مینا همتی در گفتوگو با خبرنگار ایمنا اظهار کرد: اصفهان در حافظه شعر و ادب فارسی جایگاهی دارد که با گذر قرنها رنگ نباخته است؛ شهری که نامش در قصیدهها و غزلها تکرار شده، شاعرانی بزرگ را در دامان خود پرورانده و در روزگار شکوفاییاش به یکی از مهمترین کانونهای ادبی ایران تبدیل شده است.
وی افزود: در این شهر، زیبایی تنها در چشمانداز میدان نقشجهان و انعکاس گنبدها در آب زایندهرود خلاصه نمیشد، خیال شاعران نیز از همین منظرهها از زندگی مردم، از شکوه فرهنگ و از اندیشههای زمانه الهام میگرفت. شاید به همین دلیل است که اصفهان را نمیتوان تنها شهری دانست که شاعران در آن زندگی کردهاند؛ این شهر خود به یکی از شخصیتهای ماندگار شعر فارسی تبدیل شده است.
پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی گفت: برای پیدا کردن ریشههای جایگاه ادبی اصفهان باید به قرنهای دور بازگشت؛ روزگاری که این شهر در کنار مراکز علمی و فرهنگی ایران، محل رفتوآمد دانشوران و اهل قلم بود. در میان نامهای برجسته آن روزگار، جمالالدین عبدالرزاق اصفهانی و فرزندش کمالالدین اسماعیل جایگاهی ویژه دارند؛ دو شاعری که نامشان با تاریخ قصیدهسرایی فارسی پیوند خورده است.
همتی اضافه کرد: جمالالدین عبدالرزاق از شاعران نامدار قرن ششم هجری بود که در سرودههایش از ظرفیتهای زبان فارسی برای توصیف زیبایی، ستایش و مضمونآفرینی بهره میگرفت. پس از او، فرزندش کمالالدین اسماعیل، مشهور به خلاقالمعانی به یکی از چهرههای برجسته شعر فارسی تبدیل شد. لقب او بیدلیل نبود؛ توانایی در آفرینش معانی تازه، ترکیبهای هنرمندانه و تصویرهای بدیع، شعرش را از بسیاری از سرودههای همعصرانش متمایز میکرد.
وی تصریح کرد: کمالالدین اسماعیل از آن دسته شاعرانی است که نامشان تنها در کتابهای تاریخ ادبیات باقی نمانده، بلکه بخشی از اعتبار ادبی اصفهان را شکل داده است. او در روزگاری میزیست که شعر، جایگاهی مهم در مناسبات فرهنگی و اجتماعی داشت و شاعر میتوانست با قدرت کلام خود، تصویری از جهان پیرامونش بسازد.

اصفهان در روزگار صفوی؛ وقتی شعر در نصفجهان شکوفا شد
پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی با بیان اینکه با انتخاب اصفهان بهعنوان پایتخت صفویان در دوره شاه عباس اول، فصل تازهای در تاریخ فرهنگی این شهر آغاز شد، گفت: اصفهان به مرکز رفتوآمد هنرمندان، دانشمندان، خوشنویسان، معماران و شاعران تبدیل شد و در کنار شکوفایی معماری و هنرهای سنتی، محافل ادبی نیز رونق گرفتند.
وی افزود: در این روزگار، شعر فارسی از مرزهای جغرافیایی فراتر رفته بود و شاعران از شهرها و سرزمینهای گوناگون به اصفهان میآمدند. حضور این چهرهها، ارتباط میان جریانهای ادبی و شکلگیری محافل شعرخوانی، فضای فرهنگی متفاوتی به شهر بخشید؛ فضایی که در آن مضمونآفرینی، خیالپردازی و کشف معناهای تازه، جایگاهی ویژه پیدا کرد.
همتی اضافه کرد: در میان نامهایی که با این دوره پیوند خوردهاند، صائب تبریزی جایگاهی ممتاز دارد. او اگرچه زاده تبریز بود، بخش مهمی از زندگی ادبی خود را در اصفهان گذراند و این شهر به یکی از مهمترین پایگاههای فعالیت ادبی او تبدیل شد. صائب از برجستهترین چهرههای سبک هندی بود؛ شاعری که با نگاهی متفاوت به جهان پیرامون، از سادهترین اتفاقهای زندگی نیز تصویری تازه میساخت.
این کارشناس اظهار داشت: در شعر صائب، یک اتفاق معمولی میتوانست به دریچهای برای تأملی عمیق تبدیل شود؛ از حرکت برگ درخت تا رفتار انسانها، از گذر عمر تا دلبستگیهای انسانی. او با مضمونآفرینیهای ظریف و نگاه نکتهسنج خود، به یکی از تأثیرگذارترین شاعران غزل فارسی تبدیل شد، امروز آرامگاه صائب در اصفهان، تنها محل یادبود یک شاعر بزرگ نیست؛ نشانی از پیوند تاریخی این شهر با یکی از مهمترین دورههای تحول شعر فارسی است. نام صائب چنان با هویت ادبی اصفهان گره خورده که نمیتوان از میراث فرهنگی شهر سخن گفت و از او یاد نکرد.

هاتف اصفهانی؛ صدای ماندگار شعر و عرفان
همتی ادامه داد: در میان شاعران برخاسته از اصفهان، هاتف اصفهانی نیز نامی درخشان دارد؛ شاعری که با ترکیببند معروف خود درباره وحدت وجود، جایگاهی ویژه در ادبیات عرفانی فارسی به دست آورد، شعر هاتف از آن دست سرودههایی است که با گذشت زمان، همچنان در حافظه ادبی و فرهنگی ایرانیان حضور دارد: «ای فدای تو هم دل و هم جان
وی نثار رهت هم این و هم آن»
وی افزود: هاتف با زبانی روان و موسیقی دلنشین، مفاهیم عمیق عرفانی را در قالب شعر بیان میکرد. اهمیت او تنها به زیبایی کلامش محدود نیست؛ آثارش نشان میدهد که سنت شعر فارسی در اصفهان چگونه توانسته بود میان اندیشه، عرفان و هنر پیوند برقرار کند.
پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی بیان داشت: در کنار هاتف، باید از مشتاق اصفهانی نیز یاد کرد؛ شاعری که در احیای توجه به شیوه شاعران قدیم و شکلگیری جریان بازگشت ادبی نقش داشت. آذر بیگدلی، شاعر و تذکرهنویس نامدار نیز با تألیف «آتشکده آذر»، سهم مهمی در ثبت و نگهداری تاریخ شعر فارسی بر عهده گرفت. این کتاب از منابع شناختهشده برای آشنایی با شاعران و جریانهای ادبی روزگار خود است.
همتی گفت: این نامها نشان میدهند که اصفهان تنها محل پرورش شاعران خوشقریحه نبود؛ شهری بود که در آن شعر، نقد ادبی، تذکرهنویسی و انتقال میراث ادبی نیز جریان داشت.

زایندهرود، پلها و میدان نقشجهان؛ الهامهایی که به شعر تبدیل شدند
وی با بیان اینکه رابطه اصفهان با شعر فارسی را نمیتوان تنها در زندگینامه شاعران جستوجو کرد، اظهار داشت: بخشی از این پیوند در خود شهر نهفته است؛ در زایندهرودی که سالها در زندگی مردم جاری بود، در پلهایی که محل دیدار و گفتوگو بودند، در باغهایی که آرامش و خیال را به هم پیوند میدادند و در میدان نقشجهانی که شکوه هنر ایرانی را به نمایش میگذاشت.
پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی گفت: اصفهان با چنین جغرافیای فرهنگی و تاریخی، همواره ظرفیت آن را داشته است که به موضوعی برای توصیف و تخیل شاعرانه تبدیل شود. شهری که زیباییهایش تنها در چشماندازهای طبیعی و بناهای تاریخی خلاصه نمیشود، بلکه در شیوه زندگی، آداب اجتماعی، خاطرههای جمعی و روحیه مردمش نیز ریشه دارد.
همتی افزود: شاید یکی از دلایل ماندگاری نام اصفهان در ادبیات فارسی همین پیوند میان زندگی و زیبایی باشد؛ پیوندی که در آن معماری، طبیعت، هنر و اندیشه از یکدیگر جدا نیستند. همانگونه که معمار اصفهانی با کاشی و آجر نقش میآفریند، شاعر این شهر نیز با واژهها جهانی از تصویر و معنا میسازد.



نظر شما