ابراهیم عادلزاده در گفتوگو با خبرنگار ایمنا با بیان اینکه در لحظات پرتنش حمله هوایی و انفجار، یکی از خطرناکترین وضعیتها برای افراد، بروز شوک یا همان افت فشار خون ناگهانی است که میتواند منجر به غش، ایست قلبی و حتی مرگ شود، اظهار کرد: شوک در این شرایط ناشی از ترس شدید، شنیدن صدای مهیب انفجار یا دیدن صحنههای دلخراش است و علائم آن شامل رنگ پریدگی شدید صورت، تعریق سرد و لزج، تنگی نفس سریع، سرگیجه و احساس سرما شدن اندامها میشود.
وی افزود: اگر فردی در اطراف شما دچار چنین علائمی شد، مهمترین اقدام حفظ خونسردی خود است، زیرا هراس شما میتواند وضعیت مصدوم را وخیمتر کند. برای کمک به فرد دچار شوک، ابتدا باید او را به موقعیتی امن منتقل کنید که در معرض خطر انفجار ثانویه یا ریزش ساختمان نباشد.
معاون آموزش و پژوهش جمعیت هلالاحمر استان اصفهان تصریح کرد: سپس فرد را به حالت خوابیده روی پشت درآورید و پاهای او را حدود ۳۰ سانتیمتر بالاتر از سطح بدن قرار دهید، این کار باعث میشود خون بیشتری به مغز و قلب برسد و گردش خون بهبود یابد. اگر فرد هوشیار است و قادر به بلع است، مایعات گرم (نه داغ) به او بدهید تا بدن او گرم شود، اما هرگز به فردی که در حالت بیهوشی یا نیمههوشیار است، آب یا خوراکی ندهید زیرا ممکن است به راههای هوایی او برود و خطر خفگی ایجاد کند.
عادل زاده ادامه داد: در مورد نحوه بیرون آوردن یا جابهجایی فرد مصدوم در شرایط حمله هوایی، نکته کلیدی سرعت و احتیاط است، اگر فرد در محیطی خطرناک قرار دارد که باید آن را ترک کند، از روش حمل با دستها یا کشیدن از یقه لباس استفاده نکنید، زیرا ممکن است به ستون فقرات او آسیب برسد. بهترین روش، استفاده از تکنیک حمل امدادگر است.
وی گفت: در تکنیک حمل امدادگر فرد را از زیر بغل گرفته و بدن او را به بدن خود میچسبانید و با خم شدن به جلو، وزن او را تحمل میکنید. اگر مصدوم بسیار سنگین است و امکان بلند کردن وجود ندارد، او را از روی زمین با کشیدن از شانهها یا پیراهن (با احتیاط از گردن) به سمت منطقه امن بکشید.
معاون آموزش و پژوهش جمعیت هلالاحمر استان اصفهان اضافه کرد: همیشه به یاد داشته باشید که قبل از هر اقدامی، ایمنی خودتان را تضمین کنید، زیرا نجاتدهنده مصدوم نیز اگر آسیب ببیند، هیچکس نمیتواند به هر دو کمک کند.
نظر شما