سیروس کهورینژاد در گفتوگو با خبرنگار ایمنا، با اشاره به بیش از سه دهه فعالیت مستمر در عرصه هنرهای نمایشی، تئاتر را بستری برای «تولید فکر» و «ارتقای فهم اجتماعی» دانست و اظهار کرد: تا زمانی که رنج در زندگی بشر وجود دارد، تئاتر نیز باید روی صحنه بماند.
وی با بیان اینکه فعالیت هنری خود را از سینمای جوان در بندرعباس آغاز کرده است، افزود: از همان سالهای ابتدایی آموختم که هنر بدون درک رنج انسان معنایی ندارد. رنج، حقیقت همیشگی زندگی بشر است و هنر متعهد باید بازتابدهنده این واقعیت باشد.
این کارگردان با اشاره به شرایط اجتماعی امروز گفت: آنچه در جامعه جریان دارد، بخشی از یک کنش اجتماعی زنده است و هنرمند نمیتواند نسبت به آن بیتفاوت باشد. تئاتر برای بیدار کردن ذهن و هموار کردن مسیر اندیشیدن زنده است. اگر هنر به تولید فرهنگ و ارتقای آگاهی اجتماعی منجر نشود، از رسالت اصلی خود فاصله گرفته است.
کهورینژاد با انتقاد از کاهش حمایتهای ساختاری در حوزه هنرهای نمایشی اظهار کرد: نمیتوان از هنر انتظار نقشآفرینی فرهنگی داشت، اما در عرصه حمایت و بودجه آن را به حاشیه راند. تئاتر در سالهای اخیر بیشترین آسیب را از کمبود حمایتهای مالی دیده است، با این حال هنرمندان این حوزه همچنان ایستادهاند و روی صحنه حضور دارند.
وی تأکید کرد: نبودن تئاتر ضربهای جدی به فرهنگ جامعه وارد میکند، چراکه این هنر یکی از مهمترین ابزارهای بازخوانی مسائل انسانی و اجتماعی است.
کارگردان نمایش «چهلگیس» درباره تازهترین اثر خود با عنوان «چهلگیس» گفت: این نمایش برگرفته از روایتهای کهن ایرانی است؛ روایتهایی که ریشه در جهان اسطورهای فرهنگ ما دارند و نمونههای برجسته آن را میتوان در آثاری همچون شاهنامه اثر ابوالقاسم فردوسی مشاهده کرد.
کهورینژاد افزود: در این اثر، نسبت میان انسان و دیو در بستری اسطورهای روایت میشود. دیوی با «چهلگیس» پیوند میبندد، اما در ادامه سر دیو بریده شده و او به انسان تبدیل میشود. با ناپدید شدن چهلگیس، تعادل جهان برهم میخورد و شخصیتی به نام «صفورا» برای بازگرداندن این نظم وارد روایت میشود. حضور شخصیتی به نام «جمعه» نیز تنشهای اصلی داستان را شکل میدهد و روایت را به اوج دراماتیک میرساند.
وی درباره همکاری خود با محمد چرمشیر بهعنوان نویسنده اثر گفت: در «چهلگیس» تلاش کردیم از دیالوگمحوری فاصله بگیریم و به سمت روایت تصویری حرکت کنیم. متن بر پایه تصویر نوشته شده و کنش صحنهای جایگزین بسیاری از جملات شده است.
این کارگردان تئاتر ادامه داد: وقتی تصویر بدون واسطه واژهها با مخاطب مواجه میشود، امکان تأویل و معناپردازی افزایش مییابد و تماشاگر در ساخت معنا مشارکت فعالتری خواهد داشت.
کهورینژاد با اشاره به استفاده از آیین «زار» در این اجرا تصریح کرد: آیین زار در متن اولیه نمایشنامه وجود نداشت و در مرحله اجرا به اثر افزوده شد. با توجه به فضای وهمآلود و رئالیسم جادویی اثر، این آیین ظرفیت مناسبی برای ایجاد فضای نمادین فراهم میکرد. برداشت من از زار، مواجههای نمادین با امر ناپیدا و تلاشی برای رسیدن به تعادل روانی است.
وی با تأکید بر پیوند آثارش با فرهنگ جنوب افزود: من زاده جنوب هستم و معتقدم اگر قرار است درباره آیینها و فرهنگ بومی سخن بگویم، باید از زیستبوم خودم آغاز کنم. هدفم حفظ نشانههای فرهنگی و جلوگیری از فراموشی آنهاست.
این کارگردان با اشاره به شرایط اجرای آثار هنری در وضعیت اجتماعی امروز اظهار کرد: زندگی متوقف نمیشود و هنرمند نیز باید به مسئولیت حرفهای خود عمل کند. ما ماهها تمرین میکنیم و با دشواریهای اقتصادی تئاتر مواجهایم. وظیفه ما تولید اثر و تولید فکر است.
کهورینژاد تأکید کرد: هنرمند نباید باورهای شخصی خود را به مخاطب تحمیل کند. هر اثر هنری باید بتواند امکان برداشت آزاد را برای تماشاگر فراهم کند. من به دموکراسی فکری معتقدم و باور دارم هر مخاطب باید تفسیر خود را از اثر داشته باشد.
نظر شما