به گزارش خبرگزاری ایمنا و به نقل از سایت بینالمللی سرطان، نکته جالب در مورد تفاوت میزان ابتلای افراد به این بیماری است. کشور ژاپن پایینترین میزان ابتلا به این نوع از سرطان را دارد، چرا که مردم در این کشور از سبزیجات و ماهی تازه استفاده میکنند.
همچنین فعالیتهای مغزی مردم در این کشور با توجه به شیوه زندگی آنها نظم زیادی دارد و همین موضوع در ابتلای آنان به سرطان پیشگیری میکند. کشور مکزیک هم پس از ژاپن در قعر جدول ابتلایان هستند. مردم این کشور از لبنیات با کیفیت استفاده میکنند و در معرض امواج کمی است.
در جدول کشورها، چین نسبت به 15 تا 20 سال گذشته تفاوت زیادی کرده است. تا پیش از سال 2000 چین با موجی از سکتههای مغزی، فلجهای مغزی و سرطانهای مغزی مواجه بود. ولی حالا طبق گزارش سال 2016 چین با وجودی که به یکی از قطبهای اقتصادی و تولیدی جهان تبدیل شده است و سبک زندگی شهری در آن نهادینه شده، حالا آمار بسیار پایینی از شیوع این سرطان را دارد. علت این موضوع اجبار دولت چین به ورزشهای منظم و مراجعه مداوم به پزشک است.
در چین هر فرد بسته به سنش باید در سال حداقل یک بار به صورت کامل چک بشود و مورد معاینه قرار بگیرد. این موضوع باعث شده است تا بیماریهای سرطانی در این کشور به سرعت تشخیص داده شوند و در نتیجه میزان مداواهای افراد نیز کاهش پیدا میکند.
در کشور کانادا هم میزان مبتلایان تا اندازهای بالاست اما این کشور در تلاش است تا بیشترین سن بقا پس از درمان را داشته باشد. در این کشور موردی گزارش شده است که نشان میدهد تا 25 سال پس از درمان تومور بدخیم نخاعی هم زنده مانده است. البته این آمار شامل کودکان نمیشود.
یکی از قوانین کشور کانادا مراقبت همه جانبه و مادامالعمر از بیماران سرطانی است. پرونده بیماران سرطانی هیچگاه در سیستم درمانی این کشور بسته نمیشود. بیماران میتوانند در مدت زمان درمان و حتی پس از آن به صورت کامل در مراکزی شبیه به آسایشگاه باشند.
همچنین به این بیماران مستمریهای مادامالعمری تعلق میگیرد که هزینه درمان آنها است. هرچند این موارد نتوانسته است میزان بقای مردم این کشور را به میزان دلخواه بالا ببرد، ولی باعث شده است مردم از روند درمان رضایت داشته باشند و در این دوره پرتنش از زندگی، بتوانند روی درمان تمرکز کافی داشته باشند.
در کشور هلند هم، بیماری که پس از بیماری سرطان مداوا میشود، میتواند به صورت خودخواسته اعلام از کار افتادگی یا بازنشستگی کند. در این صورت به صورت پیوسته تحت نظر پزشک خواهد بود و همچنین از تسهیلات دولتی مانند داشتن کاری متناسب با وضعیت سلامت او در صورت دلخواه برخوردار شود. خانواده این بیماران هم در حین درمان مددکار و پرستاری به صورت دائمی در اختیار خواهند داشت تا به لحاظ روانی بتوانند فرد بیمار را بهتر حمایت کنند.
همچنین فعالیتهای مغزی مردم در این کشور با توجه به شیوه زندگی آنها نظم زیادی دارد و همین موضوع در ابتلای آنان به سرطان پیشگیری میکند. کشور مکزیک هم پس از ژاپن در قعر جدول ابتلایان هستند. مردم این کشور از لبنیات با کیفیت استفاده میکنند و در معرض امواج کمی است.
در جدول کشورها، چین نسبت به 15 تا 20 سال گذشته تفاوت زیادی کرده است. تا پیش از سال 2000 چین با موجی از سکتههای مغزی، فلجهای مغزی و سرطانهای مغزی مواجه بود. ولی حالا طبق گزارش سال 2016 چین با وجودی که به یکی از قطبهای اقتصادی و تولیدی جهان تبدیل شده است و سبک زندگی شهری در آن نهادینه شده، حالا آمار بسیار پایینی از شیوع این سرطان را دارد. علت این موضوع اجبار دولت چین به ورزشهای منظم و مراجعه مداوم به پزشک است.
در چین هر فرد بسته به سنش باید در سال حداقل یک بار به صورت کامل چک بشود و مورد معاینه قرار بگیرد. این موضوع باعث شده است تا بیماریهای سرطانی در این کشور به سرعت تشخیص داده شوند و در نتیجه میزان مداواهای افراد نیز کاهش پیدا میکند.
در کشور کانادا هم میزان مبتلایان تا اندازهای بالاست اما این کشور در تلاش است تا بیشترین سن بقا پس از درمان را داشته باشد. در این کشور موردی گزارش شده است که نشان میدهد تا 25 سال پس از درمان تومور بدخیم نخاعی هم زنده مانده است. البته این آمار شامل کودکان نمیشود.
یکی از قوانین کشور کانادا مراقبت همه جانبه و مادامالعمر از بیماران سرطانی است. پرونده بیماران سرطانی هیچگاه در سیستم درمانی این کشور بسته نمیشود. بیماران میتوانند در مدت زمان درمان و حتی پس از آن به صورت کامل در مراکزی شبیه به آسایشگاه باشند.
همچنین به این بیماران مستمریهای مادامالعمری تعلق میگیرد که هزینه درمان آنها است. هرچند این موارد نتوانسته است میزان بقای مردم این کشور را به میزان دلخواه بالا ببرد، ولی باعث شده است مردم از روند درمان رضایت داشته باشند و در این دوره پرتنش از زندگی، بتوانند روی درمان تمرکز کافی داشته باشند.
در کشور هلند هم، بیماری که پس از بیماری سرطان مداوا میشود، میتواند به صورت خودخواسته اعلام از کار افتادگی یا بازنشستگی کند. در این صورت به صورت پیوسته تحت نظر پزشک خواهد بود و همچنین از تسهیلات دولتی مانند داشتن کاری متناسب با وضعیت سلامت او در صورت دلخواه برخوردار شود. خانواده این بیماران هم در حین درمان مددکار و پرستاری به صورت دائمی در اختیار خواهند داشت تا به لحاظ روانی بتوانند فرد بیمار را بهتر حمایت کنند.
نظر شما