شهر زیبا؛ مطلق بودن یک دیدگاه نسبی گرایانه

به گزارش ایمنا، یکی از ویژگی های بارز فیلمهای فرهادی آن است که با گذر زمان باز هم قابلیت این را دارد که بتوان راجع به آن حرف زد. شهر زیبا  فیلم انتخاب های سخت و گذشتن است. اعلاء و فیروزه تلاش می کنند از ابوالقاسم برای اکبر که برادر فیروزه و دوست اعلاء است، رضایت بگیرند. اما ابوالقاسم به دنبال قصاص است و با پرداخت دیه مخالف است. درحالی که زن ابوالقاسم می خواهد دیه بگیرد تا بتواند دختر معلولش را درمان کند. اما زمانی که فیروزه تلاش می کند و از پرداخت دیه عاجز می شود، خانواده مقتول موضوع ازدواج دختر شان با اعلاء را مطرح می کنند. این درحالی است که بین اعلاء و فیروزه علاقه ای شکل گرفته است، در سکانس آخر، فیروزه که از ماجرا اطلاع دارد، در را به روی اعلاء باز نمی کند.
شخصیت های خاکستری و مسئولیت قضاوتی که به مخاطب می دهد، مانند دیگر آثار فرهادی در این فیلم نیز به چشم می خورد.
این فیلم جذاب است؛ به واسطه ی کشمکشی که مخاطب را همراهی می کند. در این فیلم برای رسیدن به خیر بزرگتر باید از شری عبور کرد. همه ی شخصیت ها در جبر محیطی بین بد و بدتر قدرت انتخاب دارند و شرایط موجود باعث می شود آنها خود واقعی شان نباشند و تسلط خود به محیط را از دست بدهند. فضاسازی و بازی ها کنترل شده و به اندازه است. همه ی شخصیت ها قابل فهم اند؛ البته اگر با نگاهی واقع بینانه به مسائل فیلم نگاه کنیم. برخی نکات برای مخاطب می تواند غیر معمول باشد. از نگاه مخاطب، ممکن است این طور به نظر برسد که برخی رفتارها با فرهنگ شخصیت ها مطابقت ندارد مثلا اینکه فیروزه با اعلاء برای گرفتن رضایت همراه می شود.
دیدگاه نسبی گرایانه ی کارگردان در ساختار فیلم کاملا جا افتاده است. از سوی دیگر ابهام پایان فیلم نیز به عنوان جزئی از طراحی کارگردان برای درگیر نمودن مخاطب  در مفهوم نیز وجود دارد. زمانی که فیروزه در را به روی اعلاء باز نمی کند، در واقع این در به روی حسی که بین این دو نفر شکل گرفته شده، بسته می شود. ازطرفی سرنوشت اکبر و انتخاب اعلاء مجهول باقی می ماند. اصغر فرهادی دغدغه ی روابط انسانی در جامعه ی امروز را دارد. دیدگاهش به مسائل نسبی است؛ چرا که انسان امروز را در برابر شرایط، ضعیف النفس می داند. این جامعه است که به شخصیت ها هویت می دهد و تراز و جایگاه آنها را مشخص می کند و درعین حال کارگردان اصرار دارد که قضاوت نکند اما خواه ناخواه تصویری مطلق از نگاهی نسبی گرایانه نسبت به انسان، به مخاطب می دهد.
اما در پایان به عنوان مخاطب بد نیست به این حس درونی پس از دیدن فیلم اشاره کنم که شهر زیبا، زیباتر بود اگر شخصیت هایش جرات و شهامت بیشتری برای پذیرفتن هرآنچه هستند، داشتند و در نتیجه ی آن، واکنش درست نسبت به محیط نشان می دادند./