حق الناس؛ حقی که با شهادت هم بخشیده نمی‌شود!

به گزارش ایمنا، حقی که از مردم بر گردن انسان است و انسان باید رعایتش کند، حق الناس است که دارای سه گونه است: حق الناس شخصی: وقتی حقی از کسی بر گردن ما مانده باشد، مثلا طلبی داشته باشد، یا اذیتش کرده باشیم حتی ناخواسته، و از این موارد ...حق الناس پنهان: حقی است که بر گردن ما می افتد و رعایت نکردنش آفت های به مراتب بدتر از نوع اول دارد، مثلا بوق زدن بیجا در خیابان که اصلا معلوم نیست چند نفر حق الناسشان بر گردن شماست و یا چراغ قرمز رد کردن و امثال اینها که بیشترین آن در همین رعایت نکردن قوانین جامعه است. حق الناس عمومی: حقی که از یک قوم یا یک جامعه برگردن شما می افتد، مانند توهین به قومیت خاصی یا مردم شهری خاص. مثل همین جک هایی که امروزه متاسفانه در مورد کرد و ترک و لر و این ها زیاد شده است.
حق الله چیست؟
گناهی است بین بنده و خدا، که دو نوع است: حق الله که باید توبه کرد: مثل دروغ گفتن، شرابخواری و نگاه به نامحرم، این ها گناهانیست که باید توبه کرد تا بخشیده شویم. حق الله که باید جبران کرد: مثل نماز نخواندن، این ها هم باید توبه داشته باشد هم باید جبران شود، مثلا باید قضای نماز به جا آورده شود
کدام گناه بزرگتر است؟
حق الله گناه بزرگتریست ولی بخشش آسان تر، چون حق خدای کریمی خورده می‌شود که در وقت نیرومندی می‌بخشد و با توبه بخشیده می‌شود. ولی حق الناس با اینکه در مرتبه پایین تری قرار دارد چون طرف حساب انسان‌ها هستند و محل بخشش قیامت است که همه نیاز دارند به از بین رفتن گناهانشان، اینجا کار برای جلب رضایت بسیار سخت می‌شود.
به همین خاطر در حدیث داریم که با اولین قطره خون شهید همه گناهانش بخشیده می‌شود غیر از حقوق مردم و این نشان دهنده اهمیت حق دیگران است که حتی با شهادت که بالاترین فضیلت ممکن هست گناه ظلم بر حق دیگران بخشیده نمی‌شود.
چه کنیم؟
اولا باید تلاش کرد، حق کسی گردن ما نباشد، حتی حق هایی که معمولا نمیبینیم، مثلا همین سیگار کشیدنی که باعث اذیت و آزار دیگران می‌شود حق الناس است، کار حق الناس خیلی سخت است و بسیار سخت می‌شود جبرانش کرد.
بعد هم اگر حس کردیم جایی حقی از مردم به گردن ماست، همه تلاشمان جلب رضایت از مردم باشد. بنابراین با همه این تفاسیر درست است که حق الله بزرگتر از حق الناس است ولی حق الناس بسیار خطرناک تر از حق الله است.
خاطره ای از محمود کاوه: با محمود ، كمك بابا پسته شكني مي كرديم. يادم هست محمود مدام يادآوري مي كرد: نكنه از اين پسته ها بخوري! اگه صاحبش راضي نباشه، جواب دادنش توي اون دنيا خيلي سخته. اگر پسته اي از زير چكش در مي رفت و اين طرف و آن طرف مي افتاد، تا پيداش نمي كرد و نمي ريخت روي بقيه پسته ها، خاطرش جمع نمي شد.
موقع حساب كتاب كه مي شد، صاحب پسته ها پول كمتري به ما مي داد؛ محمود هم مثل من دل خوشي از او نداشت ولي هر بار، ازش رضايت مي گرفت و مي گفت: آقا راضي باشين اگه كم و زيادي شده است.