نادر آخوندی در گفتوگو با خبرنگار ایمنا اظهار کرد: تداوم الگوهای تصمیمگیری واکنشی و حرکت بهسوی مدلی که توان فهم، پیشبینی و اصلاح مستمر سیاستها را در خود نهادینه میکند، به یکی از مسائل محوری حکمرانی شهری در جهان امروز تبدیل شده است.
وی افزود: در شرایطی که پیچیدگیهای اقتصادی، زیستمحیطی و اجتماعی شهرها بهطور فزاینده در هم تنیده شدهاند، مدیریت شهری ناگزیر از عبور از شیوههای متعارف اداره شهر و ورود به مرحلهای تازه از تحول راهبردی است؛ مرحلهای که در آن تصمیمگیری دیگر صرفاً متکی بر تجربه، واکنش یا مدیریت روزمره نیست، بلکه بر پایه فهم عمیق داده، پیشبینی پیامدها و یادگیری مستمر شکل میگیرد.
مدیرکل درآمد شهرداری اصفهان و مشاور شهردار در حوزه اقتصادی و مشارکتهای مردمی خاطرنشان کرد: در این چارچوب، مفهوم «شهری که فکر میکند» بهعنوان یک رویکرد نوین حکمرانی شهری، جایگاه ویژهای در ادبیات سیاستگذاری و برنامهریزی آیندهنگر یافته است.
آخوندی با بیان اینکه شهری که فکر میکند، شهری است که توان تحلیل همزمان وضعیت موجود، روندهای در حال شکلگیری و سناریوهای محتمل آینده را دارد و میتواند تصمیمات خود را پیش از اجرا از منظر پیامدهای اقتصادی، اجتماعی و زیستمحیطی ارزیابی کند، افزود: در این مدل، شهر به یک سامانه تصمیمساز تبدیل میشود که اطلاعات پراکنده را به شناخت منسجم، و شناخت را به پیشنهادهای سیاستی قابل اتکا برای مدیران تبدیل میکند. نقش فناوری و هوش مصنوعی در این فرآیند، نقش ابزار صرف نیست، بلکه نقش تسهیلگر عقلانیت سیستمی در مقیاس کلان شهری است.
وی ادامه داد: در همین چارچوب، هوش مصنوعی بهتدریج در جایگاه مشاور دائمی تصمیمسازی شهری قرار میگیرد؛ مشاوری که با تحلیل پیوسته دادههای متنوع شهری، امکان شبیهسازی پیامد تصمیمها و مقایسه گزینههای سیاستی را پیش از اجرا فراهم میکند و فاصله میان تصمیمساز و تصمیمگیر را بهطور معنادار کاهش میدهد.
مدیرکل درآمد شهرداری اصفهان و مشاور شهردار در حوزه اقتصادی و مشارکتهای مردمی اظهار داشت: رویکرد شهری که فکر میکند، بر مجموعهای از قابلیتهای کلیدی استوار است؛ از جمله درک الگوهای پنهان در دادههای شهری، تحلیل روابط علت و معلولی میان سیاستها و پیامدها، پیشبینی ریسکها و فرصتهای پیشِرو، و اصلاح مستمر تصمیمات بر اساس بازخورد واقعی شهر؛ این توانمندیها باعث میشود مدیریت شهری از حالت واکنشی خارج شده و به سمت تصمیمسازی پیشنگر، قابل دفاع و قابل پایش حرکت کند؛ تصمیمسازیای که هم برای مدیران اجرایی، هم برای نهادهای سیاستگذار و هم برای بدنه کارشناسی، مبنای مشترک فهم و اقدام ایجاد میکند.
آخوندی معتقد است: در افق تکاملی این رویکرد، شهر به سمت الگوی خودتنظیمی هوشمند حرکت میکند؛ الگویی که در آن بخش قابل توجهی از تنظیمات عملیاتی شهر، از مدیریت ترافیک و انرژی تا توزیع خدمات، آب و پسماند، بهصورت پیشنگر و خودواکنشگر انجام میشود و نقش مدیریت شهری از مداخله مستقیم به هدایت و پایش نتایج کلان ارتقا پیدا میکند.
وی با بیان اینکه در افق راهبردی، شهری که فکر میکند، واجد پیامدهای کلان و مثبت متعددی است، تصریح کرد: افزایش تابآوری شهری در برابر بحرانها، ارتقای بهرهوری منابع، بهبود کیفیت خدمات عمومی، کاهش هزینههای پنهان ناشی از تصمیمات ناهماهنگ، همزمان بهبود چرخه اقتصادی شهر از نتایج مستقیم این رویکرد محسوب میشود.
مدیرکل درآمد شهرداری اصفهان و مشاور شهردار در حوزه اقتصادی و مشارکتهای مردمی تصریح کرد: از منظر سیاستگذاری، چنین شهری امکان سنجش اثر تصمیمات پیش از اجرا و اصلاح آنها پس از اجرا را فراهم میکند و بهتدریج فرهنگ تصمیمگیری مبتنی بر شواهد را در سازمان شهری نهادینه میسازد.
آخوندی ادامه داد: تحقق این سطح از حکمرانی مستلزم استقرار ابزارهای نهادی مشخصی همچون داشبوردهای زنده شهری، مراکز تحلیل و تصمیمسازی مبتنی بر هوش مصنوعی و بسترهای شبیهسازی سناریو است که مدیریت شهری را از اتکای صرف به گزارشهای پسینی به سمت تصمیمگیری پیشدستانه سوق میدهد.
وی گفت: تجربه شهرهای پیشرو در سطح بینالمللی نشان میدهد که حرکت به سمت شهری که فکر میکند، نه یک پروژه مقطعی بلکه یک مسیر تحول تدریجی و راهبردی است. شهرهایی که این مسیر را آگاهانه آغاز کردهاند، توانستهاند ساختار تصمیمگیری خود را چابکتر، شفافتر و آیندهمحورتر کنند و مزیت رقابتی پایداری در جذب سرمایه، مدیریت منابع و ارتقای کیفیت زندگی شهروندان به دست آورند.
مدیرکل درآمد شهرداری اصفهان و مشاور شهردار در حوزه اقتصادی و مشارکتهای مردمی اظهار داشت: تجربه سنگاپور در کاهش معنادار ازدحام ترافیکی با مدلهای پیشبین، رویکرد سئول در ارتقای کیفیت خدمات از طریق تحلیل رفتاری شهروندان، کاهش هزینههای نگهداشت زیرساخت در بارسلونا و ورود هوش مصنوعی به چرخه رسمی تصمیمسازی شهری در دوبی، نشان میدهد این رویکرد مفهومی اجرایی و آزمودهشده، نه صرفاً نظری است.
آخوندی با بیان اینکه برای شهرهای بزرگ و تاریخی ایران، اتخاذ رویکرد شهری که فکر میکند، میتواند نقطه اتصال میان میراث گذشته و الزامات آینده باشد، گفت: این رویکرد، امکان مدیریت هوشمند پیچیدگیها، حفظ پایداری منابع و پاسخگویی مؤثر به نیازهای متغیر شهروندان را فراهم میکند و بستر لازم برای گذار از مدیریت پروژهمحور به حکمرانی دادهمحور و آیندهنگر را مهیا میسازد.
نظر شما