به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، کشور سریلانکا بهدلیل چشماندازهای مهآلود کوهستانی و مزارع بیپایان چای، به «باغ چای جهان» شهرت پیدا کرده است. ترکیب شرایط اقلیمی مناسب، تاریخچه غنی، تنوع طعمی و نقش اقتصادی گسترده، این کشور را شایسته عنوان حاضر کرده است؛ لقبی که طبیعت، فرهنگ و اقتصاد این جزیره را در یک تصویر واحد خلاصه میکند.
تولید سالانه بیش از ۳۰۰ میلیون کیلوگرم چای و شهرت جهانی چای سیلان، این جزیره را به یکی از بازیگران مهم بازار جهانی چای و این نوشیدنی را به بخشی جداییناپذیر از هویت ملی، اقتصاد و چشمانداز فرهنگی آن تبدیل کرده است. تپههای پوشیده از مه، ردیفهای منظم بوتههای سبز و تاریخچه طولانی کشت تجاری، چای سیلان را به یکی از شناختهشدهترین صادرات این کشور تبدیل کرده و مزارع چای در تصویر جهانی سریلانکا به اندازه سواحل گرمسیری و معابد تاریخی آن نقش دارند.
کشت چای در قرن نوزدهم و پس از نابودی مزارع قهوه بر اثر بیماری آغاز شد. پیشگامانی همچون جیمز تیلور نخستین باغهای آزمایشی را ایجاد کردند و بهسرعت مزارع چای در ارتفاعات مرکزی گسترش پیدا کرد. این تغییر مسیر کشاورزی، اقتصاد سریلانکا را دگرگون کرد و تا پایان همان قرن، صنعت چای بهطور کامل در آن تثبیت شد. در ادامه، کارخانههای فرآوری، سیستمهای حراج و شبکههای صادراتی بهویژه در کلمبو شکل گرفتند و ساختار منسجمی برای عرضه جهانی چای ایجاد شد. نهادهایی همچون هیئت چای سریلانکا (Sri Lanka Tea Board) و مؤسسات تحقیقاتی تخصصی نیز با تمرکز بر پژوهش، کنترل کیفیت و برندسازی، به حفظ اعتبار جهانی چای سیلان کمک کردهاند.
شرایط اقلیمی سریلانکا برای کشت چای ایدهآل است. ارتفاعات مرکزی با شیبهای تند، مه و هوای خنک را در اطراف گیاهان حفظ و بارندگی منظم، رشد یکنواخت بوتهها را تضمین میکند. تنوع خاک و ریزاقلیمها در مناطق مختلف، به چای هر ناحیه طعم و ویژگی منحصربهفردی میبخشد و گستره وسیع باغهای چای در مناطق کوهستانی، چشماندازی ایجاد کرده که از مسیرهای ریلی و جادههای پیچدرپیچ همچون باغی عظیم و یکپارچه به نظر میرسد.
چایهای سریلانکا اغلب بر اساس منطقه تولید نامگذاری میشوند؛ مناطقی همچون نوارا الیا، دیمبولا، اووا و کندی هر یک سبک و طعم متفاوتی دارند. چایهای ارتفاعات بالا سبک و معطر با رایحهای گلمانند هستند، چایهای ارتفاع متوسط طعمی قویتر دارند و چایهای منطقه اووا عطری تند و طعمی شفاف ارائه میدهند. نظام دقیق درجهبندی، حراجهای تخصصی و نشان «شیر» برای چای اصیل سیلان به خریداران کمک میکند منشأ و کیفیت محصول را تشخیص دهند.
چای همچنان یکی از پایههای اقتصاد روستایی و از مهمترین منابع اشتغال در مناطق کوهستانی بهشمار میرود. هزاران کارگر در مزارع و کارخانهها فعالیت میکنند و معیشت بسیاری از خانوادهها به این این صنعت وابسته است. علاوهبر این، گردشگری چای به یکی از جاذبههای مهم این کشور تبدیل شده است؛ مسیرهای بازدید از مزارع، تورهای کارخانهها و اقامت در خانههای استعماری قدیمی، تجربهای منحصربهفرد از «سرزمین چای» ارائه میدهد. در سالهای اخیر دولت و نهادهای مرتبط تلاش کردهاند چشمانداز فرهنگی چای را حفظ و پایداری زیستمحیطی این صنعت را تقویت کنند. پیشنهاد ثبت مناطق چایخیز بهعنوان میراث فرهنگی و اجرای برنامههای کشاورزی پایدار، با هدف حفظ این میراث طبیعی و اقتصادی برای نسلهای آینده نیز در حال پیگیری است.
نظر شما