به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، نخستین نکته جالب درباره گرینلند این است که در نقشهها، اندازه آن بزرگتر از آنچه که در واقعیت هست نشان داده میشود. به نظر میرسد گرینلند به اندازه آفریقا یا چهار برابر استرالیا باشد، در حالی که حقیقتاً تنها یکچهاردهم اندازه آفریقا و یک چهارم اندازه استرالیا است. نقشههای مرکاتور که برای ترسیم نقشههای مسطح به کار میرود، به گونهای طراحی شده که زمینهای دور از خط استوا بزرگتر به نظر میرسند.
بیش از ۸۰ درصد گرینلند تحت پوشش یخ است. صفحه یخ گرینلند با وسعتی بیش از ۱.۷ میلیون کیلومتر مربع، دومین جمعیت بزرگ یخ دنیا بعد از آنتارکتیکا را در خود دارد. در این لایههای یخی، قدیمیترین لایهها بیش از ۲۵۰ هزار سال سن دارند.

سواحل گرینلند با فیوردهای (آبدره) عمیق و یخچالهای عظیم پر شده است. یخچالها بهخصوص در این منطقه از مرکز به سمت ساحل حرکت میکنند. یخچال ایلولیسات Ilulissat، که در فهرست یونسکو ثبت شده، مشهورترین یخچال گرینلند است و مناظری زیبا و چشمنواز فراهم میکند.
غرب گرینلند به عنوان پناهگاهی برای حیات وحش شناخته میشود که انواع نهنگها، فوکها و پرندگان دریایی را در بر میگیرد. در خشکی نیز میتوان گونههای خاصی از حیوانات از جمله خرسهای قطبی و گوزنهای شمالی را مشاهده کرد.
گرینلند با جمعیتی کمتر از ۵۶ هزار نفر، پراکندهترین کشور روی زمین است و بیشتر ساکنان آن در ۱۶ شهر کوچک در سواحل زندگی میکنند. زبان اصلی این کشور گرینلندی است که به زبانهای اینوتها نزدیک است و بسیاری از ساکنان به زبانهای دانمارکی و انگلیسی تسلط دارند.

یکی از نکات جالب دیگر در مورد گرینلند، نبود جادههاست. در حقیقت، این منطقه از نظر زیرساختی بسیار ایزوله است. مردم در زمستان از سورتمههای سگ و در تابستان از قایقها برای رفت و آمد استفاده میکنند. تنها ۶۰ کیلومتر جاده در شهرها وجود داشته و در بین آنها هیچ راهی برای ارتباط نیست. قسمت جنوبی گرینلند با آب و هوای معتدلتری مرکز فعالیتهای کشاورزی است. در این منطقه، دامداری و کشت محصولات مختلف شامل سبزیجات و گوسفند رایج است که به جذب گردشگران کمک میکند.
وایکینگها نزدیک به ۵۰۰ سال در گرینلند زندگی کردند، اما به طور ناگهانی ناپدید شدند. بعضی از مورخان معتقدند که آنها نتوانستند با تغییرات آب و هوایی سازگار شوند و از این رو از صحنه روزگار حذف شدند. آثار باستانی نشاندهنده زندگی وایکینگها در این منطقه است، اما سرنوشت آنها همچنان یک معما باقی مانده است.
غذای ملی گرینلند، سوآسات، سوپی است که از گوشت فوک، نهنگ یا پرندگان دریایی تهیه میشود. این غذا بخشی از فرهنگ غذایی این منطقه را تشکیل میدهد و تجربه آن یکی از بهترین راههای آشنایی با فرهنگ گرینلند است. جنوب گرینلند مکان مناسبی برای مشاهده شفق قطبی است.

نظر شما