به گزارش خبرگزاری ایمنا، در جمعهای که زمین از آسمان پارهپاره شد، تهران یکپارچه حماسه بود. روز قدس، روز فریادِ خفته در گلوی تاریخ است و مردمی که با خونِ دل، ندای «هیهات منا الذلة» را بر قله نیزهها افراشتند. پیش از آنکه خورشید به اوج برسد، آتش از آسمان باریدن گرفت. دشمن، که جز نامردی نمیداند، بر مسیر راهپیمایی بمب ریخت. صدای انفجار، شهر را لرزاند، دود سیاه به آسمان رفت، اما سیل جمعیت، عظیمتر و خروشانتر از آن بود که سدی بتواند جلودارش باشد.
هشدار تخلیه دادند، اما مردمانی که وارثان عاشورایند، از چه میترسند؟ کسی میدان را خالی نکرد. در میان فرود بمبها در اطرافشان، ایرانیان استوارتر از پیش ایستادند. شعار «مرگ بر اسرائیل» نه تنها خاموش نشد، که با صدای انفجار، طنینی رساتر یافت و با دود ناشی از انفجارها، به عرش برآمد.
اما در این معرکه، سختترین صحنه را باید با سرمه غیرت به دیدگان کشید: زنی در مسیر اعتراض به انسانکشی صهیونیستها، در ایران، به دست خبیثترین قوم جهان به شهادت رسید. پرچمش که به خون آغشته شده بود، به دست جوانان برافراشته شد. مردم، آن پرچم آغشته به خون زن شهید را بر سر دست گرفتند و گویی بر نیزه کردند. قرمز و سفید و سبز پرچم، با خون تازه زن شهید، سرختر شد. آنها با خون، با مشتهای گره کرده و با چشمانی داغ از آتش انتقام، راهپیمایی را به نمایشگاهی از شرف و غرور تبدیل کردند.
در هیچ سکانس هالیوودی، در هیچ جای دنیا، اینگونه درام، حماسه، خشم، اشک و انتقام را یکجا نمیتوان به تماشا نشست. اینجا تهران بود، روز قدس و مردمی که ثابت کردند پیر خمین چه نیکو فرمود: مردم ایران در عصر حاضر، از مردم حجاز عصر رسولالله و کوفه زمان امیرالمؤمنین بهترند. سند این سخن، این پرچم خونین است که بر نیزه رفته و مردمی که از جنگنده نترسیدند.
رسانههای خارجی مثل شبکه راشا تودی، با پوشش لحظه به لحظه، به شجاعت ایرانیان گواهی دادند و نوشتند: ایرانیان شجاع در راهپیمایی روز قدس و همزمان با فرود بمبهای آمریکایی-اسرائیلی در اطرافشان، استوارتر و محکمتر ایستادهاند.
این رسانه روسی از طنین شعارها با برخاستن دود انفجارها گفت و از مشت گره کرده مسئولانی نوشت که چونان مردم، در خط مقدم جهاد ایستاده بودند.
در میانه این طوفان آتش، رئیسجمهور پزشکیان به میان جمعیت آمد و مردمی که جانشان در گرو یک لحظه غفلت بود، با او روبوسی کردند و عکس گرفتند. رسانههای خارجی باز هم نوشتند که کدام رئیسجمهور غربی جرئت چنین رفتاری دارد؟ کجای دنیا حاضران در یک راهپیمایی زیر بمباران، با رئیسجمهور خود این چنین صمیمانه دیدار میکنند؟ در سوی دیگر راهپیمایی علی لاریجانی دبیر شورای عالی امنیت ملی، گام برمیداشت و همگان یک صدا و یک دل، فریاد مقاومت سر میدادند.
در گوشهای دیگر، خبرنگاری در حال مصاحبه با رئیس قوه قضاییه، محسنی اژهای بود که ناگهان حملهای شد. اما او حتی سخن خود را قطع نکرد و با مشتی گره کرده، نماد ایستادگی و شجاعت را به تصویر کشید.
این مشت گره کرده، یادگار رهبر عزیز و شهیدمان، حضرت آیتالله سیدعلی خامنهای بود که با همان مشت گره کرده به شهادت رسید و الگویی جاودان برای امت خویش شد.
آری، امروز روز قدس بود. روزی که در آن، ایرانیان با خون خود بر سنگفرش خیابانهای تهران نوشتند: «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل». آنها با قامتهای استوار و دلهای لبریز از ایمان، به دنیا نشان دادند که ملتی که از شهادت نمیهراسد، شکستناپذیر است. این حماسهای بود که در هیچ قاب هالیوودی نمیگنجد، زیرا قابش، وسعت آسمان و زمین است.
آری، اینجا تهران است؛ جایی که پدافندی از جنس مردم، بلندتر از آژیر خطر، فریاد هیهات منا الذلة سر میدهد.
نظر شما