توانا عصبانی نمی‌شود!

دو فراز اول دعای ماه رجب را خوانده اید؟ تا به حال به معانی بلندی که در فرازهای کوتاه دعاهاست توجه نموده اید؟ دیروز و در قسمت اول مقدمه ای راجع به مطالبی که قرار است به صورت روزانه در ماه رجب منتشر شود، عنوان گردید، اما در این قسمت پرداختن به مباحث اصلی آغاز می شود.
در دعای هر روز ماه رجب، مضامین بلندی است، در این یادداشت فرازی از این دعا را به شرح و تفسیرمی‌پردازیم. در همان قسمت ابتدایی دعا این‌چنین آغاز می‌شود:
یا مَنْ اَرْجُوهُ لِکُلِّ خَیْرٍ
ای که برای هر خیری به او امید دارم
وَآمَنُ سَخَطَهُ عِنْدَ کُلِّ شَرٍّ
و از خشمش در هر شری ایمنی جویم
توحید در خوشی‌ها هم نمود پیدا می‌کند!
این خودش یک مساله توحیدی است برای مستحکم شدن پایه های اعتقادی، مخصوصا مباحث توحیدی، زیرا در همان ابتدا برای خداوند این صفت بزرگ آمده که همه خیرها از اوست.
یعنی هر خوبی و نعمت و اتفاق خوبی که برایت افتاد از خدا بود و دیگران واسطه‌ای بیش نبودند، حتی ما اهل بیت را هم واسطه قرار میدهیم نه اینکه مستقیما آنها را رازق به حساب آوریم.
نکته‌ی دیگر اینکه انسان هر اتفاق خوب را از خدای خویش بخواهد، آن وقت است که میشود در عمل خود را موحد خواند، نه اینکه اول سراغ همه برویم، دیدیم از همه جا ناامید شدیم، بعد سراغ خدا برویم.
مثلا قرار است برای مشکل مسکن قدری پول بیشتری داشته باشیم، به این در و آن در میزنیم، از هر کس که میشود قرض میکنیم، بعد که دیدیم جایی خبری نبود ناامید میرویم در خانه خدا، البته خدا همین را هم میخرد ولی شرمندگی‌اش را چه باید کرد.
خود خداوند میفرمایند امورتان را از ما بخواهید، آن وقت ما خداوند را ناتوان ترین مردم به حساب می‌آوریم، هر وقت از همه ناامید شدیم میرویم در خانه خدا، نه این درست نیست، حق خداوند متعال بیشتر از این است.
خودت هم خراب کردی، بسپار به خدا!
دو نوع شر داریم، یک نوع شری است که نتیجه اعمال سوء خودمان است، یک نوع شری است که دیگران ممکن است برای ما فراهم کنند.
در هر دو خداوند و اهل بیت میفرمایند به ما پناه ببرید، این پناه بردن هم این طور نباشد که ظاهری باشد، نه، از ته دل و با همه وجود این توکل و پناهندگی باشد.
انسان قوی، عصبانیتش را کنترل می‌کند!
این هم یکی از مهم ترین مسائلی است که بارها و بارها در سخنرانی‌های روانشناسی و در محافل انسان شناسی مطرح شده است، انسان قدرتمند خشمگین نمی‌شود و اگر هم خشمگین شد، عصبانیتش را کنترل می‌کند.
گویند روزی مردی خدمت رسول خدا رسید، پیامبر رحمت با اصحاب گرد هم بودند و پیامبر داشت برایشان صحبت می‌کرد، این مرد گفت ای پیامبر می‌توانم سوالی بپرسم؟ پیامبر فرمود بپرس.
گفت: روز قیامت حساب و کتاب با کیست؟ پیامبر فرمود با خداست.
شاد شد و رفت، اصحاب تعجب کردند، به پیامبر گفتند این چه سوالی بود و علت شادمانی اش چه بود؟
پیامبر گفت: میتوانید بروید از خودش بپرسید.
اصحاب به سراغش رفتند و از او پرسیدند؛ سوالت چه بود و علت شادمانی‌ات چه؟
آن مرد گفت: مگر نشنیده‌ای که پیامبر فرمودند: «الکریم اذا قدر عفا» ( یعنی کریم و بخشنده زمانی که می‌تواند می‌بخشد و خشمگین نخواهد شد)
گفت: مگر خداوند توانا و کریم نیست؟ گفتند: بله، گفت: پس می‌بخشد.
و همین که امور قیامت دست خداست، مرا شادمان کرده است، چون شک ندارم وقتی امورم دست خدای متعال باشد، شویه کریمان را به کمال می‌رساند و می‌بخشد.
این ها همه در معنای وَآمَنُ سَخَطَهُ عِنْدَ کُلِّ شَرٍّ نهفته است، و این چنین است معانی بلند دعای ماه رجب و ارزش تفکر و تعقل در مضامین این دعای عارفانه هرچند کوتاه!