بازخوانی وصیتنامۀ امام علی(ع) در نامه های نهج البلاغه

به گزارش باشگاه خبرنگاران شهر، بازخوانی نامۀ 24 و 47 نهج البلاغه که هر کدام وصیت های اقتصادی و سیاسی و اخلاقی امام(ع) را بازگو می کند، دارای نکته های بسیاری است که باید مبنای عمل مسلمین و به ویژه شیعیان این حضرت قرار بگیرد، چرا که وصیت نامه ها حرف های پایانی یک انسانند و سفارش چه کسی مهم تر از سفارش ایشان به مسلمین؟
درس های بسیاری در این وصیت نامه ها نهفته است که شما را دعوت به خواندن و تأمل در آن می کنیم:
وصیت اقتصادی امیر المومنین پس از بازگشت از جنگ صفین، که در 20 جمادى الاوّل سال 37 هجرى نوشته شده است:
اين دستورى است كه بندۀ خدا على بن ابى طالب، امير مؤمنان نسبت به اموال شخصى خود، براى خشنودى خدا داده است تا خداوند با آن به بهشتش در آورد و آسوده‏ اش گرداند.
همانا سرپرستى اين اموال بر عهدۀ فرزندم حسن بن على است، آن گونه كه رواست از آن مصرف نمايد و از آن انفاق كند. اگر براى حسن حادثه ‏اى رخ داد و حسين زنده بود، سرپرستى آن را پس از برادرش بر عهده گيرد و كار او را تداوم بخشد.
پسران فاطمه (س) از اين اموال به همان مقدار سهم دارند كه ديگر پسران على خواهند داشت.
من سرپرستى اموالم را به پسران فاطمه (س) واگذاردم، تا خشنودى خدا، نزديك شدن به رسول اللّه (ص)، بزرگداشت حرمت او و احترام پيوند خويشاوندى پيامبر را فراهم آورم و با كسى كه اين اموال در دست اوست شرط مى‏ كنم كه اصل مال را حفظ كرده تنها از ميوه و درآمدش بخورند و انفاق كنند و هرگز نهال‏ هاى درخت خرما را نفروشند، تا همۀ اين سرزمين، يکپارچه به گونه‏ اى زير درختان خرما قرار گيرد كه راه يافتن در آن دشوار باشد.
و کنیزان من كه با آن ها بودم و صاحب فرزند يا حامله اند، پس از تولد، فرزند خود را برگيرد كه بهرۀ او باشد و اگر فرزندش بميرد، مادر آزاد است و كنيز بودن از او برداشته شده و آزادى خويش را باز يابد.(نهج البلاغه، نامۀ 24)
وصيت اخلاقی و سیاسی امام (ع) به حسن و حسين (عليهم السلام) پس از ضربت ابن ملجم، در ماه رمضان سال 40 هجرى در شهر كوفه:
شما را به ترس از خدا سفارش مى ‏كنم، به دنيا پرستى روى نياوريد، گر چه دنیا به شما روی آورد و بر آن چه از دنيا از دست مى ‏دهيد اندوهناك مباشيد. حق را بگوييد و براى پاداش الهى عمل كنيد و دشمن ستمگر و ياور ستمديده باشيد.
شما را و تمام فرزندان و خاندانم را و كسانى را كه اين وصيت به آن ها مى ‏رسد، به ترس از خدا، نظم در امور زندگى و ايجاد صلح و آشتى در ميانتان سفارش می کنم، زيرا من از جدّ شما پيامبر (ص)، شنيدم كه مى ‏فرمود: «صلح کردن بين مردم از نماز و روزه يك سال برتر است».
خدا را خدا را در باره يتيمان، نكند آنان گاهى سير و گاه گرسنه بمانند و حقوقشان ضايع گردد.
خدا را خدا را درباره همسايگان، حقوقشان را رعايت كنيد كه وصيت پيامبر شماست. همواره به خوش رفتارى با همسايگان سفارش مى‏ كرد تا آنجا كه گمان برديم براى آنان ارثى معيّن خواهد كرد.
خدا را خدا را درباره قرآن، مبادا ديگران در عمل كردن به دستوراتش از شما پيشى گيرند.
خدا را خدا را درباره نماز، چرا كه ستون دين شماست.
خدا را خدا را درباره خانه خدا، تا هستيد آن را خالى مگذاريد، زيرا اگر كعبه خلوت شود، مهلت داده نمى‏ شويد.
خدا را خدا را در باره جهاد با اموال و جان ها و زبان‏ هاى خويش در راه خدا. بر شما باد به پيوستن با يكديگر و بخشش همديگر، مبادا از هم روى گردانيد و پيوند دوستى را از بين ببريد.
امر به معروف و نهى از منكر را ترك نكنيد كه بدهاى شما بر شما مسلط مى‏ گردند، آن گاه هر چه خدا را بخوانيد جواب ندهد.
اى فرزندان عبد المطلب مبادا پس از من دست به خون مسلمين فرو بريد و بگوييد امير مؤمنان كشته شد.
بدانيد جز كشنده من كسى ديگر نبايد كشته شود. درست بنگريد، اگر من از ضربت او مردم، او را تنها يك ضربت بزنيد و دست و پا و ديگر اعضاى او را نبريد، من از رسول خدا (ص) شنيدم كه فرمود: «بپرهيزيد از مثله کردن، هر چند سگ ديوانه باشد».
(نهج البلاغه، نامۀ 47)
والسلام علی من التبع الهدی.
انتهای پیام/
41/08/22