اصفهان همان شهر زیبای خداست

هنوز اصفهان همان شهر زیبای خداست. هنوز نیز پل خواجو همان صفای خودش را دارد. هر چند دیگر صدای تاج از دهانه‌هایش به گوش نمی‌رسد و هر چند دیگر خیابان‌هایش صفای گذشته را ندارد ولی هنوز اصفهان ایستاده سرافراز و سر بلند است.
با وجودی که اشرف‌ها و ظل السطان‌ها سر برآوردند و قصد نابودی این خاک را داشتند ولی حقیقت آن است که اصفهان سر حال و سرزنده در میان انگشتری ایران چون لعلی آبدار خود نمایی می‌کند و به دیگران فخر می‌فروشد.
قدم زدن در کوچه‌‌های قهر و آشتی یادآور روزهای شیرینی است که از اصفهان سراغ داشتیم اصفهانی که هنوز زیباست، سرو خواجویش هنوز خودنمایی می‌کند و مناره‌هایش هنوز می‌جنبد.
حتی حمله ها هم نتوانست این شهر را ویران کند چرا که خلیل الله از خداوند عزوجل چنین تقاضا کرد که این شهر آسیب نبیند و نابود نشود.
نقش جهانش هنوز یادگاری از شیخ بهایی است، بزرگی که هنوز نیز شعشعه‌های نور حضورش در اصفهان از آثاری که برجای گذاشته هویداست و خودنمایی می‌کند؛ چرا که مردان بزرگ را مرگی نیست آنان همیشه تاریخ جاودانه‌انند و خود نیز می‌دانستند که مرد نکونام نمی‌میرد و همان شد که امروز نامشان بر تارک شهری می‌درخشد که آنان نصف جهانش نامیده‌اند.
هنوز هم این شهر، شهر قومیت‌های گوناگون است، زرتشی، کلیمی و ارمنی در کنار هم زندگی می‌کنند و هنوز هم بریانی‌ها شلوغند.
هر چند این روز‌ها هر روز دعا می‌کنیم که زنده رودمان نمیرد ولی این رود هر چه باشد خشک یا پرآب همان زاینده رود است.
از کنگره شاه دژ هنوز نفیر غرور و سربلندی این شهر به گوش می‌رسد، آتشگاه هنوز نماد پایداری مردم است و تخت فولاد نماد افتخاراتی است که مردمان این شهر در قرون متمادی آفریده‌اند و تاریخ ایران و جهان را با آن منور ساخته‌اند؛ نقش جهانش نمادی از استواری شهر است شهری که هنرمندانش خاک را به هنر کیمیا می‌کنند و بتقجه را بر کاشی‌های هفت رنگ می‌نگارند، باشد تا از عظمت خداوند بگویند از وحدت و کثرت سخن به میان آورند و یاد خدا را در شهر جاری کنند.
خضوع و خشوع را باید از مردم این خاک یاد گرفت که هنوز میهمان‌نوازند هنوز در میدانند و همیشه تاریخ با ظلم و جور مبارزه کرده‌اند و پهلوی با تلاششان ساقط شد و حق و نور به جای آن استوار شد.
این‌جا اصفهان است شهر ۲۳ هزار شهید