به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، بعضی از شهرهای جهان برای دستیابی بسیار کمهزینه به محصولات جدید دارای ارزش افزوده، روشهای تبدیل جالبی را برای ضایعات کمترشناختهشده به کار میبرند که در ادامه میخوانیم.
تبدیل ضایعات صدف خوراکی به رنگ خنککننده
فرانسویها با استفاده از استراتژی خلاق و با هدف کاهش زبالههای طبیعی، اقدام به ساخت رنگی خاص بر پایه صدف کردهاند که میتواند باعث کاهش دمای کلی ساختمانها و پیرو آن مناطق شهری شود. رنگهای سنتی از کلسیم، حلال و آب تشکیل شدهاند. در فرانسه سالانه بیش از ۱۳۰ هزار تن پوسته صدف دور ریخته میشود. اکنون فرانسویها چند تن از این ضایعات طبیعی را با راهکاری ساده به یک رنگ طبیعی تبدیل میکنند به این صورت که قسمت بیرونی پوسته صدفها که از کلسیم ساخته شده است برای جایگزینی کلسیم سنتی در رنگ مورد استفاده قرار میگیرد. محققان متوجه شدند که پوسته صدف عملکرد رنگ را به حداکثر میرساند و آن را بادوامتر میکند.
رنگ منعکسکننده حرارتی غنیشده با صدف در سه لایه اعمال میشود. دو لایه اول، آن را به محصولی بادوام تبدیل میکند که حدود ۲۰ سال دوام میآورد. با افزودن لایه سوم، رنگ میتواند ۹۰ درصد از اشعههای خورشید را از ساختمان منعکس کند و این امر منجر به کاهش متوسط دمای شش تا هفت درجه سانتیگرادی میشود. استفاده از این رنگها میتواند بین ۳۰ تا ۵۰ درصد مصرف انرژی ناشی از روشن کردن سیستمهای تهویه را کاهش دهد.
در حال حاضر حدود یک میلیارد سیستم تهویه در جهان وجود دارد که تخمین زده میشود تا سال ۲۰۵۰ به پنج میلیارد برسد. روشن شدن این وسایل خنککننده باعث گرم شدن هوای بیرون میشود و به همین علت، تولید این رنگهای منعکسکننده، راهکار بسیار مؤثر و هوشمندی در کاهش دمای محیط دارد.
با استفاده از رنگهای بازتابنده حرارتی در سقفهای وسیع میتوان با اثرات جزایر گرمایی شهری مبارزه کرد. گرما توسط ساختمانهای بلند و مقادیر زیادی آسفالت جذب میشود. خنک کردن ساختمانهای بلند میتواند به کاهش دمای کلی یک شهر کمک کند.
ابتکار تگزاس در تبدیل روغنهای سوخته به بیودیزل
دفع هر نوع چربی، گریس یا روغن از طریق سینکهای ظرفشویی و روشویی یا به هر نحوی که آنها را وارد جریان آب و فاضلاب کند، پیش از هر چیز شهرها را با احتمال انسداد لولهها بهدلیل تجمع و رسوب کردن آنها با سرد و سفت شدن مواجه میکند. این گرفتگی لولهها جریان آبهای ورودی و خروجی را با مشکل روبهرو میکند و بسیار دردسرساز است. با این حال در بسیاری از نقاط سراسر جهان هنوز هم اضافههای روغن و گریس از طریق چاههای آب و فاضلاب دفع میشود.
شهرهای شمال تگزاس راهی تازه برای مقابله با این مشکل کشف کردهاند و در حال تبدیل چربیهای اضافی آشپزی به بیودیزل یا دیزل سوختی هستند.
بیودیزل چیست؟
بیودیزل یک سوخت جایگزین برای گازوئیل معمولی یا فسیلی است که از روغنهای گیاهی یا حیوانی، چربیها، پیه و ضایعات روغن پختوپز تولید میشود. فرایندی که برای تبدیل این روغنها به بیودیزل استفاده میشود، ترانس استریفیکاسیون نام دارد.
بزرگترین منبع ممکن برای روغن مناسب از محصولات روغنی مانند کلزا، نخل یا سویا به دست میآید و در حال حاضر بیشترین بیودیزل تولید شده از ضایعات روغن نباتی تهیه میشود که از رستورانها، چیپسفروشیها، تولیدکنندگان مواد غذایی صنعتی و مواردی از این قبیل بهدست میآید. روغنهای نباتی زائد را اغلب میتوان بهصورت رایگان یا با قیمتی ناچیز تهیه کرد. نتیجه این است که بیودیزل تولید شده از ضایعات روغن نباتی میتواند با دیزل فسیلی رقابت کند.
تبدیل ضایعات ماهی به مواد مصرفی پزشکی
حتی غیرمنتظرهترین قسمتهای ماهیها نیز پتانسیل ارزش بالایی دارند که ماهیگیران را مشتاق به حفظ آنها میکند و تلاش محققان را به سوی دستیابی به استفاده صددرصدی از این پتانسیلها هدایت میکند. به این ترتیب بخشهایی از ماهی که پیش از این دور ریخته میشد، اکنون بهواسطه خواص درمانی یا خوراکی خود بسیار مورد استفاده قرار دارد و میتوان گفت یک ماهی هیچ بخش دورریزی ندارد.
ایسلند طی یک پروژه بلندپروازانه زیستمحیطی، ضایعات ماهی را با موفقیت به شگفتیهای پزشکی و کالاهای پایدار تبدیل کرد. هدف از این پروژه دستیابی به استفاده کامل از ظرفیت قابل ارائه ضایعات ماهی است. سرمایهگذاری ایسلند در این بخش که بهعنوان «پروژه ۱۰۰ درصد ماهی» شناخته میشود، افزایش قابلتوجهی در استفاده از ماهی کاد، از ۴۰ درصد در سال ۲۰۰۳ به نزدیک به ۹۵ درصد امروز داشته است. این امر به توسعه مجموعهای از محصولات نوآورانه مانند پیوند پوست ماهی کاد برای قربانیان سوختگی و کپسولهای امگا ۳ منجر شده است.
پروژه صددرصد ماهی توسط ایسلند آغاز شد و در کنار مؤسسات تحقیقاتی مختلف و شرکتهای خصوصی ادامه پیدا کرد. هدف این است که راههای کارآمدی برای استفاده مجدد از محصولات جانبی حاصل از این صنعت دو میلیارد دلاری غذاهای دریایی ایسلند پیدا و آنچه زمانی زباله به حساب میآمد، اکنون به کالاهای مفید و پایدار تبدیل شود. این پروژه نهتنها شغل ایجاد کرده و کالاهای تولید داخل را به نمایش گذاشته است، بلکه پودر ماهی (غذای دام و طیور) با تأثیر کمتری را برای صنعت در حال رشد آبزیپروری ارائه کرده است.
بخشهای درمانی و غذایی ماهی کاد
پیوند پوست ماهی یک اختراع موفقیتآمیز از شیمیدان مؤسس شرکت بیوتکنولوژی کرسیس است. گرافتها در اندازههای مختلف برای قرار گرفتن روی زخمهایی در مقیاسهای مختلف وجود دارند و بهمنظور درمان هزاران بیمار مبتلا به سوختگی، زخمهای باز دیابتی و سزارینهای عفونی مورد استفاده قرار میگیرند.
پوست ماهی کاد حدود هشت درصد وزن ماهی را تشکیل میدهد و منبعی غنی از کلاژن بهعنوان پروتئینی حیاتی برای پوست، رباط و سلامت استخوان انسان است. استخوان ماهی که حداقل ۳۵ درصد از وزن ماهی کاد را تشکیل میدهد، مدتها است بهصورت خشکشده به کشورهایی مانند نیجریه صادر شده است. با این حال به دلیل غیرقابل پیشبینی بودن بازار، محققان در حال بررسی کاربردهای جدیدی مانند استخراج کلسیم از آنها برای مکملها هستند.
چالشبرانگیزترین جنبه استفاده از ماهی کاد، خون و کرهچشم است. خون ماهی که ۱۰ درصد وزن آن را تشکیل میدهد، بهطور بالقوه برای محصولاتی مانند سوسیس، خوراک ماهی یا کود استفاده میشود، با این حال جمعآوری آن یک چالش مهم است. در مورد کره چشم نیز تلاشها برای استخراج چربیهای ارزشمند یا بررسی خواص ضدعفونیکننده بالقوه تاکنون بیثمر بوده است.
تبدیل ضایعات ساختمانی به مبلمان شهری
صنعت ساختمان فرانسه سالانه حدود ۵۰ میلیون تن زباله تولید میکند و به همین علت مدیران همواره سعی در مقابله با این مشکل داشتهاند. در تازهترین اقدامات، فرانسویها با تبدیل ضایعات ساختمانی به محصولات قابل استفاده، سعی در حفظ منابع طبیعی و پیروی از اقتصاد دایرهای دارند.
بر اساس اقتصاد دایرهای، مواد تا جای ممکن مجدداً مورد استفاده و بازیافت قرار میگیرند به طوریکه یک سیستم حلقه بسته ایجاد میشود که در آن ضایعات به حداقل میرسد و منابع حفظ میشوند.
مجریان این طرح فرانسوی بر این باور هستند که تبدیل ضایعات به مبلمان شهری باعث صرفهجویی در دو تن زباله و شش تن انتشار CO2 میشود.
از مارس ۲۰۲۱، قانون ضد زباله برای اقتصاد دایرهای (AGEC) در فرانسه ایجاب میکند که بین ۲۰ تا ۴۰ درصد از لوازم خریداریشده توسط خدمات عمومی شامل مواد بازیافتی باشد.
دولت فرانسه همچنین یک سیاست مسئولیت گسترده تولیدکننده را معرفی کرده است که بر اساس آن، تولیدکنندگان مدیریت چرخه نهایی بازیافت محصولات خود را باید بر عهده داشته باشند.
تبدیل ضایعات به محصولات دیگر، روندی است که به ویژه با پدیدار شدن بحران منابع طبیعی جدی گرفته شده است. مدیران شهری در اغلب شهرهای جهان نیز برای نجات از هزینههای تحمیلی، به بازیافت و استفاده مجدد روی آوردهاند. برای مثال در شهر کاتوویتسه لهستان، به جای چوب یا بتن، از لباسهای قدیمی بازیافت شده برای ساخت مبلمان شهری استفاده میشود.
در شهر سالونیک یونان نیز بر اساس برنامهای موسوم به" آیندهای بدون ضایعات پلاستیکی" مبلمانهای سهبعدی جدیدی از پلاستیکهای پروپیلن و پلیاتیلن ساخته میشود. برای این کار، ابتدا ضایعات پلاستیکی توسط مردم جمعآوری میشود و سپس این مواد تفکیک و پس از شستشو به قطعات کوچک تبدیل و برای ذوب آماده میشود. در نهایت مواد دیگری به این ترکیب افزوده میشود تا از ترکیب حاصل، مواد مناسب و بادوام تولید شود.
نظر شما