به گزارش خبرگزاری ایمنا و به نقل از فوربز، سال گذشته شاهد مسیرهای متفاوتی در سیاستهای انرژی کشورها بودیم، اما یک نکته جهانی مورد توافق است: انرژی هستهای دیگر گزینهای اختیاری نیست، بلکه جزو اجزای حیاتی آینده هوش مصنوعی و انقلاب صنعتی چهارم به شمار میرود. با کنار گذاشتن نگرانیهای مربوط به سلامت عمومی و کاهش انتشار کربن، رهبران صنعت و سیاستمدارانی که تحت تأثیر آنها هستند، دریافتهاند که نیازهای انرژی آینده تنها با سوختهای فسیلی تأمین نخواهد شد.
از سوی دیگر، انرژی باد نسبت به خورشیدی کمتر کارآمد نشان داده شده و هر دو انرژی تجدیدپذیر با مشکل ناپیوستگی تولید روبهرو هستند. باتریها یا سیستمهای پمپی / هیدرو، و یا چرخهای طیار و سیستمهای گرانشی باید توان اضافی را ذخیره کنند و خلأها را پر کنند. در مقابل، انرژی هستهای میتواند ۲۴ ساعته و هفت روز هفته با ظرفیت کامل فعالیت کند و نقدهای اصلی امروزی به آن عمدتاً به مصرف آب و تأمین سرمایه اولیه محدود میشود. این مشکلات با طراحیهای نوآورانه، توافقات بینالمللی و حمایتهای گسترده دولتی در حال حل شدن هستند.
در چنین شرایطی ایالات متحده و کشورهای غربی سالهاست تلاش میکنند مانع توسعه انرژی هستهای در دیگر کشورها شوند، اما خودشان همزمان به پیشرفتهای عظیم در این حوزه دست یافتهاند. آمریکا هماکنون حدود ۹۰ هزار تن سوخت مصرفشده هستهای ذخیره کرده و هر سال نزدیک به ۲ هزار تن دیگر به آن اضافه میکند. در سطح جهانی، بیش از ۴۰۰ هزار تن سوخت هستهای وجود دارد که تنها یکسوم آن تاکنون بازفرآوری شده است.
به گفته مکگینیس، تنها حدود ۴ درصد انرژی اورانیوم در چرخه فعلی نیروگاهها مصرف میشود و بقیه همچنان قابل استفاده است. علاوه بر این، شکافت هستهای ایزوتوپها و فلزات ارزشمندی همچون رودیوم، پالادیوم، کریپتون -۸۵ و آمریکیم -۲۴۱ تولید میکند که در صنایع مختلف، از کاتالیست خودرو تا تجهیزات الکترونیکی و آشکارسازهای دود کاربرد دارند.
در حالی که کشورهای غربی مانع از توسعه انرژی هستهای در بسیاری از کشورها میشوند، خودشان از روشهای سنتی و پیشرفته بازفرآوری سوخت بهره میبرند. شرکت Curio از فرایند الکتروشیمیایی خشک و پیرولیز استفاده میکند که با جداسازی ایزوتوپها بر اساس نقطه جوش و وزن، عناصر مختلف را به شکل تمیز و مجزا استخراج میکند، نتیجه این فرایند تولید دوباره اورانیوم و پلوتونیوم در سطح غیرنظامی برای استفاده در رآکتورهای جدید همراه با فلزات و ایزوتوپهای کمیاب است. مکگینیس میگوید «ما میتوانیم از یک تأسیسات واحد تا یکسوم نیاز سالانه اورانیوم آمریکا را تأمین کنیم.»
مزیت دیگر این فناوری، کاهش طول عمر رادیواکتیو زبالهها از ۱۰ هزار سال به تنها چند صد سال است. این تغییر مدیریت و ذخیرهسازی زبالههای هستهای را سادهتر و از نظر سیاسی قابل قبولتر میکند.
وزارت انرژی آمریکا در حال حاضر یک قرارداد سهساله آزمایشی با Curio در یکی از آزمایشگاههای ملی اجرا میکند و در صورت موفقیت، تأسیسات تجاری طی سه تا پنج سال آینده راهاندازی خواهد شد. این پروژه نه تنها بحران انرژی ناشی از رشد هوش مصنوعی را پوشش میدهد، بلکه معضل دیرینه زبالههای هستهای را نیز حل میکند.
ویژگی قابل توجه این دستاورد آن است که کشورهای غربی که محدودیتها و ممنوعیتهای سختگیرانه برای دیگر کشورها وضع میکنند، خودشان در حال پیشرفت سریع و پیوسته در این تکنولوژی هستند. این واقعیت نشان میدهد کسانی که مانع استفاده دیگران از انرژی هستهای میشوند، خودشان از مزایای این فناوری بهره میبرند و توسعه علمی و صنعتی جهان را محدود میکنند، در حالی که کشورهای دیگر باید با موانع سیاسی و تحریمی مواجه شوند.
نظر شما