کردند.
دیروز بود که پیام دعوت به تشییع شهدای ناو دنا از سوی دبیر شورای عالی امنیت منتشر شد؛ پیامی که مردم را به بدرقه دریادلان فرا میخواند، اما تقدیر چنین رقم خورد که همان صدایی که مردم را به وداع با شهیدان فرا میخواند، امروز خود در میان تابوتها آرام گرفته باشد. اکنون پیکر مطهر شهید علی لاریجانی نیز بر دستان مردم حرکت میکند؛ در کنار سردار غلامرضا سلیمانی و فرزندان رشیدی که از دل دریا به آسمان پر کشیدند.
فضای مراسم آمیختهای بود از اندوهی عمیق و غروری استوار. اشکها جاری بود، اما در میان همان اشکها، صلابت عجیبی موج میزد؛ صلابتی که نشان میداد ملت ایران در برابر خون فرزندانش هرگز سر خم نخواهد کرد. صدای «لا اله الا الله» و «لبیک یا حسین» در خیابانها طنین انداخته بود و پرچمهای ایران در میان جمعیت چون موجهایی از عزت به حرکت درآمده بود.
مردمی که آمده بودند، تنها برای وداع نیامده بودند؛ آنان آمده بودند تا بگویند راه این شهیدان ادامه دارد. آمده بودند تا شهادت را آغاز فصلی تازه از ایستادگی بدانند. در نگاه بسیاری از حاضران، داغ سنگینی موج میزد، اما در همان نگاهها میشد برق عزم و اقتدار را نیز دید؛ عزم ملتی که تاریخش با خون شهیدان نوشته شده است.
کاروان شهیدان آرامآرام در میان جمعیت پیش میرفت و پیکرهایی که روزی بر عرشه کشتیها و در سنگرهای دفاع از میهن ایستاده بودند، اکنون بر دوش مردمی حرکت میکردند که با هر گام، عهدی تازه با آرمانهای آنان میبستند.
دنا، آن ناوی که در دل اقیانوس زخمی شد، امروز در دل تهران روایت دیگری پیدا کرده بود؛ روایتی از ملتی که با وجود داغ و اندوه، همچنان استوار ایستاده است. شهدای دریا و شهدای مقاومت، کنار هم بر دوش مردم حرکت میکردند و نامشان در حافظه این سرزمین ماندگارتر از همیشه ثبت میشد.
تهران امروز پایتختی بود که به دریا پیوند خورده بود. موجهایی که روزی در دل اقیانوس بر پیکر دنا میخوردند، اکنون در قالب جمعیتی عظیم در خیابانهای شهر جاری شده بودند و در میان این موجها، نام شهیدان چون ستارههایی میدرخشید؛ ستارههایی که گرچه از آسمان زمین رفتهاند، اما راه را برای فردای این سرزمین روشنتر کردهاند.
نظر شما