پل بابا محمود+تصاویر

پل بابا محمود مربوط به قرن هفتم، دوران مغول است و در شهرستان فلاورجان، روستای سهروفیروزان واقع شده است.

زاینده رود، میهمان همیشگی شهر تاریخی پیر بکران بوده است. پیربکران از علما و عرفای نیمه قرن دوم هجری بوده و نامش محمد است که به خاطر مقام عرفانی اش او را پیر بکران گفته اند. در شهر این عارف بزرگ راهی سالهاست که رهگذران را با اطمینان خاطر بدان سوی رود روانه می کند، این راه کهن یادگاریست از عصر ایلخانیان آنگاه که سلطان الجایتیو به منشی خود محمود اشترکانی دستور داد تا راهی بر دو سوی زاینده رود فراز دارد.

محمود اشتر کانی دستور شاه را اجرا کرد که به سبب آن پلی بر روی زاینده رود بنا نمود که به پاسداشت این کار نیکش در جهت هموار کردن راه، مردمان پل را بابامحمود نام نهادند.

پایه های پل از سنگ های چیده شده بر روی هم با ملات ساروج در میان سنگ ها ساخته شده و ساروج است که پیوند میان سنگها را ناگسستنی می کند اما موج شکن ها هم همچون دایه ای مهربان پایه ها را در میان می گیرند تا خود به جنگ با آب روند.

این موج شکن ها که با پوششی از بتن مصلح شده اند در هر دو سوی رود به شکل چند ضلعیند. در میان بدنۀ آجری پل بابا محمود چشمه طاق های پل رو به زاینده رود دریچه هایی گشوده اند به روی آب تا قدم آب را از 15 دروازه اش بر دیدۀ منت نهند.

این دریچه ها چشمه طاقهایی هستند که به شیوۀ جناغی بنا شده اند.کالبد پل بابا محمود آجریست که در لابلای آجرها از گچ استفاده شده و ده چشمه طاق کوچک نیز راه به درون پل باز کرده اند که از فشار وزن وارده به پایه ها می کاهند.

درگاه لازم آب های طغیانی را از خود عبور می دهند و در زیبایی پل نقش بسزایی دارند. اما به دلیل مرمت های زیادی که روی این پل شده ظاهر پل دگرگون شده و آن سیمای اولیه را ندارد.

امروزه پایه های پل را با بتون بطور کامل تقویت کرده اند تا این بنای تاریخی همچنان محکم و استوار عبور رهگذران را بر شانه هایش احساس کند. پل بابا محمود با طول 105 متر و پهنای در حدود 5 متر از سطح رود زاینده رود7 متر بلندا دارد.

در رقص میان آب و آفتاب بر چشمه طاقها انعکاسی از روزهای دور در خود دارد روزهایی که این راه کاروانها و کاروانیانی را در پناه جان پناه هایش بدان سوی رود رسانده است.