چهل و هفت سال است يك " آقا تختي" كم داريم/ چيزي در ورزش ما گم شده...

به گزارش ایمنا، آقاتختی سمبل پهلوانی و اسطوره اخلاق، مردی از طایفه مردمان پایین شهر، با یک دنیا افتخار، اگر امروز بود ۸۴ سال داشت. اما تختی چهل و هفت سال است که دیگر نیست، تختی نیست اما نام او در همه این سال‌ها بیش از همه چیز در ورزش ما دیده و شنیده می‌شود. هر شهری در ایران قدیمی‌ترین ورزشگاهش به نام او نام‌گذاری شده تا هر بار که نام تختی را می‌بینیم و می‌شنویم یاد پهلوانی کنیم که قرار نیست افسانه شود و به تاریخ بپیوندد، باید یک حقیقت باشد و زنده بماند، تا مبادا فراموش کنیم تختی که بود و نامش چرا با ورزش ایران گره خورد؟
اما متأسف هستیم از اینکه بگوییم سالی یک بار یادی از "آقا تختی" می‌کنیم و آن روز هم هفدهم دی و سالگرد مرگ جهان پهلوان ایران است. سالی یک بار دست به قلم می‌شویم و می‌نویسیم از مردی که اسطوره اخلاق بود، نماد جوانمردی بود و می‌خواهیم از ورزشکاران امروز که او را سرمشق زندگی شخصی و ورزشی خود قرار بدهند. سالی یک بار مسئولان ورزش کشور که تعدادشان به انگشتان یک دست هم نمی‌رسد قرار می‌گذارند و همراه با دوربین‌های تلویزیونی و با دعوت از خبرنگاران بر سر مزارش حاضر می‌شوند و فاتحه‌ای نثار روح جهان پهلوان ایران می‌کنند و از این می‌گویند که تختی باید الگوی جوانان امروز باشد. گاهی هم می‌گوییم تختی به دنبال شعر و شعار نبود و نمی‌توانیم او را در حصار چند کلمه پهلوان و قهرمان پنهان کرد و در همه روزهای دیگر سال مهر فراموشی بر پیشانی‌اش می‌زنیم.
اینکه بعد از چهل و اندی سال هنوز نتوانسته‌ایم روح پهلوانی را آن طور که می‌گوییم دلخواهمان است وارد تن ورزش کنیم به این خاطر است که به همه چیز نگاه گذرا داریم، با سالی یک بار گفتن از تختی، تختی دیگری متولد نمی‌شود، اما این داستان هر سال تکرار می‌شود. ورزش ما به روح تازه نیاز دارد و چیزی که امروز ورزش ما گرفتارش است کاملاً آن چیزی نیست که مورد دلخواه مردم و شاید سیاست گذاران ورزش است. گذشت و ایثار، جوانمردی و تواضع؛ دادگاه و دادگاه کشی، جنجال‌های رسانه‌ای و قهر و آشتی به همراه ندارد و اینها نشان می‌دهد چیزی در ورزش ما گم شده است که آن مرام یک پهلوان واقعی است.