به گزارش ایمنا، در میدان نقش جهان که قدم می زنم، حجم حضور فزاینده این همه گردشگر بر فشار این همه پرسش بی پاسخ در ذهنم توامان می شود: اصفهان به لحاظ دارایی های تاریخی و زیباشناسانه معماری اگر غنی ترین شهر دنیا نباشد حتما یکی از اولین های دنیاست، پس چرا تصویرش در سینمای ایران این همه دور و مهجور و بی رمق است؟ یعنی این همه نقش و نگار فیروزه ای به اندازه این آپارتمان های کثیف و زشت جنوب شهری تهران در چشم هنرمندان ما جلوه نمی کند؟ یعنی این همه پیچش رنگ و نور و طنین خفته در این کاشی ها در دلشان هیچ قصه ای را شکل نمی دهد؟
آهای اصفهانی ها...
گاهی فکر می کنم این ایده ئولوژی آلمانی ها هم بد چیزی نیست، بد نیست آدم ها گاهی از عرق ملی رگ گردنشان بلند شود و بخواهند شهر و کشور و آداب و رسومشان را به رخ دیگران بکشند.
لیست اسامی هنرمندان سینما و تلویزیونی که متولد اصفهان اند آنقدر بلندبالاست که گاهی حوصله ات نمی شود تا آخر لیست را بخوانی و آن وسط ها رهایش می کنی، و آن وقت اصفهان را فقط با «بریانی» می شناسند و «گز» و «فرنی» و در درجات بعدی «مینا» و «قلم زنی» و آثار باستانی اش! نه اینکه این ها بد باشدها، نه اصلا، منظور نظر چیز دیگری ست. به وجوه گسترده هنر اصفهان که نگاه کنی هیچ کدام از هنرمندان به اندازه اهالی سینما و تئاتر و تلویزیونش کم فعالیت و کم رنگ نیستند.
در همه جای دنیا کسانی را پیدا می کنی که به اصفهان سفر کرده اند و به یادگار از این سفر خاطره انگیز در عین اینکه از طعم اصیل یک چای عصرگاهی همراه گز انگبین اصفهانی غرق در لذت و خیال از این سفر محال شده اند، بشقاب یا تنگ مینایی به دیوار اتاقشان آویخته اند. اما شما عین همین تصویر بی قاب و رنگی را که من برایتان تعریف کردم در سینمای ایران به یاد دارید؟
سینمای ایران دارد ۱۰۰ ساله می شود و هیچ تصویر بدیع و ماندگاری از اصفهان در خاطره اش نیست. بیشتر که فکر می کنم به نظرم اصلا بعید نمی آید که تهرانی ها پایتخت نشینی را از ما گرفته باشند و یکه تاز سیاست و هنر و فخر ایران شده باشند. آنها که برای انارهای نداشته تهران هم فیلم می سازند معلوم است باید پایتخت نشین شوند. در ذهنم فیلم ها و سریال ها و تئاترهای قدیمی و امروزی را مرور می کنم، بیشترین تصویر مربوط به آپارتمان های دود گرفته تهران است و گه گاه هم تصویری از شمس العماره و کاخ سعدآباد و دربند و درکه و بازار تهران و تهران و تهران! نه، زود قضاوت نکنید...حواسم به «پری» داریوش خان مهرجویی و اندک تصویر سی و سه پل استفاده شده در فیلم های سینمایی هم هست، اما فقط همین؟ این همه قدمت و چند تصویر؟ آنهم وقتی اصفهان چیزی است فرع بر موضوع اصلی فیلم؟
مرا با دیگر هنرمندان کاری نیست اما خود ما اصفهانی ها، اینجا درست زیر همین کاشی های حیاط بچگی هایمان گنجی مخفی کرده ایم که از یادمان رفته است. خدا می داند این همه رنگ و نور و روح را در هیچ کجای دیگر جهان پیدا نخواهیم کرد. بیاییم و سلیقه و سبک شهرمان را به رخ این فیلم های خاکستری آپارتمانی بکشیم. بیاییم نقش جهانمان را نقش سر در سینماهای جهان بکنیم. بیاییم اصفهان را دریابیم.../
مینا میرباقری
نظر شما