مشکین‌دشت با صلابت بر سر پیمان شهدا و رهبری ایستاد

به گزارش خبرگزاری ایمنا از البرز؛ امروز، آسمان مشکین‌دشت نیز گویی در سوگ نشسته بود. قطره‌های باران، اشک‌های آسمان بر مزار شهیدانی بود که خاک شهر را با خون خویش آبیاری کردند. نسیم سرد آخرین روزهای زمستان، تلاش می‌کرد تا تلاطم اندوه را بر چهره‌های مردم نقش بزند، اما گرمای ایمان در دل‌ها، سردی هوا را بی‌معنا کرده بود.

صحنه، صحنه‌ای از حماسه و عشق بود. خیابان‌های مشکین‌دشت، دریایی از انسان‌های هم‌دل و هم‌زبان شده بود که پیکرهای مطهر دو سردار گمنام، «شهید مهدی توزندجانی» و «شهید ابوذر رستمی» را بر دوش می‌کشیدند. این دو، قربانیان جنایت تازه‌ی رژیم صهیونیستی و آمریکای جنایتکار بودند و امروز، مردم ولایت‌مدار مشکین‌دشت، با سینه‌هایی پر از غرور و چشمانی پر از اشک، مشایعت‌کننده راه آنان بودند.

ناگهان، در اوج مراسم و هم‌زمان با فریادهای «لااله‌الاالله» و «خمینی رهبر»، صدایی مهیب، آرامش ظاهری فضا را در هم شکست. دشمن غاصب و وحشی، در اقدامی جنون‌آمیز و تحقیرآمیز، بخشی از استان را هدف بمباران قرار داد. صدای انفجار چنان کوبنده بود که گویی می‌خواست قلب‌ها را از تپش بازدارد و رعب را در جان‌ها بنشاند.

اما معجزه ایمان رخ داد. دریای انسانی مشایعت‌کننده، برای لحظه‌ای مکث کرد، نه از ترس، که از خشم. سپس، فریادهای «الله‌اکبر» با صلابت‌تری از قبل طنین‌انداز شد. مادران، پدران، جوانان و کهنسالان، همچون کوهی استوار در جای خود ایستادند. آنان، سربازان گمنام جبهه مقاومت بودند که بمباران، نه تنها روحیه‌شان را نشکست، که بر آتش عشق و ایثارشان دمید. با چشمانی گریان و دلی مطمئن، مسیر تشییع را ادامه دادند؛ گویی هر قدم، پاسخی کوبنده به آن صداهای مهیب بود. آنان تا آخرین لحظه، برای بدرقه راه شهدا ایستادند و نشان دادند که ترور و بمباران، تنها بر استحکام پیمان آنان با شهدا و آرمان‌هایشان می‌افزاید.

در این مسیر، امام جمعه، فرماندار، اعضای شورای تأمین و مسئولان نیز، در کنار مردم، سنگر وفاداری را ترک نکرده بودند. مراسم، تنها یک تشییع نبود؛ میعادگاهی بود برای تجدید میثاقی ناگسستنی. میثاق با خون شهدا و میثاق با رهبری انقلاب، آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای. شعارهای مردم، آشکارا حکایت از این داشت که راه شهدا، تنها با پیروی از ولایت استمرار خواهد یافت.

امروز مشکین‌دشت، یک بار دیگر به جهانیان ثابت کرد که ترور و ارعاب، در برابر ملتی که در سایه ولایت و با سرمشق گرفتن از شهدا زندگی می‌کند، جز شعله‌ورتر کردن آتش عشق و پایداری، ثمری ندارد. خاک این شهر، با خون این دو شهید و استقامت مردمش، مقدس‌تر شد و پرچم وفاداری را بر بام ایران اسلامی، استوارتر نگاه داشت.