به گزارش خبرنگا فرهنگی ایمنا، یکی از مهمترین چیزهایی که بین انسانها تفاوت ایجاد می کند، تهور و شجاعت است؛ تاریخ همواره به انسانهای بیباک نیاز داشته است، انسانهایی که با اندیشهای درست و منطقی راه درست را انتخاب کنند و بدون مصلحت اندیشی برای تحقق آن گام در وادی عمل بگذارند.
شجاعان تاریخ سرنوشت تاریخ را تغییر دادهاند، آنها مهمترین مدافعان انبیا در ابلاغ رسالت بودهاند، این افراد پادشاهان مصلح را در راه خدمت رسانی یاری کردهاند و در راه پژوهش علمی از هیچ چیز فروگذار نکردهاند.
در مقابل این افراد مصلحت اندیشان قرار دارند، کسانی که با تزویر یا بدون آن، زر و زور را بر سایر چیزها ترجیح دادهاند و اتفاقا ادیان الهی و پیشرفتهای بزرگ همیشه از اینگونه افراد آسیب دیده است.
یکی از بزرگترین و مهمترین وقایع تاریخ بشر در عاشورای سال ۶۱ هجری قمری در صحرای کربلا در کشور عراق اتفاق افتاد، در آن رویداد جنگی درگرفت که سرنوشت تاریخ بشر را بار دیگر تغییر داد.
بعد از آن واقعه شاهد تحولات زیادی در جامعه اسلامی و غیر آن بودیم که به دلیل ابعاد گسترده حادثه کربلا، از همان روزهای نخست پس از آن شروع و تاکنون ادامه داد.
یکی از آن وقاع مهم و سرنوشت ساز بعد از واقعه عاشورا، شهادت «عبدالله بن عفیف ازدی» است.
در تاریخ آمده است که وقتی عبیدالله زیاد در مسجد کوفه به حضرت امام حسین(ع) و شهدای کربلا جسارت کرد، عبدالله بن عفیف به این کار او اعتراض کرد و در نهایت به دست سربازان حکومتی کشته شد.
حجت الاسلام غلامعلی بهرامی – کارشناس مذهبی و مدرس دانشگاه در گفت و گو با ایمنا اظهار کرد: ابن زیاد، عمرسعد و شمر در حالی امام حسین(ع) را به شهادت رساندند که در هر موقعیتی این عمل را اقدامی الهی معرفی میکردند، آنها یزید را امیرالمؤمنین و مخالفان او را شورشی بر علیه دین و رسالت معرفی میکردند.
وی تصریح کرد: نظام توجیهی که معاویه در جامعه اسلامی گذاشت برخلاف نظام توجیه اسلامی بود، در اسلام آنچه بر اساس تعالیم اسلام است حق و غیر آن باطل است اما معاویه خودش را معیار سنجش حق و باطل معرفی میکرد، همین روش مورد استفاده یزید هم قرار گرفت با این تفاوت که معاویه علنی با مظاهر اسلامی مخالفت نمی کرد.
این مدرس دانشگاه تأکید کرد: بسیاری عقیده دارند که اگر واقعه عاشورا در سال ۶۱ هجری اتفاق نمی افتاد شاید اکنون اثری از اسلام نبود زیرا معیارهای اسلامی به اندازه ای تفسیر به رأی می شد که هر کار زشتی به نام دین قابل انجام بود.
حجت الاسلام بهرامی عنوان کرد: عبد الله بن عفیف ازدی در شرایطی بر علیه ابن زیاد آشکارا به مخالفت پرداخت که خفقان شدیدی بر سراسر شهرهای اسلامی حاکم بود، دستگاه حکومت ثابت کرده بود که برای حفظ اساس حکومت حتی از خون نوه پیامبر(ص) هم نمی گذرد.
بهروز الهی – جامعه شناس و مدرس دانشگاه در گفت و گو با ایمنا اظهار کرد: وقتی درباره یک شخصیت تاریخی و اقدامات او سخن بگوییم باید سرگذشت و موقعیت اجتماعی او را نیز بررسی کنیم.
وی تصریح کرد: در قرون اولیه اسلامی تلاش هایی برای استقرار یک نظام قانونمند بر اساس تعالیم اسلام بر شیوه مجازات ها انجام شد اما بعد از ماجرای صلح امام حسن(ع) و کنار گذاشتن اجباری ایشان از مسند قدرت، باز هم قوانین مجازات خصوصی زنده شد و در این میان سخت ترین مجازات ها در انتظار معترضان به حکومت مرکزی بود.
این استاد جامعه شناس تأکید کرد: امام حسین(ع) انسانی ناشناخته در جهان اسلام نبود و در هر شرایطی طرفداران زیادی داشت اما با آن وضعیت به شهادت رسید و خانواده ایشان اسیر شدند، حکومت یزید با این اقدام هم مخالفان خود را شناخت و هم به شدت آنها را سرکوب کرد.
نظر شما