حمیدرضا غلامزاده در گفتوگو با خبرنگار ایمنا با اشاره به جایگاه واقعی شورای حقوق بشر اظهار کرد: از اساس شورای حقوق بشر نقش مؤثری در تأیید، مشروعیتبخشی یا جلوگیری از جنگها ندارد و برخلاف برخی فضاسازیها، مصوبات این شورا فاقد اثرگذاری عملی در حوزه امنیتی و نظامی هستند.
وی افزود: در یکی دو سال اخیر و بهویژه با توجه به آنچه در غزه رخ داده، شورای حقوق بشر در عمل مشروعیت خود را از دست داده است. در دهههای اخیر کمتر جنایتی به این گستردگی، شفافیت و شدت در برابر چشم افکار عمومی جهانی اتفاق افتاده، اما شورای حقوق بشر جز صدور چند قطعنامه بیاثر، اقدام عملی قابلتوجهی انجام نداد.
غزه؛ آزمونی که شورای حقوق بشر در آن مردود شد
این تحلیلگر مسائل سیاسی با اشاره به عملکرد دوگانه نهادهای بینالمللی تصریح کرد: فاجعه غزه بزرگترین آزمون اعتبار شورای حقوق بشر بود؛ آزمونی که این نهاد در آن کامل مردود شد. زمانی که هزاران غیرنظامی، زن و کودک قربانی جنایات آشکار شدند، شورای حقوق بشر نتوانست یا نخواست نقش بازدارندهای ایفا کند.
غلامزاده گفت: همین عملکرد دوگانه باعث شده دیگر نتوان از شورای حقوق بشر بهعنوان نهادی مستقل و بیطرف یاد کرد. این شورا بیش از آنکه نگران حقوق بشر واقعی باشد، در چارچوب منافع کشورهای غربی عمل میکند.
قطعنامهها؛ ابزار فشار سیاسی نه حقوقی
وی با تأکید بر اینکه مصوبات شورای حقوق بشر کارکرد حقوقی الزامآور ندارند، افزود: نهایت اقدام این شورا تشکیل گروههای تحقیق، تعیین گزارشگر ویژه یا صدور بیانیه و قطعنامه است که بیش از آنکه اثر عملی داشته باشد، ابزار فشار سیاسی محسوب میشود، آنچه امروز علیه ایران در شورای حقوق بشر دنبال میشود، نه دفاع از حقوق بشر، بلکه اعمال فشار سیاسی و تلاش برای مشروعیتزدایی از جمهوری اسلامی است.
حقوق بشر؛ ابزاری در پازل جنگ ترکیبی
کارشناس مسائل بینالملل با اشاره به راهبرد کلان غرب علیه ایران تصریح کرد: غرب، بهویژه آمریکا و کشورهای اروپایی، از موضوع حقوق بشر بهعنوان یکی از ابزارهای جنگ ترکیبی علیه ایران استفاده میکنند. این جنگ تنها نظامی نیست، بلکه ابعاد اقتصادی، رسانهای، سیاسی و روانی دارد.
غلامزاده گفت: قطعنامههای حقوق بشری بخشی از پازل فشار حداکثری هستند؛ پازلی که هدف آن تضعیف مشروعیت ایران در عرصه بینالمللی و آمادهسازی فضای سیاسی برای اقدامات بعدی است.
آمادهسازی فضا برای فشارهای بعدی
غلامزاده با اشاره به سناریوی غربیها تصریح کرد: این اقدامات به این معنا نیست که هر قطعنامهای الزاماً منجر به جنگ یا تحریم میشود، اما هدف آنها ایجاد زمینه و آمادهسازی افکار عمومی و فضای سیاسی بینالمللی است تا اگر در آینده بخواهند اقدامی علیه ایران انجام دهند، با هزینه کمتری روبهرو شوند.
وی افزود: تجربه نشان داده اگر غرب بخواهد تحریم یا حملهای انجام دهد، نیازی به قطعنامه شورای حقوق بشر ندارد و اگر هم نخواهد، صدها قطعنامه هم تأثیری نخواهد داشت.
قانون جنگل بر روابط بینالملل حاکم است
این تحلیلگر مسائل بینالملل در بخش دیگری از سخنان خود اظهار کرد: واقعیت تلخ این است که در نظم کنونی جهان، قانون جنگل حاکم است. ساختارها و نظامهای بینالمللی که قرار بود ضامن عدالت و حقوق بشر باشند، عملاً فروپاشیدهاند یا کارکرد واقعی خود را از دست دادهاند، حقوق بشر در نظام بینالملل بیش از آنکه یک اصل اخلاقی و انسانی باشد، به ابزاری سیاسی در دست قدرتهای بزرگ تبدیل شده است.
بیاثری عملی قطعنامهها علیه ایران
وی در پایان تأکید کرد: مصوبههای شورای حقوق بشر نه اثر حقوقی الزامآور دارند و نه لزوماً اثر عملی مشخصی بر ایران میگذارند. این قطعنامهها نه بهطور مستقیم منجر به جنگ میشوند و نه الزاماً تحریم جدیدی را رقم میزنند.
غلامزاده خاطرنشان کرد: جمهوری اسلامی ایران باید این اقدامات را در چارچوب جنگ ترکیبی تحلیل کند و با تقویت دیپلماسی فعال، روایتسازی رسانهای و انسجام داخلی، اثرگذاری این فشارهای سیاسی را به حداقل برساند.
نظر شما