به گزارش خبرگزاری ایمنا از سیستان و بلوچستان، در یکی از محلههای شهر زاهدان، مسجدی کوچک وجود دارد که نه تنها محل اقامه نماز است، بلکه تبدیل به پایگاهی برای شکلگیری حرکتهای فرهنگی و اجتماعی ارزشمندی شده است، مسجد «حضرت ابوذر غفاری» به عنوان یک فضای معنوی در این منطقه در مسیر ساخت انسانها گام برداشته و هماکنون به نمادی از تلاشهای خالصانه برای تقویت هویت دینی و فرهنگی تبدیل شده است.
شهریار ولینژاد، مسئول گروه سرود «عشاقالرضا» در گفتوگو با خبرنگار ایمنا از سالها تلاش در این مسجد صحبت میکند، او که از نوجوانی در این مسجد بزرگ شده و در کنار سایر جوانان، آموزش دیده و خدمت کرده به خوبی میداند که مسجد فقط محلی برای عبادت نیست، بلکه جایی است برای تربیت انسانها، شکلدهی به شخصیتها و تقویت روحیه جمعی.
وی در این باره میگوید: «در ابتدا، تنها هدف من از آمدن به مسجد، مداحی بود اما خیلی زود متوجه شدم مسجد، چیزی فراتر از یک محل عبادت است، مسجد یک خانه معنوی است که در آن میتوان انسانها را ساخت.»
در سال ۱۴۰۰ و درست در زمانی که مساجد به دلیل شیوع بیماری کرونا خلوت شده بودند، شهریار و گروهی از جوانان مسجدی تصمیم گرفتند تا یک حرکت جدید را آغاز کنند، این تصمیم منجر به تأسیس گروه سرود «عشاقالرضا» شد، گروهی که در ابتدا با اجرای سرود «سلام فرمانده» فعالیت خود را آغاز کرد.
با افزایش علاقه و مشارکت جوانان، گروه سرود «عشاقالرضا» کمکم گامهای جدیتری برداشت، از اجرای برنامههای محلی و منطقهای تا حضور در پروژههای ملی، یکی از بزرگترین این اتفاقات، حضور در پروژه «سلام فرمانده ۲» در جمکران بود.
ولینژاد با اشاره به این رویداد میگوید: «این موفقیتها برای ما بیشتر شبیه یک معجزه بود، ما نه حامی مالی داشتیم و نه پشتوانه رسانهای، تنها چیزی که داشتیم، نیت خالص و ایمان به کار فرهنگی بود.»
با افزایش علاقه و مشارکت جوانان، گروه سرود «عشاقالرضا» کمکم گامهای جدیتری برداشت، از اجرای برنامههای محلی و منطقهای تا حضور در پروژههای ملی، یکی از بزرگترین این اتفاقات، حضور در پروژه «سلام فرمانده ۲» در جمکران بود.
ولینژاد با اشاره به این رویداد میگوید: «این موفقیتها برای ما بیشتر شبیه یک معجزه بود، ما نه حامی مالی داشتیم و نه پشتوانه رسانهای، تنها چیزی که داشتیم، نیت خالص و ایمان به کار فرهنگی بود.»
با این حال، گروه «عشاقالرضا» فقط به اجرای سرودهای مذهبی اکتفا نکرد و به سرعت پروژههای فرهنگی و اجتماعی جدیدی را آغاز کرد، یکی از این پروژهها، تولید قطعه موسیقایی «رحما» بود؛ اثری در زمینه وحدت شیعه و سنی بود.
یکی از نکات قابل توجه در فعالیتهای گروه «عشاقالرضا»، استفاده از ابزارهای متنوع برای انتقال پیامهای فرهنگی و اجتماعی است، اعضای این گروه معتقدند که در کنار استفاده از سرود و تئاتر، شوخیهای محترمانه نیز میتواند بهطور مؤثر به انتقال پیامهای مثبت کمک کند.
در این راستا، گروه «عشاقالرضا» در برنامههای تلویزیونی و بهویژه در حضور در برنامههایی همچون «حسینیه معلی» و «مهدیه معلی»، شوخیهایی در چارچوب احترام و با هدف شاد کردن دلها ارائه دادند.
ولینژاد در این ارتباط میگوید: «در سری اول حضور اعضای گروه، شوخیهایی با مداحان برنامه صورت گرفت که بازخورد خوبی داشت و میان مخاطبان محبوبیت زیادی پیدا کرد و در دومین حضور سناریویی دیگری از شوخی با مداحان با عنوان حسینیه مطلا به اجرا گذاشته شد.
یکی از نکات برجسته در داستان مسجد «حضرت ابوذر غفاری» آن است که این مکان نهتنها بهعنوان یک فضای عبادی عمل کرده است، بلکه تبدیل به مرکز اجتماعی و فرهنگی برای بسیاری از نوجوانان و جوانان منطقه شده است، ولینژاد با تأکید بر این موضوع بیان میکند: «مسجد اگر فقط محل نماز باشد، کافی نیست، باید فضایی باشد برای رشد و شکوفایی جوانان؛ جایی که در آن فوتبال بازی شود، صداها شنیده شود و آرزوها تحقق پیدا کنند.»
شهریار بر این باور است که کار فرهنگی نیازمند صبر است و نباید از شکستها و مشکلات ناامید شد: «هیچکس از ابتدا کامل نیست، باید اول خراب کنیم، دوباره بسازیم و در این مسیر هدفدار باشیم. هدف ما تنها خوشحال کردن دل امام زمان (عج) است.»
حضور گروه «عشاقالرضا» در برنامههای تلویزیونی همچون «مهدیه معلی»، برای بسیاری از مردم ایران آشنایی با آیینهای سیستانی و بلوچی را به همراه داشت، آیینهایی که تا پیش از این کمتر در رسانهها دیده شده بودند و این برنامهها توانستند صدای مردمان سیستان و بلوچستان را به گوش جامعه بزرگتر ایران برسانند.
ولینژاد از تلاشهای خالصانه دستاندکاران این برنامه میگوید که هرچند در پشت صحنه قرار دارند و نامشان در تیتراژها ذکر نمیشود، اما شب و روزشان را صرف این برنامهها کردهاند تا هویتهای فرهنگی و مذهبی مردمان کمتر دیدهشده را در تلویزیون به نمایش بگذارند.
گروه «عشاقالرضا» با دست خالی و دلهای پر از یک مسجد ساده در حاشیه زاهدان به قاب تلویزیون رسیدند و این گزارش تنها یک روایت از موفقیتهای یک گروه فرهنگی نیست، بلکه نشاندهنده عزم راسخ و ارادهای است که در دل جوانان این منطقه شکل گرفته است، تلاشهای این گروه بهویژه در عرصههای مختلف فرهنگی، هنری و اجتماعی، نمایانگر این واقعیت است که اگر فضای مناسب و دلهای پاک فراهم شود، میتوان در هر گوشهای از ایران، حرکتهای بزرگ فرهنگی را آغاز کرد، این مسیر همچنان ادامه دارد و گروه «عشاقالرضا» ثابت کرده است که هیچچیز نمیتواند مانع از تحقق آرزوهای فرهنگی و معنوی شود.
نظر شما