به گزارش باشگاه خبرنگاران شهر، اقلیم خشک و نیمهخشک ایران به ویژه در بخش مرکزی و در استانهای اصفهان، کرمان، یزد، خراسان، مرکزی، سمنان، قم و تهران، نیاز روزافزون كشور به برنامه ريزي براي مديريت و ساماندهي به منابع آبي كشور را مطرح مي سازد. در کل نظام تاریخی توزیع آب در کشور، اصفهان اولین شهری است که "تشکل های آب بر" را طراحی کرده است. در قرن 16 و 17 میلادی، نظام توزیع آب در اصفهان توسط شیخ بهایی بازنگری شد و باز طراحی و بازسازی مادی ها که شریان های رساندن آب در اصفهان بودند اتفاق افتاد.
با اين وجود در حال حاضر متوسط بارش در حوضه زاینده رود به 162 میلیمتر رسيده و اين امر سبب برهم خوردن تعادل میان مصارف و منابع در اين حوضه شده است. بر اين اساس اصفهان به عنوان يكي از استانهاي درگير با بحران خشكسالي و كم آب تا كنون اقدامات متعددي براي مقابله با اين بحران انجام داده است. تأسیس خانه فرهنگ آب و کاهش آب هدررفت از ۳۱ درصد در سال ۸۶ به ۱۷.۲ درصد در سال ۹۳ و همچنین کاهش سرانه مصرف خانگی از ۱۸۶ لیتر به ازای هر نفر در روز در سال ۸۶ به کمتر از ۱۵۳ لیتر به ازای هر نفر در روز از جمله اين اقدامات هستند كه سبب شده است تا استان اصفهان رتبه نخست کشور در "کاهش هدررفت آب" را به خود اختصاص دهد. با اين وجود براي تبديل شدن به شهر و استان نمونه، بهره گرفتن از تجارب شهرها و كشورهاي ديگر مي تواند بسيار مفيد و مؤثر باشد. از اين رو در نوشتار حاضر و در ادامه سلسله بحثهايمان پيرامون راهكارهاي مبارزه با خشكسالي، به تجارب كشور سنگاپور در اين حوزه مي پردازيم.
سنگاپور کشوري در جنوب شرقی آسیا است كه در جنوب شبهجزیره مالایا واقع شده و کوچکترین کشور جنوب شرقی آسیا به شمار مي رود. مساحت سنگاپور 710 کیلومتر مربع است و 5.4 میلیون نفر جمعیت دارد. سنگاپور از لحاظ ذخایر معدنی کشوری فقیر است، اما اقتصاد آن که متکی بر بخش خدمات و صنعت است، رشد و شکوفایی فراوانی داشته و این کشور را به یکی از ثروتمندترین مناطق دنیا تبدیل کردهاست. به نحوی که اين كشور هماکنون چهارمین مرکز اقتصادی بزرگ دنیا و سومین مرکز بزرگ پالایش نفت در جهان به شمار میآید.
با اين وجود نکته جالب درباره این کشور پیشرفته جنوب شرق آسیا این است که این کشور جزيره اي هیچ منبع طبیعی برای تامین آب ندارد و به همین دلیل، مدیریت آب در این کشور همواره یک چالش به شمار آمده است. بدين ترتيب یکی از نخستین راهکارهایی که سنگاپوریها برای مشکل کمبود آب به سراغش رفتند، واردات آب از مالزی بود. مقامات سنگاپوری دست به دامان استان "جوهور" در مالزی که در نزدیکی سنگاپور قرار دارد شدند. برای این کار دو توافقنامه دو جانبه در سالهای 1961 و 1962 میان دو کشور امضا شد و از آن زمان تاکنون آب از گذرگاه جوهور سنگاپور میگذرد و به مقصد میرسد. پایان مدت این توافقنامهها تا سال 2061 است اما به نظر مي رسد مقامات سنگاپور با تدابيري كه انديشيده اند، نگراني خاصي از پايان مدت اين قرار دادها ندارند.
در واقع مقامات سنگاپور واردات آب را به عنوان راهكاري مقطعي و كوتاه مدت براي مبارزه با بحران آب مد نظر قرار داده و به دليل ماهيت وابستگي آور و پر مخاطره آن، به دنبال راهكارهاي جايگزين رفتند. سنگاپوریها در 50 سال گذشته با سرمایهگذاری در بخش فناوری آب و دست یافتن به رویکردی منسجم برای مدیریت آب توانستند به یک استراتژی چندگانه و طولانیمدت برای مدیریت بحران آب دست یابند؛ آنها تمام برنامه ريزيهاي خود را براي يك سال قبل از پايان قرارداد انتقال آب از مالزي طراحي كرده اند به گونه اي كه قبل از پايان اين قرارداد، كشورشان به حدی از خودکفایی رسيده باشد که از پايان واردات آب آسيبي نبيند.
در اولين گام سنگاپوريها تلاش نمودند تا آبهاي حاصل از بارش را ساماندهي كرده و باطرح ريزي سيستم "حوضه آبریز محلی"، مانع از هدر رفت اين نزولات آسماني شوند. بدين ترتيب، آب حاصل از بارشها در سنگاپور با به کارگیری سیستمهای مجزای زهکشی و فاضلاب و از طریق شبکه گسترده زهکشی، رودخانهها و کانالها و ذخیره این آبها در 17 مخزن جمعآوری شد. امروزه، منطقه حوضه آبریز، دو سوم سطح زمینها در سنگاپور را پوشش میدهد و قرار است این میزان تا سال 2060 به 90درصد افزایش یابد.
ساخت "سد مارینا"، بهعنوان پانزدهمین مخزن نگهداری آب و نخستین آنها در مرکز شهر، برای مسدود کردن دهانه "کانال مارین" در خلیجی به همین نام یکی از کارهایی بود که در سال 2004 آغاز و در سال 2008 به نتیجه رسید. هدف از ساخت این سد کنترل سیلابها و محافظت از مناطق پایین دست و کم ارتفاع در برابر سیلابها بود. ساخت این سد همچنین به عرضه بهتر آب در سراسر سنگاپور کمک کرد.
تصفیه مجدد آب از ديگر راهكارهاي مسئولان سنگاپور براي مقابله با بحران كم آبي در اين كشور بود. آب بازیافتی (NEWater) از تصفیه مجدد آب استفاده و سالم شده با استفاده از فناوری غشایی به دست میآید. فناوری غشایی شامل میکروفیلتراسیون، اسمز معکوس و ضدعفونی با اشعه ماوراء بنفش است. هماکنون 30درصد نیاز آبی سنگاپور از این روش تامین میشود. این فناوری آب شربی را تولید میکند که حتی از استانداردهای سازمان بهداشت جهانی در زمینه آب آشامیدنی فراتر رفته است.
PUB، شرکت مسئول این کار در سنگاپور با همکاری یک شرکت ژاپنی، اخیرا نخستین پایگاه سالمسازی و بازیافت آب فاضلاب را راهاندازی کردهاند. این پایگاه 10 میلیون دلاری میتواند بیش از یک میلیون بشکه آب در روز برای مصارف صنعتی تولید کند.
شیرین کردن آب ترفند ديگر سنگاپور براي تأمين آب شرب شهروندانش است. اين امر از طريق فرآیند سالمسازی آب دریا با استفاده از فناوری اسمز معکوس صورت مي گيرد. در حال حاضر دو پایگاه شیرینسازی آب دریا در سنگاپور مشغول به كار هستند؛ این دو پایگاه شیرینسازی آب با تولید 100 میلیون بشکه آب در روز اکنون 25 درصد نیاز آبی سنگاپور را تامین میکنند. البته طرحها و برنامههای در دست اقدام در سنگاپور به دنبال افزایش ظرفیت شیرینسازی آب در این کشور هستند.
انتهاي پيام/
32/47/27
با اين وجود در حال حاضر متوسط بارش در حوضه زاینده رود به 162 میلیمتر رسيده و اين امر سبب برهم خوردن تعادل میان مصارف و منابع در اين حوضه شده است. بر اين اساس اصفهان به عنوان يكي از استانهاي درگير با بحران خشكسالي و كم آب تا كنون اقدامات متعددي براي مقابله با اين بحران انجام داده است. تأسیس خانه فرهنگ آب و کاهش آب هدررفت از ۳۱ درصد در سال ۸۶ به ۱۷.۲ درصد در سال ۹۳ و همچنین کاهش سرانه مصرف خانگی از ۱۸۶ لیتر به ازای هر نفر در روز در سال ۸۶ به کمتر از ۱۵۳ لیتر به ازای هر نفر در روز از جمله اين اقدامات هستند كه سبب شده است تا استان اصفهان رتبه نخست کشور در "کاهش هدررفت آب" را به خود اختصاص دهد. با اين وجود براي تبديل شدن به شهر و استان نمونه، بهره گرفتن از تجارب شهرها و كشورهاي ديگر مي تواند بسيار مفيد و مؤثر باشد. از اين رو در نوشتار حاضر و در ادامه سلسله بحثهايمان پيرامون راهكارهاي مبارزه با خشكسالي، به تجارب كشور سنگاپور در اين حوزه مي پردازيم.
سنگاپور کشوري در جنوب شرقی آسیا است كه در جنوب شبهجزیره مالایا واقع شده و کوچکترین کشور جنوب شرقی آسیا به شمار مي رود. مساحت سنگاپور 710 کیلومتر مربع است و 5.4 میلیون نفر جمعیت دارد. سنگاپور از لحاظ ذخایر معدنی کشوری فقیر است، اما اقتصاد آن که متکی بر بخش خدمات و صنعت است، رشد و شکوفایی فراوانی داشته و این کشور را به یکی از ثروتمندترین مناطق دنیا تبدیل کردهاست. به نحوی که اين كشور هماکنون چهارمین مرکز اقتصادی بزرگ دنیا و سومین مرکز بزرگ پالایش نفت در جهان به شمار میآید.
با اين وجود نکته جالب درباره این کشور پیشرفته جنوب شرق آسیا این است که این کشور جزيره اي هیچ منبع طبیعی برای تامین آب ندارد و به همین دلیل، مدیریت آب در این کشور همواره یک چالش به شمار آمده است. بدين ترتيب یکی از نخستین راهکارهایی که سنگاپوریها برای مشکل کمبود آب به سراغش رفتند، واردات آب از مالزی بود. مقامات سنگاپوری دست به دامان استان "جوهور" در مالزی که در نزدیکی سنگاپور قرار دارد شدند. برای این کار دو توافقنامه دو جانبه در سالهای 1961 و 1962 میان دو کشور امضا شد و از آن زمان تاکنون آب از گذرگاه جوهور سنگاپور میگذرد و به مقصد میرسد. پایان مدت این توافقنامهها تا سال 2061 است اما به نظر مي رسد مقامات سنگاپور با تدابيري كه انديشيده اند، نگراني خاصي از پايان مدت اين قرار دادها ندارند.
در واقع مقامات سنگاپور واردات آب را به عنوان راهكاري مقطعي و كوتاه مدت براي مبارزه با بحران آب مد نظر قرار داده و به دليل ماهيت وابستگي آور و پر مخاطره آن، به دنبال راهكارهاي جايگزين رفتند. سنگاپوریها در 50 سال گذشته با سرمایهگذاری در بخش فناوری آب و دست یافتن به رویکردی منسجم برای مدیریت آب توانستند به یک استراتژی چندگانه و طولانیمدت برای مدیریت بحران آب دست یابند؛ آنها تمام برنامه ريزيهاي خود را براي يك سال قبل از پايان قرارداد انتقال آب از مالزي طراحي كرده اند به گونه اي كه قبل از پايان اين قرارداد، كشورشان به حدی از خودکفایی رسيده باشد که از پايان واردات آب آسيبي نبيند.
در اولين گام سنگاپوريها تلاش نمودند تا آبهاي حاصل از بارش را ساماندهي كرده و باطرح ريزي سيستم "حوضه آبریز محلی"، مانع از هدر رفت اين نزولات آسماني شوند. بدين ترتيب، آب حاصل از بارشها در سنگاپور با به کارگیری سیستمهای مجزای زهکشی و فاضلاب و از طریق شبکه گسترده زهکشی، رودخانهها و کانالها و ذخیره این آبها در 17 مخزن جمعآوری شد. امروزه، منطقه حوضه آبریز، دو سوم سطح زمینها در سنگاپور را پوشش میدهد و قرار است این میزان تا سال 2060 به 90درصد افزایش یابد.
ساخت "سد مارینا"، بهعنوان پانزدهمین مخزن نگهداری آب و نخستین آنها در مرکز شهر، برای مسدود کردن دهانه "کانال مارین" در خلیجی به همین نام یکی از کارهایی بود که در سال 2004 آغاز و در سال 2008 به نتیجه رسید. هدف از ساخت این سد کنترل سیلابها و محافظت از مناطق پایین دست و کم ارتفاع در برابر سیلابها بود. ساخت این سد همچنین به عرضه بهتر آب در سراسر سنگاپور کمک کرد.
تصفیه مجدد آب از ديگر راهكارهاي مسئولان سنگاپور براي مقابله با بحران كم آبي در اين كشور بود. آب بازیافتی (NEWater) از تصفیه مجدد آب استفاده و سالم شده با استفاده از فناوری غشایی به دست میآید. فناوری غشایی شامل میکروفیلتراسیون، اسمز معکوس و ضدعفونی با اشعه ماوراء بنفش است. هماکنون 30درصد نیاز آبی سنگاپور از این روش تامین میشود. این فناوری آب شربی را تولید میکند که حتی از استانداردهای سازمان بهداشت جهانی در زمینه آب آشامیدنی فراتر رفته است.
PUB، شرکت مسئول این کار در سنگاپور با همکاری یک شرکت ژاپنی، اخیرا نخستین پایگاه سالمسازی و بازیافت آب فاضلاب را راهاندازی کردهاند. این پایگاه 10 میلیون دلاری میتواند بیش از یک میلیون بشکه آب در روز برای مصارف صنعتی تولید کند.
شیرین کردن آب ترفند ديگر سنگاپور براي تأمين آب شرب شهروندانش است. اين امر از طريق فرآیند سالمسازی آب دریا با استفاده از فناوری اسمز معکوس صورت مي گيرد. در حال حاضر دو پایگاه شیرینسازی آب دریا در سنگاپور مشغول به كار هستند؛ این دو پایگاه شیرینسازی آب با تولید 100 میلیون بشکه آب در روز اکنون 25 درصد نیاز آبی سنگاپور را تامین میکنند. البته طرحها و برنامههای در دست اقدام در سنگاپور به دنبال افزایش ظرفیت شیرینسازی آب در این کشور هستند.
انتهاي پيام/
32/47/27
نظر شما