ترامپ و وعده احیای صنعت سوخت‌های فسیلی

به گزارش خبرگزاری ایمنا و به نقل از سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا (EPA)، در دنیای امروز که بحران اقلیمی یکی از مهمترین چالش‌های جهانی به شمار می‌آید، سیاست‌گذاری‌های دولت‌ها نقش تعیین‌کننده‌ای در کاهش یا افزایش انتشار گازهای گلخانه‌ای دارد. آمریکا، به‌عنوان یکی از بزرگترین تولیدکنندگان نفت و گاز در جهان، همواره مورد توجه تحلیلگران حوزه محیط زیست بوده است.

چگونه آمریکا تعهدات اقلیمی را زیر پا می‌گذارد؟

سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا (EPA) به تازگی اعلام کرد قصد دارد طرحی موسوم به «یافته‌های مربوط به خطر» که به این سازمان اجازه می‌داد انتشار گازهای گلخانه‌ای از وسایل نقلیه و منابع ثابت را سازماندهی کند، لغو کند.

به گزارش ایسنا، آژانس حفاظت از محیط زیست آمریکا اخیراً قانونی را برای پایان دادن به برنامه اجباری که ۸۰۰۰ تاسیسات را ملزم به گزارش میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای خود می‌کند، پیشنهاد داد.

این آژانس مدعی شد جمع‌آوری اجباری داده‌های مربوط به انتشار گازهای گلخانه‌ای غیرضروری است زیرا «مستقیما به یک قانون بالقوه مرتبط نیست و هیچ تاثیر مادی بر بهبود سلامت انسان و محیط‌زیست ندارد.»

لی زلدین، مدیر EPA نیز معتقد است که برنامه گزارش گازهای گلخانه‌ای چیزی بیش از کاغذبازی‌های اداری نیست که هیچ کمکی به بهبود کیفیت هوا نمی‌کند.

این قانون در واکنش به دستور اجرایی صادر شده توسط دونالد ترامپ با هدف رفع موانع برای آزادسازی بیشتر انرژی در آمریکا، به ویژه سوخت‌های فسیلی، وضع شده است. این آخرین مورد از مجموعه‌ای از عقب‌نشینی‌های عمده نظارتی است که تلاش‌های قبلی آمریکا برای مبارزه با بحران آب‌وهوا را بی‌اثر می‌کند.

این پیشنهاد، تعهدات گزارش‌دهی را برای اکثر تاسیسات بزرگ، همه تأمین‌کنندگان سوخت و گاز صنعتی و سایت‌های تزریق دی اکسید کربن حذف خواهد کرد.

دولت آمریکا همچنین از توافق اقلیمی پاریس خارج شد، توافقی که کشورها را ملزم به کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و گزارش پیشرفت‌های خود در این زمینه می‌کند.

کارشناسان محیط زیستی تاکید دارند گزارش‌دهی درباره انتشار گازهای گلخانه‌ای یکی از ابزارهای کلیدی برای شفافیت، نظارت و سیاست‌گذاری اقلیمی محسوب می‌شود و اگر این الزام برداشته شود می‌تواند مشکلات زیر را به دنبال داشته باشد:

داده‌های قابل اعتمادی که برای ارزیابی پیشرفت یا پسرفت در کاهش انتشار لازم هست، کمتر در دسترس خواهد بود. شرکت‌ها و صنایع ممکن است انگیزه کمتری برای کاهش آلاینده‌ها داشته باشند چرا که نظارت عمومی و دولتی ضعیف‌تر می‌شود.

این تصمیم همچنین می‌تواند در تضاد با روند جهانی باشد، جایی که کشورها در تلاش برای تقویت سیستم‌های پایش و گزارش‌دهی هستند تا به تعهدات پیمان پاریس دست پیدا کنند. از این رو، چنین پیشنهادی اگر تصویب شود می‌تواند یک عقب‌گرد بزرگ در برنامه‌های آمریکا برای مبارزه با تغییرات اقلیمی باشد و حتی اعتماد بین‌المللی به تعهدات این کشور را زیر سؤال ببرد.