وقتی اعتراض مشروع، سوژه دست کفتارها می‌شود

به گزارش خبرگزاری ایمنا، اعتراض، بخشی از حیات اجتماعی هر جامعه زنده است و در ایران نیز مطالبات مردمی در بزنگاه‌های مختلف، به اشکال گوناگون خود را نشان داده است. تجربه سال‌های گذشته نشان می‌دهد که مردم، به‌عنوان یک قشر آگاه و مسئول، مسیر اعتراض را از مسیر آشوب می‌شناسند. اعتراض مدنی با تخریب، خشونت و بی‌نظمی تفاوت ماهوی دارد؛ مردمی که مطالبه‌گرند، بانک آتش نمی‌زنند، به جان نیروهای انتظامی نمی‌افتند و امنیت عمومی را هدف قرار نمی‌دهند. آن‌ها مانند بسیاری از اعتراضات صنفی و مدنی گذشته، از جمله اعتراضات معلمان به لایحه‌های آموزشی، مطالبات خود را به‌صورت مشخص و عقلانی مطرح می‌کنند و در بسیاری موارد نیز به نتیجه می‌رسند.

در همین چارچوب، مطالبات بازاریان و فعالان اقتصادی نیز قابل فهم است. ثبات نداشتن بازار ارز و شرایط نامطمئن اقتصادی، به طور مستقیم معیشت، سرمایه و امکان فعالیت سالم اقتصادی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. سرمایه‌گذار و کاسب، در فضای بی‌ثبات نمی‌تواند برنامه‌ریزی کند و طبیعی است که نسبت به این وضعیت معترض باشد. اصل این اعتراض، نه تنها غیرقابل انکار، بلکه حقی مشروع در چارچوب منافع ملی و اجتماعی است.

اما مسئله از جایی پیچیده می‌شود که همواره گروه‌هایی مشخص، با پیشینه‌ای روشن در مخالفت با جمهوری اسلامی، از فضای اعتراض سوءاستفاده می‌کنند. سلطنت‌طلب‌ها و جریان‌های ضدایرانی، نه از سر دلسوزی برای مردم، بلکه با هدف ایجاد بی‌ثباتی و آشوب، در چنین موقعیت‌هایی وارد میدان می‌شوند. این جریان‌ها با موج‌سواری بر مطالبات واقعی مردم، تلاش می‌کنند مسیر اعتراض را به سمت خشونت، تخریب و تنش سوق دهند؛ مسیری که نه‌تنها مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه در عمل به تضعیف امنیت و منافع ملی منجر می‌شود.

واقعیت این است که این گروه‌ها نه دغدغه معیشت مردم را دارند و نه کوچک شدن سفره‌ها برایشان اهمیتی دارد. آنچه برای آن‌ها اصل است، پیشبرد منافع قدرت‌هایی است که سال‌هاست دشمنی خود با ایران را پنهان نکرده‌اند؛ آمریکا و رژیم صهیونیستی. همراهی با چنین مسیری، حتی اگر در پوشش اعتراض انجام شود، نه کمکی به حل مشکلات اقتصادی می‌کند و نه گره‌ای از زندگی مردم باز می‌کند.

در چنین شرایطی، آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، بصیرت و تفکیک جبهه‌ها است؛ تشخیص مرز میان اعتراضِ حق‌طلبانه و اغتشاشِ هدفمند. هیچ‌کس منکر مشکلات اقتصادی، فشار معیشتی و مطالبات به‌حق مردم نیست، اما تک‌بعدی دیدن مسائل و افتادن در مسیری که تأمین‌کننده منافع دشمنان ایران است، نه راه‌حل است و نه اعتراض را به نتیجه می‌رساند. مسئله اصلی، انتخاب آگاهانه مسیر است؛ مسیری که هم مطالبه‌گری را حفظ کند و هم منافع ملی را قربانی نکند.

رسانه‌ها باید با شفافیت و اطلاع‌رسانی دقیق، نقشه دشمن برای آشوب را خنثی کنند

حسین کنعانی، کارشناس مسائل سیاسی، در گفت‌وگو با خبرنگار ایمنا اظهار کرد: رهبر انقلاب در سخنان اخیر خود در خصوص جنگ روانی و جنگ نرم دشمن علیه جمهوری اسلامی تذکراتی داده‌اند. یکی از راهکارهایی که همواره دشمن دنبال می‌کند، غبارآلود کردن فضای سیاسی و به حاشیه راندن مطالبات حقیقی مردم است. وقتی این مطالبات در عرصه سیاسی مطرح می‌شوند، گروه‌های معاند و فرصت‌طلب تلاش می‌کنند از آن‌ها سوءاستفاده کنند، موج‌سواری کنند و فضا را به سمت آشوب خیابانی و اقدامات مخرب سوق دهند. نتیجه این اقدامات آن است که صدای حقانیت پشت اعتراضات و مطالبات مردم، اول شنیده نشود و دوم فضا به سمت تنش و بی‌ثباتی حرکت کند.

وی افزود: یکی از وظایف مهم رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی این است که در برابر این جنگ روانی و قمارکردن فضای سیاسی مقاومت کنند. آن‌ها باید با اطلاع‌رسانی صحیح، دقیق و به‌موقع و افشای اقداماتی که در جنگ روانی انجام می‌شود، فضایی ایجاد کنند که افکار عمومی بتواند حق را از باطل تشخیص دهد و همان بصیرتی که در جریان حوادث ۹ دی سال‌های گذشته مشاهده شد، در این دوره نیز حفظ شود.

این کارشناس مسائل سیاسی در ادامه تأکید کرد: با عبرت‌هایی که از تجربه‌های گذشته، از جمله جنگ ۱۲ روزه و اقدامات ناحیه‌ای به دست آمده است، می‌توان از بحران‌هایی عبور کرد که عمدتاً ساخته و پرداخته آمریکا و صهیونیست‌ها هستند. این تجارب نشان می‌دهد که آگاهی و شفافیت رسانه‌ای، کلید مقابله با تلاش‌های دشمن برای آشوب و بی‌ثباتی در کشور است.

به گزارش ایمنا، واقعیت آن است که اعتراض، حق مردم است و بخشی از فرآیند طبیعی جامعه محسوب می‌شود؛ اما آگاهی و بصیرت عمومی، تفاوت میان مطالبات مدنی و اغتشاش سازمان‌یافته را مشخص می‌کند.

فهم این تفاوت، نه تنها راه را برای تحقق خواسته‌های به‌حق مردم هموار می‌کند، بلکه مانع از آن می‌شود که منافع دشمنان ایران، با سوءاستفاده از فضای باز اعتراض، تأمین شود. جامعه‌ای که قادر باشد جبهه‌ها و اهداف را تمیز دهد، می‌تواند هم مطالبات خود را پیگیری کند و هم از خطراتی که اغتشاش و خشونت به همراه دارند، مصون بماند؛ در چنین فضایی، اعتراض تبدیل به ابزار پیشرفت می‌شود، نه ویرانی و بی‌ثباتی.