به گزارش خبرگزاری ایمنا و به نقل از AS اسپانیا، آلوارو آربلوا این روزها بیش از هر زمان دیگری به گفتوگوهای خصوصی با بازیکنانش اهمیت میدهد؛ جلساتی غیررسمی که به گفته خودش بسیاری از مشکلات تیم را پیش از آنکه علنی شود حل میکند. او در یکی از نشستهای خبری اخیرش با صراحت گفت: «اگر کسی ناراحت باشد، به سراغ مبل خاکستری میآید. در این یک ماه افراد زیادی روی آن نشستهاند و من این موضوع را دوست دارم.»
این اعتراف صادقانه، بخشی از فلسفه مربیگری او را آشکار کرد؛ فلسفهای که ریشه در سالهای شاگردیاش نزد مربیان بزرگ دارد. ایده «مبل» البته مفهومی تازه در فوتبال نیست. سالها پیش زیگموند فروید با ابداع شیوه روانکاوی و استفاده از کاناپه معروفش، گفتوگوی عمیق و بیواسطه را به ابزاری برای درمان تبدیل کرد. حالا آربلوا در دنیای فوتبال، نسخهای مدرن از همان ایده را اجرا میکند.
او در دوران بازیگری خود زیر نظر چهرههایی چون لوئیس آراگونس، ویسنته دلبوسکه و ژوزه مورینیو کار کرد و از هرکدام شیوهای برای مدیریت رختکن آموخت. آراگونس با گفتوگوهای فردی و گاه تند، بازیکنانش را به چالش میکشید. دلبوسکه با آرامش و اعتمادسازی تیم را هدایت میکرد. مورینیو نیز جلسات خصوصی را به ابزاری برای ایجاد انگیزه و حتی فشار روانی تبدیل میکرد.
آربلوا که خود زمانی بازیکنی کلیدی در رختکن بود، حالا تلاش میکند بهترین بخشهای این مکتبها را با هم ترکیب کند و با گفتوگوی مستقیم، مشکلات را پیش از تبدیل شدن به بحران مدیریت کند.
مدیریت رختکن در فوتبال مدرن تنها به چیدمان تاکتیکی محدود نمیشود و سرمربیان بزرگ سالها است که به اهمیت گفتوگوی فردی پی بردهاند. آربلوا نیز این هنر را از نزدیک لمس کرده است؛ بهویژه در دوران حضورش در تیم ملی اسپانیا کنار لوئیس آراگونس، جایی که قهرمانی در یورو ۲۰۰۸ با ایجاد اتحاد درونی شکل گرفت.
لوئیس آراگونس به گفتوگوهای نفر به نفر شهرت داشت و گاهی بازیکن را کنار زمین قدمزنان نصیحت میکرد. او حتی برای حل برخی اختلافات، فضا را از زمین تمرین جدا میکرد و با روشهای خاص خود تنش را کاهش میداد. این رویکرد بعدها در کار با بازیکنانی مانند ساموئل اتوئو نیز دیده شد؛ جایی که مربی اسپانیایی تلاش کرد اختلافات را با مواجهه مستقیم حل کند.
در سوی دیگر، ویسنته دلبوسکه قرار داشت که به آرامش و مدیریت نرم شهرت داشت. او کمتر اهل جلسه رسمی در دفتر بود و ترجیح میداد در راهرو هتل یا فضای غیررسمی با بازیکن صحبت کند. بسیاری از شاگردانش معتقد بودند همین سادگی و صمیمیت باعث میشد بازیکن بدون گارد دفاعی حرف بزند و اعتماد شکل بگیرد.
آربلوا همچنین در دوران حضورش در لیگ برتر انگلیس با فرهنگ متفاوتی روبهرو شد. در لیورپول زیر نظر رافا بنیتس، جلسات فنی دقیق و طولانی برگزار میشد و هر بازیکن مسئولیت مشخصی داشت. آنجا یاد گرفت که گفتوگو باید هدفمند و همراه با جزئیات باشد تا به نتیجه برسد.
اکنون او ترکیبی از همان تجربهها را در رختکن تیمش اجرا میکند؛ فضایی که در آن بازیکن پیش از آنکه نارضایتیاش به رسانهها برسد، روی «مبل خاکستری» مینشیند و رودررو با مربی صحبت میکند تا مسئله در همانجا حل شود.
در فوتبال امروز، نقش روانشناسی ورزشی پررنگتر از گذشته شده است و بسیاری از باشگاهها از متخصصان این حوزه کمک میگیرند تا تعادل ذهنی بازیکنان را حفظ کنند. با این حال، هنوز هم بسیاری از مربیان ترجیح میدهند خودشان مستقیماً وارد عمل شوند و رابطهای شخصی با شاگردانشان بسازند.
در سالهای اخیر چهرههایی مانند دیگو سیمئونه با ایجاد فضای صمیمی خارج از زمین تمرین، تلاش کردهاند بازیکنان را در محیطی آرامتر به گفتوگو دعوت کنند. سیمئونه معمولاً جلساتش را بهصورت محدود و با چند بازیکن برگزار میکند تا ارتباطی عمیقتر شکل بگیرد. از سوی دیگر، مربیانی مانند پپ گواردیولا جلسات خصوصی را به ابزاری تاکتیکی تبدیل کردهاند؛ او بارها پیش از مسابقات بزرگ با بازیکنان کلیدیاش نشستهای فردی برگزار کرده و حتی ایدههای تعیینکنندهای را در همین گفتوگوها مطرح کرده است.
آربلوا که سالها در بالاترین سطح فوتبال اروپا بازی کرده، بهخوبی میداند مدیریت بحران تنها با فریاد در رختکن حل نمیشود. تجربه کار زیر نظر مربیانی مانند ژوزه مورینیو به او آموخت که گفتوگوی خصوصی میتواند هم ابزار انگیزشی باشد و هم وسیلهای برای هشدار دادن.
«مبل خاکستری» حالا نمادی از همین فلسفه است؛ جایی برای شنیدن، اصلاح کردن و جلوگیری از انباشت نارضایتیها. در دنیایی که کوچکترین اختلاف میتواند به بحران رسانهای تبدیل شود، چنین فضایی برای گفتوگوی بیواسطه یک امتیاز بزرگ به حساب میآید. به نظر میرسد آربلوا قصد دارد این سنت را حفظ کند؛ سنتی که شاید ساده به نظر برسد، اما در فوتبال حرفهای امروز ارزشی حیاتی دارد.
نظر شما