به گزارش خبرگزاری ایمنا؛ سعید ساکت، معاون حملونقل و ترافیک شهردار اصفهان در یادداشتی نوشت: «بر اساس اعلام گمرک ایران، در پی درخواست شرکت راهآهن، بندر خشک ریلی آپرین در استان تهران به عنوان گمرک مجاز برای ترخیص خودرو تعیین شد. برای مدیران حملونقل و ترافیک شهری، این مساله هم جای بسیار نعمت است و هم اندکی نقمت. افتتاح باب نعمت از این جهت که ما هم معتقدیم «نوستالژی» خوب است اما «نوسازی» خوبتر!
نو شدن ناوگان یعنی افزایش سطح کیفیت سفر با خودروهای شخصی؛ انتظار میرود خودروهای جدیدالورود مصرف سوخت کمتری داشته باشند، آلایندگی کمتری ایجاد کنند، از سطح استانداردهای ایمنی بهتری برخوردار باشند البته نه لزوماً همه خودروهای وارداتی چرا که بعضیهایشان هم اشتهای بیشتری به بلعیدن بنزین (حتی با نرخ آزاد) دارند.
اگر برقی باشند یا هیبریدی، برخی از این ابعاد پیامدی، تعدیل میشود اما نه همه آنها.
با این وجود باب دیگر این موضوع، چرا الزاماً نعمت نیست؟
عمده تلاشهای مدیریت شهری، توسعه «حملونقل عمومی» ست به عنوان جایگزینی برای سفرهایی که با خودروهای شخصی انجام میشود. این بار اما خودروها سوار قطار میشوند و می آیند درحالیکه مدیران شهری باید برای تردد این خودروها به فکر خیابان، معبر، خط کشی، پارکینگ و انبوهی از زیرساختهای ترافیکی و کنترلی باشند؛ همچنین در سطحی کلانتر به فکر اجرای سیاستهایی که تردد خودروها را مدیریت پذیر کند.
طبیعی است که با بالارفتن کیفیت خودرو، جذابیت انجام سفر با آن نیز افزایش مییابد و ما باید انتظار ثبت سفرهایی بیش از پیش را داشته باشیم به ویژه اگر مطلوبیت سفر با حمل و نقل عمومی در مقایسه با خودروی شخصی، رقابت پذیر نباشد!
از این رو مدیران شهری در تلاشی مستمر برای توسعه و رشد سهم سفر حمل و نقل عمومی اند که یکی از ساز و کارهای آن، بالا بردن کیفیت ناوگان حملونقل عمومی ست؛ از جمله نمونه اقداماتی که در این راستا به تازگی در اصفهان انجام شد، ورود اتوبوسهای برقی بود.
البته که باید برای این نوسازی بسیار هزینه کرد و به قیمت روز چیزی حدود ۲۴۰ میلیارد ریال به ازای یک اتوبوس.
لذا چه بهتر بود که مواردی مثل وصول سهم توسعه حمل و نقل عمومی شهرها از محل عوارض ورود این خودروها، عوارض سوخت، سهم شهرداریها از جرایم و… و در نهایت حمایتهای کلان و کشوری از توسعه حمل و نقل عمومی و پاک نیز قطار وار له حمایت شهرها بیاید.
فیالواقع این فرش قرمز زیبنده اتوبوس و انواع مدهای حمل و نقل عمومی هم هست.
بی تعارف حملونقل و ترافیک زمانی به سامان میرسد که توازن درستی در سهم سفرهای شهری وجود داشته باشد و این تعادل، محصول توجهات درست به انواع گزینههای سفر است.
هیچ عقل سلیمی با داشتن و سوار شدن خودروی مرغوب مخالفت نمیکند مشروط به اینکه هزینههای شخصی و عمومی که تردد وسایل نقلیه بر شهروندان دارند نیز مدیریت شود و شهروندان نه از این سوی بام بیفتند و نه آن سوی بام؛ این سوی بام یعنی گزینهای جز خودروی شخصی وجود نداشته باشد و آن سوی بام، تردد با خودروی شخصی در قیاس با سایر هزینهها، تقریباً رایگان باشد!»
نظر شما