به فدای آن مشتی که نماد مقاومت ما شد

به گزارش خبرگزاری ایمنا، به فدای آن دستی که تا آخرین نفس، مشتی گره‌کرده بود؛ دستی که حتی در آستانه ملکوت، تسلیم نشد و صلابت را برای همیشه در حافظه تاریخ حک کرد.

رهبر شهید ما، آن کوه استوار، آن سرو سرخ ایستاده در طوفان‌ها، وقتی پیکر مطهرش را بعد از شهادت زیارت کردند، روایتی شنیدند که مو بر تن هر آزاده‌ای را راست می‌کند: مشت دست سالمشان گره خورده بود. مشتی که تا آخرین لحظه، حتی پس از پرواز روح ملکوتی‌شان، همچنان بسته ماند؛ گویی با تمام وجود به زمین و زمان فریاد می‌زدند: هنوز ایستاده‌ایم، هنوز مقاومیم، هنوز تسلیم نشده‌ایم.

این مشت گره‌کرده، نماد غیرت ایرانی، نشانه شجاعت علوی، و رمز ایستادگی حسینی بود. مشتی که نه برای جنگ، که برای دفاع گره خورد؛ نه برای درگیری، که برای مقاومت بسته شد؛ نه برای نفرت، که برای عشق به وطن و آرمان‌های بلند انقلاب اسلامی مشت شد.

روز قدس این نماد بیش از پیش برجسته بود و این نماد جدید چقدر دلنشین است! آن دو انگشتِ علامت پیروزی، حرف V انگلیسی است، اولین حرف ویکتوری. مالکیتش مال آمریکاست. اما علامت پیروزی ما ایرانی‌ها چیست؟ مشت گره‌کرده. این تفاوت نه فقط در شکل، که در عمق فرهنگ ما ریشه دارد. ما پیروزی را نه در تقلید از بیگانگان، که در مقاومت و ایستادگی می‌بینیم.

دیروز در راهپیمایی روز قدس، چشمانم از دیدن دریایی از مشت‌های گره‌کرده پر اشک شد. زن و مرد، پیر و جوان، کودک و بزرگ، همه با مشت‌هایی گره‌کرده فریاد می‌زدند. در میان این جمعیت، انگار خودِ رهبر شهیدمان را می‌دیدم که آن مشت همیشه بسته‌شان، اینک در مشت‌های میلیون‌ها ایرانی زنده شده است. مردم با مشت‌های گره‌کرده‌شان به یاد امام شهیدشان، نه فقط شعار که یک راه، یک مرام، یک مکتب را فریاد می‌زدند.

این مشت‌ها، ادامه همان مشتی است که در پیکر مطهر رهبر شهیدمان گره خورده بود. این مشت‌ها، پیام‌آور این حقیقت‌اند که راه شهیدان ادامه دارد. این مشت‌ها، زبان گویای ملتی است که تسلیم نمی‌شود، کوتاه نمی‌آید و تا آخرین نفس بر سر پیمانش با آرمان‌های والا ایستاده است.

آری، این مشت گره‌کرده ما، سلامی است به روح بلند رهبر شهیدمان، تجدید میثاقی است با راهشان و فریادی است رسا به تمام جهان که: «ما زنده به ایمانیم و مشت‌هایمان تا همیشه برای دفاع از حق و حقیقت گره خواهد ماند.»