به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، با آغاز سال نوی میلادی، مردم در سراسر جهان نخستین روز سال را نه صرفاً بهعنوان ادامهای از جشنهای شبانه، بلکه بهمثابه لحظهای نمادین برای شروعی تازه گرامی میدارند. از شرق آسیا تا قاره آمریکا، آئینهای روز اول ژانویه ریشه در تاریخ، باورهای دینی، سنتهای محلی و حافظه جمعی ملتها دارد؛ آیینهایی که هرچند متفاوتاند، اما همگی بازتابدهنده امید به خوشیمنی، سلامت، آرامش و آیندهای بهتر هستند.
در بسیاری از فرهنگها، آنچه در نخستین ساعات یا نخستین وعده غذایی سال خورده میشود، اهمیتی فراتر از تغذیه دارد. در اسپانیا و شماری از کشورهای اسپانیاییزبان، خوردن دوازده دانه انگور همزمان با آغاز سال، نمادی از آرزوی خوششانسی برای دوازده ماه پیش رو است.
در جنوب ایالات متحده، خانوادهها سال را با غذایی ساده اما پرمعنا آغاز میکنند؛ لوبیا چشمبلبلی، سبزیجات برگدار و نان ذرت که هرکدام نماد ثروت، اسکناس و فراوانی تلقی میشود. در بخشهایی از اروپا، از لهستان تا کشورهای اسکاندیناوی، ماهی شور و عدس بر سر سفره سال نو دیده میشود؛ خوراکهایی که در فرهنگ عامه نشانه برکت و دوام هستند.
در ایتالیا، عدس که به شکل سکههای کوچک شباهت دارد، به نشانه فراوانی مالی در آغاز سال مصرف میشود. در آنسوی اقیانوس اطلس، مردم هائیتی با خوردن سوپ جومو، نهتنها سال نو بلکه یادآور آزادی و رهایی تاریخی خود را نیز گرامی میدارند؛ غذایی که از نمادهای هویت ملی این کشور به شمار میرود.
فراتر از غذا، بسیاری از آئینهای روز نخست سال نو بر «پاکسازی» و فاصله گرفتن از گذشته متمرکز است. در ژاپن، معابد بودایی ناقوسهای خود را ۱۰۸ بار به صدا درمیآورند؛ آئینی که هدف آن رهایی انسان از تمایلات و خطاهای دنیوی و ورود به سالی تازه با ذهنی آرام است. در اسکاتلند، سنت کهن هوگمنی و آئین «فرستفوتینگ» همچنان زنده است؛ جایی که نخستین فردی که پس از نیمهشب وارد خانه میشود، با خود هدیههایی نمادین برای شانس و رفاه میآورد.
در اروپای مرکزی و شمالی نیز باورهای نمادین رواج دارد. در جمهوری چک، مردم سیب را از وسط میبرند و شکل هسته آن را نشانهای از سرنوشت سال آینده میدانند. در دانمارک، شکستن ظروف کهنه مقابل در خانه دوستان، نه نشانه بینظمی، بلکه پیامی از دوستی، وفاداری و آرزوی سالی خوش است. در برخی کشورهای بالکان مانند بلغارستان، آئینهای محلی صبح روز سال نو با هدف آرزوی سلامتی و شادی برای خانواده و جامعه اجرا میشود. در حوزه مدیترانه نیز غذا نقش محوری دارد. در یونان و قبرس، کیک سنتی واسیلوپیتا که سکهای درون آن پنهان شده، میان اعضای خانواده تقسیم میشود و باور بر این است که یابنده سکه، سالی سرشار از خوشیمنی خواهد داشت.
در کنار این رسوم، روز اول ژانویه برای بسیاری از جوامع زمانی برای تأمل، دعا و گردهمایی خانوادگی است. در کشورهای مسیحی، مراسم مذهبی و دعاهای ویژه سال نو برگزار میشود و در دیگر نقاط جهان، مردم این روز را به دیدار اقوام، آرامش در خانه و برنامهریزی برای سال پیش رو اختصاص میدهند. «تصمیمهای سال نو» نیز که در دهههای اخیر به بخشی از فرهنگ جهانی بدل شده، بازتابی مدرن از همان آرزوی کهن برای بهبود زندگی فردی و جمعی است.
با وجود تفاوتهای فرهنگی، زبانی و مذهبی، سنتهای روز نخست سال نو یک پیام مشترک دارند: انسانها در هر کجای جهان، آغاز سال را فرصتی برای رها کردن گذشته، بازسازی امید و تقویت پیوندهای اجتماعی میدانند.
نظر شما