به گزارش خبرگزاری ایمنا، حتی در دنیای پر از ریا و نفاق سیاست، کم پیش میآید که دروغگویی به این حد از وقاحت، صراحت و بیشرمی برسد؛ مقامات رژیم صهیونیستی و دولت آمریکا، با چهرهای مملو از رحمت ساختگی و ادعاهای پوچ، مدعی شدند که قصد دارند «کمکهای بشردوستانه» برای مردم ایران بفرستند و در سخیفترین تلاش رسانهای خود، سعی کردند القا کنند که نگران وضعیت انسانی در ایران هستند.
آنها تلاش کردند با نقاب انساندوستی، چهره خونین خود را بپوشانند و خود را نجاتبخش ملتها نشان دهند، اما واقعیت میدانی، چهره زشت و خونین آنها را برملا کرد؛ واقعیتی که در آن کمک آنها نه در بستههای غذایی یا دارو، بلکه در کلاهکهای موشکی و بمبهای هوشمندی بود که بر سر فرزندان این خاک فرود آمدند.
وعده آزاد و کمک، به خون و آتش تبدیل شد و دشمنان ثابت کردند که فرهنگ و تمدن پوشالی آنها، جز جنایت، ترور و نسلکشی، چیزی برای عرضه به بشریت ندارد.
بمباران بشردوستانه؛ از مدرسه تا بیمارستان
اگر تعریف کمک بشردوستانه را در فرهنگ لغت منحوس آمریکا و اسرائیل بخواهیم جستوجو کنیم، باید به لیست بلندبالای و وحشتناک اهداف جنایتکارانه آنها در حملات اخیر نگاهی بیندازیم.
آنها که در مجامع بینالمللی مدعی دفاع از حقوق بشر و امنیت انسانها بودند، مستقیم به جان امنترین اماکن افتادند تا نشان دهند که برایشان هیچگونه حریمی قائل نیستند.
به سالن ورزشی هم رحم نکردند
حمله به سالن ۱۲ هزار نفری ورزشگاه آزادی که نماد ورزش، نشاط و حضور مردمی در ایران است، نشان داد که دشمن حتی به جای تفریح و شادی مردم نیز رحم نمیکند و قصد دارد امنیت روانی جامعه را هدف بگیرد.
موشکهایی که ترکش آن دفتر مشق کودکان را پاره کرد
اما جنایت آنها در اینجا متوقف نشد؛ فاجعه زمانی عظیمتر شد که موشکهای آنها به سمت مدرسه عصمت در ارومیه و مدرسه میناب شلیک شد و مدارسی که باید امنترین پناهگاه برای دانشآموزان میبودند، به محل شهادت کودکان تبدیل شدند تا دانشآموزان معصوم در حال درس خواندن و رویاپردازی برای آینده، به خون کشیده شوند، آیا کشتن کودکان در کلاس درس و پاره شدن دفترهای مشقشان با ترکش، همان نوع دوستی است که مدعیان تمدن غرب به آن میبالند؟ این اقدامات، جنایتی جنگی و هولناک است که تاریخ هرگز آن را نخواهد بخشید.
هدف قرار دادن قلب تپنده حیات؛ بیمارستانها و مراکز درمانی
وقتی جنایتکاران صهیونیستی و آمریکایی، بیمارستان کودکان بوشهر، بیمارستان گاندی تهران و پایگاههای اورژانس را هدف موشکهای خود قرار میدهند، دیگر هیچ توجیهی برای رفتار وحشیانه خود باقی نمیگذارند.
حمله به سازمان انتقال خون آذربایجان غربی که قرار بود جان انسانها را نجات دهد و خون را به رگهای حیات تزریق کند، خود گویای همه چیز است و نشان میدهد که دشمن حتی به نجات جان بیماران نیز رحم نمیکند. آنها نشان دادند که برایشان فرقی نمیکند؛ بیمار، کودک، نجاتبخش یا درمانگر و هدف آنها نابودی هر آن چیزی است که زنده است و نفس میکشد.
حمله به سازمان صدا و سیما نیز تلاشی دیوانهوار برای خاموش کردن صدای حق و حقیقت و جلوگیری از اطلاعرسانی به مردم بود، اما غافل از اینکه صدای مقاومت بلندتر از هر انفجاری است و حقیقت را نمیتوان با موشک بمبباران کرد.
همدستی در جنایت؛ از غزه تا ایران
این وحشیگری و بیرحمی، مختص به جنگ فعلی ایران نیست، بلکه ریشه در ذات پلید رژیم صهیونیستی و حامیان آمریکایی آن دارد. نگاهی به وضعیت غزه، سند محکمی بر این مدعا است و امروز هم شاهد همان سناریوی جنایتکارانه در غزه هستیم؛ بمباران خانهها، تخریب بیمارستانها و شهادت بیرحمانهی زنان و کودکان بیگناه.
کودکان غزه که هنوز به دنیا نیامده، زیر آوار مدفون میشوند و مادرانی که در آغوش فرزندانشان قطعه قطعه میشوند، تصاویری هستند که قهرمانان دروغین حقوق بشر در غرب، ترجیح میدهند آنها را نبینند.
وعدههای پوچ در برابر خون پاک شهدا
آمریکاییها و صهیونیستها باید بدانند که ملت ایران، وعدههای دروغین آنها را با خون شهدای خود شسته است؛ آنها تصور میکردند با این حملات کور و جنونآمیز به مناطق مسکونی، مدارس و بیمارستانها، میتوانند اراده ملت را بشکنند و مردم را به زانو درآورند، اما غافل از اینکه هر شهید، یک مشت آتش در کوره مقاومت میافزاید و هر قطره خون، بنیانهای استکبار را میلرزاند.
کمک آنها به ایران، تنها باعث شد که مردم این مرز و بوم، بیش از پیش به یکدیگر بپیوندند و با چشمانی بازتر، چهره کریه و بیرحم استکبار را بشناسند و این خونها است که درخت آزادی را آبیاری میکند، نه وعدههای فریبکارانهی قاتلان کودکان.
درس بزرگ تاریخ به بشریت
امروز تاریخ، دوباره درس بزرگی به بشریت داد؛ اینکه آمریکا و اسرائیل، نه تنها دوستدار ملتها نیستند، بلکه بزرگترین ناقضان حقوق بشر و جنایتکاران قرن هستند. آنها که با ادعای کمک بشردوستانه وارد صحنه شدند، با بمباران بیمارستانها، مدارس و مناطق مسکونی خودشان را رسوا کردند.
ملت ایران اما، با صبر، استقامت و توکل بر خدا، این سیاهی را نیز پشت سر خواهد گذاشت و از این آزمون سخت، پیروز و سربلند بیرون خواهد آمد، چراکه خون شهیدان، ضامن بقای جمهوری اسلامی ایران و پیروزی نهایی، از آنِ ملتهای مقاوم است.
نظر شما