میمون‌های عنکبوتی چطور «اطلاعات داخلی» را با هم رد و بدل می‌کنند

به گزارش خبرگزاری ایمنا و به نقل از گاردین، در اعماق جنگل‌های گرمسیری شبه‌جزیره یوکاتان در مکزیک، گروهی از دانشمندان طی مطالعه‌ای هفت‌ساله رفتار میمون‌های عنکبوتی (معروف به Geoffroy’s spider monkeys) را بررسی کردند و به یافته‌ای جالب رسیدند: این میمون‌ها نه تنها به‌صورت تصادفی غذا جست‌وجو نمی‌کنند، بلکه اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ مکان و زمان بهترین میوه‌ها را با یکدیگر به اشتراک می‌گذارند.

در بسیاری از پستانداران، یافتن غذا بیشتر به تجربه و حافظه فردی وابسته است، اما این تحقیق نشان می‌دهد که میمون‌های عنکبوتی از یک سیستم اجتماعی پویا و بسیار کارآمد برای به دست آوردن بهترین منابع غذایی بهره می‌برند.

این میمون‌ها، که در طبیعت رفتار اجتماعی جداشدن-و دوباره متحد شدن (fission–fusion) دارند، روز خود را با تشکیل گروه‌های کوچک از سه یا چند فرد آغاز می‌کنند و سپس بارها گروه‌های خود را تغییر می‌دهند. هر بار که گروه‌ها دوباره شکل می‌گیرند، هر میمون اطلاعاتی که دربارهٔ بخش خاصی از جنگل دارد را به‌طور غیررسمی با دیگران به اشتراک می‌گذارد. این روش به آنها اجازه می‌دهد تا نه فقط نواحی مختلف جنگل را به‌صورت جداگانه کاوش کنند، بلکه دانش جمعی گسترده‌تری دربارهٔ بهترین منابع غذایی کسب کنند؛ چیزی که هیچ فردی از گروه به تنهایی نمی‌تواند به دست آورد.

چطور این کار را انجام می‌دهند؟
دانشمندان می‌گویند این تعاملات اجتماعی آن‌قدر منظم و مؤثر است که می‌توان آن را نوعی «هوش جمعی» طبیعی در نظر گرفت. به‌جای اینکه همهٔ میمون‌ها به یک منطقهٔ شناخته‌شده سر بزنند، هر میمون بخش متفاوتی از جنگل را می‌کاود و سپس با دیگر گروه‌ها ملاقات می‌کند تا آنچه آموخته را رد و بدل کند. یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که این رفتار اجتماعی بین تمرکز بیش‌ازحد در مکان‌های شناخته‌شده و پراکندگی کامل در جست‌وجوی غذا توازن برقرار می‌کند تمرکز بیش از حد باعث کاهش تنوع منابع و پراکندگی کامل اطلاعات را بی‌اثر می‌کند.

به‌عبارت دیگر، میمون‌ها یک تعادل هوشمندانه بین جست‌وجوی مستقل و اشتراک اطلاعات اجتماعی یافته‌اند:

• هر میمون بخش خاصی از جنگل را می‌شناسد.
• وقتی گروه‌ها به هم می‌پیوندند، آنها اطلاعات مکانی و زمانی میوه‌ها را بین خود رد و بدل می‌کنند.
• این بدان معناست که کل گروه، با استفاده از دانش مشترک، در یافتن بهترین میوه‌ها موفق‌تر از هر فرد تنها است.

برای مثال، ممکن است یک میمون بداند که در بخش شمالی جنگل میوه‌ها به‌زودی می‌رسند، در حالی که میمونی دیگر زمان رسیده شدن میوه‌ها را در بخش غربی می‌داند. وقتی این دو میمون در گروهی دیگر با هم متحد می‌شوند، اطلاعاتشان ترکیب شده و گروه بزرگتری از میمون‌ها توان بیشتری برای یافتن آن منبع غذا خواهد داشت.

دانشمندان برای تحلیل این رفتارهای پیچیده از مدل‌های ریاضی پیشرفته استفاده کردند تا نشان دهند که چنین سیستم اجتماعی انعطاف‌پذیری در واقع بهترین استراتژی برای یک گونهٔ وابسته به میوه در محیطی با منابع پراکنده است.

این یافته‌ها نه تنها به درک بهتر رفتار اجتماعی و یادگیری جمعی در حیوانات کمک می‌کنند، بلکه می‌توانند الهام‌بخش مطالعات آینده در زمینهٔ شبکه‌های اجتماعی، اقتصاد رفتاری و حتی هوش مصنوعی باشند، جایی که اشتراک اطلاعات و همکاری اجتماعی نقش حیاتی دارد.