دانشگاه های محقر ،پز تو خالی و مهندسان بی سواد ...

کلا در کشور ما القاب و اسم ها بیانگر تخصص و حرفه افراد نیست.یکی مدرکی دارد که مهندسی است ولی کارش غیر از تخصص مهندسی است ، یکی مهندس نیست ولی کلا کارش مهندسی شده است.قدیم تر ها وقتی کسی را با لقب مهندس صدا می زدند در حقیقت افتخاری برای خود و خانواده اش محسوب می شد.مهندسین قدیم با گذراندن دروس مهندسی و همچنین درک بسیار درست از حرفه خود بعد از چند سال درس خواندن از دانشگاه به عنوان یک مهندس فارغ التحصیل می شدند.
متاسفانه در چند سال اخیر با رشد قارچ گونه دانشگاه های بی کیفیت و درجه چندم در هر ناحیه دوردستی دانش آموخته هایی با عنوان مهندس فارغ التحصیل می شوند که تنها صرف گذراندن دروسی مدرک گرفته اند و تخصصی در زمینه رشته مرتبط خود ندارند.البته اینکه دانشجویانی که با عنوان مهندس از چنین دانشگاه هایی بیرون می آیند مقصر هستند یا خیر بحثی است که نیاز به یک بررسی جامعه شناختی دارد ولی آنچه در این میان مهم است این است که لقب مهندس بر روی دوش برخی از فارغ التحصیلان سنگینی خواهد کرد و در نتیجه توقعشان از کار کردن این است که آن ها باید بهترین پست ها و موقعیت های شغلی را داشته باشند.
از سوی دیگر آمار ناامید کننده اشتغال این سوال را به ذهن ما متبادر می کند که این همه مهندس بی سواد برای چه کاری می خواهیم.آیا اینکه تنها آمار قبولی در دانشگاه ها را افزایش دهیم و بگوییم که ما توانسته ایم همه افراد را به دانشگاه راه دهیم یک دستاورد مناسب   است ؟به نظر می رسد تغییر نگرش مسوولین امر به این نکته ظریف باید اجرایی شود و به واقع متخصصینی از دانشگاه بیرون بیایند که به معنای واقعی مهندس هستند.
کافی است آمار مهندسین فارغ التحصیل از دانشگاه را پرس و جو کنید.به نتیجه ناامید کننده ای می رسیم.از طرف دیگر روز مهندسین را برگزار می کنیم و دائم از یکدیگر تعریف می کنیم.یکبار هم که شده است دیدهایمان را عوض کنیم و مهندس را به معنای واقعی یک متخصص بدانیم تا یک لقب...
یادداشت : سید مصطفی ناجی