صفرنامه؛ روز نهم؛ معنای عجیب نام زینب کبری (س)!

 هنگام ولادت حضرت زینب (س)، چون رسول خدا در سفر بود، حضرت فاطمه (س) از همسرش علی (ع) درخواست کرد که نامی برای فرزندشان انتخاب کند. علی (ع) در جواب فرمود: من بر پدرت سبقت نمی‌گیرم، صبر می‌کنیم تا پیامبر از سفر برگردد. چون پیامبر بازگشت و خبر ولادت نوزاد فاطمه (س) را از زبان علی (ع) شنید فرمود: "فرزندان فاطمه فرزندان من هستند ولی خداوند در باره آنان تصمیم می‌گیرد".
بعد از آن جبرئیل نازل شد و پیام آورد که خداوند سلام می‌رساند و می‌فرماید: نام این دختر را زینب بگذارید که این نام را در لوح محفوظ نوشته‌ام. آن گاه رسول خدا زینب را گرفت و بوسید و فرمود: توصیه می‌کنم که همه این دختر را احترام کنند، که او مانند خدیجه کبری است.
زینت خانه‌ی طلایی چیست؟
شما فرض کنید برای خانه ای که از طلا و مروارید ساخته شده می‌خواهید زینت انتخاب کنید، کار آسانی است؟ اصلا برای خانه ای که خشت خشتش طلاست، چه چیزی میتواند زینت باشد؟
کار انتخاب تزئینات برای این خانه سخت میشود، کار زینت هم سخت تر، زیرا قرار است در میان دریای زینت ها زینت باشد و زینت دیده شود.
زین اب = زینت پدر
زینب یعنی زینت پدر، و این نامی است که خداوند برای زینب انتخاب کرده است، باید دید در میان متاع های اخلاقی پدر کدامیک بروز بیشتری دارد؟
امیرالمومنین ۲۵ سال خانه نشین بود و این صبر علی بود که علی را تا آنجا برد که خلفای اول تا سوم ابراز کردند که بدون علی هیچ نبودند، همسرش را به شهادت رساندند و علی برای حفظ دین صبر کرد، در جنگ ها و نبردهای مختلف این صبوری علی بود که زبان زد خاص و عام، دشمن و دوست بود.
حالا خدا برای مجسمه صبر، مظهر صبر، زینت آورده است، پس قرار است این دختر خیلی صبوری کند.
صبر دخترانه ...
مادر هجده ساله است که بازوهای ورم کرده اش، دلیل اشک ها و استخوان در گلوی زینب میشود، زینب بعد از اسماء تنها دختر خانه است، کمی نزدیک تر است به مادر، دارد میبیند این همه مظلومیت را، زینب دارد علی بودن را یاد می‌گیرد.
صبر خواهرانه ...
چشم هایش دیگر طاقت دیدن تشت را ندارد، فرقی ندارد طلا باشد یا نباشد، چشم هایش هنوز دو دو میبینند، گاهی پاره های جگر امام حسن(ع) و گاهی سر امام حسین(ع) را.
سنگ صبور امام حسن(ع) بود و عزت و آبروی قافله ی حسین(ع)، زینب خواهرانه ترین صبر عالم را تجربه کرد ، نه شاید باید بهتر بگوییم، صبر داشت مرحله ی جدیدی از خود را تجربه می‌کرد، هیچ وقت صبر گمان نمی‌کرد تا اینجا بالا برود، بشود همراه دل زینبی که آبرو به واژه ی خواهر میداد.
صبر مادرانه ...
کربلا آن قدر پربلا بود که خورشید را هم از زینب بگیرد، و در این غم عُظمی زینب آن قدر شکسته شود که سفیدی موهایش نشان میداد که زینب پسرانش را هم از دست داده، ولی مادر داشت مفهومی زیبا تر میگرفت.
زینب حالا داشت در کربلا همه ی واژه های مقدس دین را احیا میکرد، مادر را آن قدر بالا برد، که یوسف ترین یوسفش را از دست دهد و ایوب ترین ایوب عالم را خلق کرد.
در انتها باید گفت، زینب زینت همه واژه های مقدس بود، زینت واژه ی خواهر، اعتبار واژه مادر و بنای واژه ی دختر بود.
/سید مجید کریمی/