به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، با فرارسیدن غروب در شهر ناگو در استان یوننان در جنوب چین، صدای منظم طبلهای سنتی در کوچههای باریک به گوش میرسد که نشانه ماه مبارک رمضان است. کودکان در کنار سالمندان جمع میشوند، مغازهداران در آستانه درها میایستند و خانوادهها به سوی مسجد ناجیایینگ روانه میشوند؛ جایی که نسلهاست ماه رمضان را با صدا، دعا و سفرههای مشترک جشن میگیرند.
در چند قدمی مسجد، بازار رمضان با شور و هیاهو برپاست. غرفههای غذا بوی کباب، نودلهای محلی و چای شیرین را در هوا پخش میکنند و ساکنان و بازدیدکنندگان برای خرید خوراکیهای فصلی صف میکشند. برای حدود هشت هزار مسلمان این شهر، رمضان همزمان تجربهای معنوی و جشنی اجتماعی است که ایمان، خوراک و زندگی روزمره را در هم میآمیزد.
آمادهسازی برای این ماه از روزها پیش آغاز میشود؛ خانوادهها مواد غذایی ویژه میخرند، لباس نو تهیه میکنند و برای دیدارها و مهمانیها برنامه میریزند. در سراسر چین که جمعیتی حدود ۲۵ میلیون مسلمان، عمدتاً از قومیتهای هویی و اویغور را در خود جای داده است، سنتهای غذایی رمضان متناسب با فرهنگ و پیشینه هر منطقه تفاوت دارد. در ناجیایینگ، نودلهای برنجی و غذاهای تهیهشده با گوشت گاو از ارکان اصلی سفرههای سحر و افطار به شمار میروند.
امسال اما یک ویژگی خاص دارد؛ همزمانی رمضان با سال نوی چینی باعث شده بسیاری از مسلمانان که برای تعطیلات به زادگاههای خود بازگشتهاند، روزه را در کنار خانوادههایشان آغاز و افطار کنند. این همزمانی، فضای خانوادگی و صمیمی رمضان را تقویت کرده و دیدارهای خانوادگی را پررنگتر ساخته است.
بازار رمضان در ناجیایینگ به گفته فعالان اجتماعی محلی، مهمترین جاذبه این شهر در این ایام است. این بازار چند روز پیش از آغاز ماه باز میشود و تا حدود یک هفته پس از پایان آن ادامه دارد. فروشندگان انواع کباب، نودل، شیرینیهای محلی و چای شیرین عرضه میکنند؛ نوشیدنی محبوبی که در سراسر چین جایگاه ویژهای دارد. این بازار نهتنها مسلمانان، بلکه بسیاری از غیرمسلمانان شهرهای دیگر را نیز جذب میکند و حالوهوایی شبیه یک جشنواره محلی به خود میگیرد.
با آغاز رمضان، ریتم زندگی روزانه نیز تغییر میکند. خریدهای صبح زود افزایش مییابد و نودل برنجی بهعنوان غذایی سبک و زودهضم، گزینه محبوب وعده سحر و افطار است. خانوادهها پیش از اذان صبح برای صرف سحری گرد هم میآیند و با طلوع آفتاب روزه را آغاز میکنند. هرچند سنت طبلنوازی پیش از سحر همچنان ادامه دارد، اما نسبت به گذشته کمرنگتر شده است.
با نزدیک شدن به غروب، مردم پس از یک روز کار به مسجد میروند. در بسیاری از مساجد، افطار بهصورت جمعی و با مدیریت هیئت امنا برگزار میشود که حس مشارکت و همدلی را تقویت میکند. در بعضی مناطق، با به صدا درآمدن زنگ، زمان افطار اعلام میشود و روزهداران پیش از اقامه نماز، روزه خود را با خرما یا خوراکیهای ساده باز میکنند و سپس برای صرف غذای اصلی به خانه بازمیگردند.
در استان چینگهای در شمالغربی چین نیز رمضان با خاطراتی ریشهدار همراه است. به گفته تاریخپژوهان، حضور اسلام در این منطقه به قرنها پیش بازمیگردد و به همین دلیل، آیینهای رمضان در آنجا رنگوبویی تاریخی و جمعی دارد. خانوادهها در مسجد گرد هم میآیند و خرما و شیرینی میان یکدیگر تقسیم میکنند. گاهی نیز به کودکان کیسههای کوچکی از خرما و شیرینی داده میشود که شور و شوق خاصی به شبهای رمضان میبخشد.
تنوع غذایی در مناطق مختلف چین چشمگیر است. در چینگهای، غذاهایی مانند نانهای روغنی سرخشده، سوپ گندم، سوپهای ترکیبی گوشت و سبزیجات و گوشت بره که بهصورت آبپز، بخارپز یا کبابی و با دست خورده میشود، از غذاهای محبوب این ماه به شمار میروند. نودلهای سرد برنج یا گندم با سس فلفل، سرکه و ادویههای تند نیز در سفرهها دیده میشود. وعده سحر معمولاً شامل چای، نان بخارپز یا مانتی پرشده با گوشت و سبزیجات، کره و غذاهای ساده اما مقوی است. افطار اغلب با خرمای قرمز جوشاندهشده با شکر آغاز میشود و سپس چای، برنج با سبزیجات یا نودلهای گوشتی و دیگر غذاهای گرم و خانگی سرو میشود.
در سراسر جوامع مسلمان چین، رمضان بیش از هر چیز با حس جمعی بودن شناخته میشود. شبها اغلب به مهمانیهای خانوادگی یا گردهماییهای دوستانه ختم میشود و کمتر کسی این ماه را در تنهایی سپری میکند. با نزدیک شدن به عید فطر، دیدار با بزرگان خانواده، اهدای عیدی به کودکان و پذیرایی از مهمانان، شور تازهای به خانهها میبخشد.
نظر شما