به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، پارکلتها در لندن برخلاف بعضی شهرها، تحت یک برنامه متمرکز شهری اجرا نمیشوند. هر یک از مناطق (Boroughs) لندن، از جمله هاکنی، لمبث و والتام فارست، سیاستها و دستورالعملهای خاص خود را برای طراحی و اجرای این فضاها دارند. با این حال، یک اصل مشترک در اغلب این برنامهها دیده میشود: تأکید بر عمومی بودن پارکلتها و استفاده برابر همه شهروندان، از جمله افراد دارای محدودیتهای حرکتی، سالمندان و افراد کمتوان.
در این میان، نقش نهادهای مدنی و گروههای اجتماعی پررنگ است. سازمانهایی مانند «Possible» با همکاری شوراهای محلی، راهنماهایی برای طراحی پارکلتهای جامعهمحور ارائه کردهاند که در آنها بر فراگیر بودن فضا، جلوگیری از ایجاد مانع در مسیر عابران پیاده و حفظ حق عبور ایمن برای کاربران ویلچر و وسایل کمکی حرکتی تأکید شده است. این رویکرد تلاش میکند پارکلتها را نه بهعنوان الحاقیهای برای کسبوکارهای اطراف، بلکه بهعنوان بخشی از فضای عمومی شهر تعریف کند.
پارکلتهای لندن همچنین در چارچوب سیاستهای کلان «طراحی فراگیر» قرار میگیرند؛ مفهومی که سالهاست در اسناد برنامهریزی شهری این شهر و «طرح لندن» (London Plan) مورد توجه قرار دارد. بر اساس این سیاستها، تمامی پروژههای مرتبط با فضاهای عمومی باید به گونهای طراحی شوند که افراد با تواناییهای متفاوت بتوانند بدون نیاز به کمک دیگران از آنها استفاده کنند. در عمل، این بدان معناست که سطوح همتراز، مسیرهای بدون مانع، فضای کافی برای گردش ویلچر و جانمایی مناسب مبلمان شهری، به الزامات غیررسمی اما مهم در طراحی پارکلتها تبدیل شدهاند.
با این حال، تجربه میدانی نشان میدهد که اجرای این اصول همواره یکدست و بینقص نبوده است. از آنجا که بسیاری از پارکلتها بهصورت موقت یا با ابتکار جوامع محلی ایجاد شدهاند، کیفیت دسترسپذیری آنها از محلهای به محله دیگر متفاوت است. در بعضی نقاط، پارکلتها بهعنوان محل استراحتی ارزشمند برای سالمندان و افرادی که توان پیادهروی طولانی ندارند عمل میکنند و امکان توقف و بازیابی انرژی را در خیابانهای شلوغ فراهم میآورند. اما در موارد دیگر، عرض ناکافی مسیر عبور، اختلاف سطح یا جانمایی نامناسب میتواند خود به مانعی تازه برای افراد دارای معلولیت تبدیل شود.
فعالان حوزه دسترسپذیری شهری معتقدند که چالش اصلی لندن نه در نبود سیاست، بلکه در اجرای دقیق و مشارکتی آن است. آنها بر این باورند که اگر افراد دارای معلولیت از مراحل اولیه طراحی پارکلتها در فرآیند تصمیمگیری حضور داشته باشند، بسیاری از مشکلات کنونی قابل پیشگیری خواهد بود. از نگاه این گروهها، پارکلتها میتوانند به ابزاری مؤثر برای تحقق عدالت فضایی در شهر تبدیل شوند، مشروط بر آنکه نیازهای همه شهروندان بهطور واقعی و نه صرفاً نمادین در نظر گرفته شود.
نظر شما