به گزارش خبرگزاری ایمنا، سالگرد شهادت شهید حسن طهرانیمقدم و روز هوافضا را در پیش داشتیم. از چند روز مانده به این مناسبت، پیگیر انجام مصاحبهای با یکی از نیروهای هوافضای سپاه بودم. راههای مختلفی را امتحان کردم، اما هر بار به دلیلی به نتیجه نمیرسیدم. من فقط میخواستم گفتوگویی ساده و خودمانی با یکی از مردانی داشته باشم که سالها دور از چشم مردم، در سکوت و بیادعا، بار سنگین دفاع از آسمان این سرزمین را بر دوش کشیدهاند، اما حساسیتهای شغلی فرد مصاحبهشونده کار را دشوار میکرد. آنقدر زمان گذشت که روز هوافضا از راه رسید و سپری شد؛ با این حال، من از پیگیری دست نکشیدم. این مصاحبه برای من فقط بهانهای برای گرامیداشت یک مناسبت تقویمی نبود؛ دلم میخواست به روایت کسانی برسم که نامشان شاید کمتر شنیده شده، اما رد ایثارشان را میتوان در غرور ملی امروزمان دید.
از تلاش دست نکشیدم و سرانجام امروز این فرصت فراهم شد؛ امروز که روز قهرمان ملی است!
ما جوانان دهه هفتادی و هشتادی، نسلی هستیم که سالهای زیادی از عمرمان را با شنیدن خاطرات جنگ از زبان پدران و مادران و بزرگترها گذراندیم. جنگ برای ما بیشتر یک روایت بود؛ روایت مردانی که از جانشان گذشتند تا سرزمینشان بماند، اما حالا خودمان روزهایی را تجربه کردهایم که دیگر جنگ برایمان در حد خاطره و قصه نیست. حالا قهرمانان آن روایتها را در قامت مردانی میبینیم که در روزهای سخت، آسمان ایران را تنها نگذاشتند.
نیروی هوافضای سپاه دیگر فقط تصویری دور، از یک نیروی نظامی در ذهن ما نیست؛ حالا پشت هر موشک، هر پرواز و هر عملیات، چهره انسانهایی قوی را تصور میکنیم که با تمام وجود پای کار ایستادند؛ مردانی که از جان خود و آرامش خانوادههایشان گذشتند تا امروز ما با سربلندی از ایران حرف بزنیم.
امروز روز همین قهرمانان است؛ قهرمانانی که شاید نام بسیاری از آنها را ندانیم، چهرههایشان را نشناسیم و از شبهای بیخوابی، لحظههای اضطراب، داغ همرزمان و دلتنگی خانوادههایشان چیزی ندانیم. همانهایی که وقتی ما صدای انفجارها را از دور میشنیدیم، در دل میدان ایستاده بودند.
حالا وقتی از جوانانی میشنویم که با پشتوانه همین توان دفاعی و موشکی، آمادهاند دل به دریا بزنند و در برابر محاصره دریایی دشمن بایستند، تصویر قهرمانان دیگری در ذهنمان جان میگیرد؛ مردانی که در سکوت و دور از چشمها، پای لانچرها ایستادهاند تا آن جوانان با اطمینان و پشتگرمی، راهی میدان شوند. هر دوی آنها در یک سنگر ایستادهاند؛ سنگر دفاع از ایران.
شاید امروز دیگر وقتی به کوچه و خیابان برویم و از کودکانمان آن سوال کلیشهای «میخواهی در آینده چکاره شوی؟» را بپرسیم، برق موشکهای سجیل و فتاح در چشمشان پیدا شود و با افتخار بگویند: مهندس هوافضا، پاسدار! این قهرمانها، رویای کودکانمان را ساختند و شاید آینده را!
این بار قرار است روایت یکی از همین مردان را بشنویم؛ نیرویی از هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که به دلیل ملاحظات و محدودیتهای امنیتی، نام او در این گفتوگو ذکر نمیشود. او از روزهای جنگ و لحظههای دشوار مأموریت، از همرزمان شهیدی که دیگر در کنارشان نیستند و از ایمان و توسلهایی میگوید که در سختترین لحظات تکیهگاهشان بوده است. این گفتوگو فرصتی است برای شنیدن روایتهایی کمتر گفتهشده از پشت صحنه دفاع از آسمان ایران و آشنایی با مردانی که دور از چشمها، بار سنگین این مسئولیت را بر دوش کشیدند.
ایمنا: اگر بخواهید عملکرد نیروی هوافضای سپاه را در دو جنگ اخیر مقایسه کنید، مهمترین تفاوت میدان نبرد و درسهایی که از جنگ نخست در جنگ دوم به کار گرفته شد چه بود؟ ترکیب توان موشکی، پهپادی و مقابله با تهدیدات دشمن چه تغییراتی کرد؟
نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی: اگر بخواهیم عملکرد نیروی هوافضا را بهتنهایی بررسی کنیم، در حق سایر نیروهای مسلح اجحاف میشود. باید واقعبین باشیم؛ تمام نیروهای مسلح، از ارتش و سپاه گرفته تا فراجا، بسیج و سایر بخشهای مسلح، در این میدان گل کاشتند و از نظر مردم عملکرد بسیار خوبی داشتند.
اگر بخواهیم جنگ رمضان را با جنگ ۱۲ روزه تحمیلی مقایسه کنیم، باید بگویم یکی از الطاف الهی این بود که جنگ ۱۲ روزه پیش از جنگ رمضان اتفاق افتاد. چرا این موضوع را میگویم؟ در جنگ ۱۲ روزه ضرباتی خوردیم و به نوعی کمتجربگیهایی داشتیم که در جنگ رمضان آنها را جبران کردیم. اگر جنگ ۱۲ روزه اتفاق نمیافتاد و فقط جنگ رمضان را تجربه میکردیم، شاید خسارتهای بسیار بیشتری نسبت به آنچه در جنگ رمضان متحمل شدیم، میدیدیم.
عملکرد هوافضا در این جنگها قابل توجه بود و بچههای ما گل کاشتند. مهمترین تفاوت میدان نبرد در جنگ ۱۲ روزه این بود که ما علاوه بر اسرائیل، با دشمنان داخلی و عوامل خودفروخته نیز مواجه بودیم. این عوامل داخلی به ما ضربه زدند. برخی از سامانههای پدافندی و تعدادی از نیروهای ما با کوادکوپترهایی که از داخل کشور به پرواز درمیآمدند، هدف قرار گرفتند و برخی از این سامانهها از کار افتادند یا نیروهای ما به شهادت رسیدند.
اما در جنگ رمضان چنین اتفاقی تکرار نشد؛ چراکه عملکرد بسیج، سپاه و نیروهای اطلاعاتی بسیار خوب بود و دشمن نتوانست از همان شیوه برای ضربه زدن استفاده کند.
اگر بخواهیم جنگ رمضان را از نظر نمایش توان و قدرت ایران بررسی کنیم، شاید ما حدود ۳۰ درصد از توان موشکی خود را نشان دادیم. وقتی میگویم حدود ۳۰ درصد، منظورم این است که میتوان گفت بسیاری از پایگاههای ما همچنان مخفی هستند و دشمن از آنها اطلاعی ندارد.
جنگهای گذشته برای ما در حد رزمایش بود!
و حتی از همین حدود ۳۰ درصد پایگاههایی که باز کردیم نیز درصد بسیار اندکی از مهمات استفاده شد؛ به تعبیر خودمان، آنچه انجام شد بیشتر شبیه یک رزمایش بود تا جنگ واقعی.
اگر قرار بود جنگ واقعی انجام دهیم، باید ریشه اسرائیل را از بین میبردیم؛ اما به دلیل برخی اتفاقاتی که رخ داد، این کار محقق نشد که به امید خدا در آینده بسیار نزدیک انجام خواهد شد.
درباره ترکیب توان موشکی و پهپادی نیز باید بگویم توان موشکی ما تغییر نکرده و همان روال قبلی را دارد. ما به موازات اقداماتی که دشمن انجام میدهد و هر جبهه جدیدی که باز میکند، متناسب با ضوابط و شرایط جنگ، دستاوردهای خود را یکی پس از دیگری رونمایی میکنیم.
موشکها و پهپادهایی که شما دیدید به سمت دشمن شلیک شدند، دستاوردهای ۲۵ تا ۳۰ سال پیش ما بودند که شهید طهرانیمقدم، شهید حاجیزاده، شهید باقری و دیگر فرماندهان ما آنها را طراحی و آماده کرده بودند. ما در واقع انبارگردانی کردیم. شگفتانههایی بسیار بیشتر از آنچه تصور میکنید در اختیار داریم که دشمن حتی در خواب هم نمیبیند. ما برای دشمن برنامه داریم و یک بار برای همیشه او را سر جای خود خواهیم نشاند و نابود خواهیم کرد.
دشمن از تمام ظرفیت ایران خبر ندارد
ایمنا: در مقایسه با جنگ قبلی، نیروی هوافضای سپاه امروز به چه سطحی از پیشرفت، آمادگی و توان عملیاتی دست یافته است؟ دشمن در جنگ اخیر با چه واقعیتهای جدیدی از قدرت دفاعی و تهاجمی ایران مواجه شد و اگر بار دیگر مرتکب خطای محاسباتی شود، باید منتظر چه پاسخ متفاوت و مقتدرانهتری باشد؟
نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی: پیشرفت ما مربوط به امروز نیست و نباید تصور کنید که بهتازگی به این سطح رسیدهایم. این پیشرفت حاصل ۳۰ تا ۴۰ سال تلاش، بیخوابی و مجاهدت نیروهای مسلح است. اگر میپرسید امروز به چه سطحی از پیشرفت رسیدهایم، باید بگویم آمادگی و توان ما نهتنها کاهش پیدا نکرده، بلکه چندین برابر شده است. پیشرفت ما به مراتب بیشتر شده است.
درباره اینکه چرا دشمن اکنون دوباره حمله نمیکند، به نظر میرسد که دو دلیل وجود دارد. نخست اینکه نمیداند توان و عملکرد واقعی ما چیست و نمیداند چه ظرفیتها و امکاناتی در اختیار داریم. دوم اینکه از این موضوع میترسد که در صورت آغاز جنگ جدید، چاههای نفت و گاز، منابع نفتی، مواضع و زیرساختهای فناوری و هر چیزی که به آن دل خوش کرده است، مورد اصابت قرار بگیرد و منهدم شود.
برای مثال، در جنگ ۱۲ روزه، مرکز بیولوژیک، شیمیایی و میکروبی اسرائیل بهطور کامل نابود شد. آنها هنوز هم جرئت نمیکنند آواربرداری کنند؛ چون گفته میشود آلودگی ناشی از آن میتواند بسیار مرگبار باشد. دشمن از توان و اقتدار ما میترسد. این اقتدار و آمادگی به اندازهای است که اگر دشمن بار دیگر بخواهد اقدامی انجام دهد، ما ظرف چند دقیقه با موشکها و سامانههای جدید و طبق فرمایشات و دستورات امام خامنهای عزیزمان عمل خواهیم کرد.
از میراث شهید تهرانیمقدم تا نسلی که مسیر خودباوری را ادامه میدهد
ایمنا: روز هوافضای سپاه یادآور مسیری است که با مجاهدت شهید حسن طهرانیمقدم آغاز شد. مهمترین میراث فکری و عملیاتی ایشان چیست و روحیه خودباوری و پیشرفت در شرایط تحریم چگونه به نسل جدید نیروهای هوافضا منتقل شده است؟
نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی: اجازه بدهید خاطرهای نقل به مضمون از شهید طهرانیمقدم برایتان تعریف کنم. شهید طهرانیمقدم چند سال پیش از شهادتش به همسرش گفته بود: «الهام خانم، مردم دارند به ما حرف میزنند و از ما انتقاد میکنند، اما نمیدانند ۱۵ سال آینده چه میراثی برای آنها به جا گذاشتهایم؛ میراثی که ایران را مقتدر میکند.» این خودباوری و مسیری که ایشان آغاز کرد، امروز به ثمر نشسته است. اگر انقلاب اسلامی اتفاق نمیافتاد، اگر جنگ تحمیلی هشتساله را تجربه نمیکردیم و اگر تحریم نمیشدیم، شاید در بسیاری از زمینهها، از پزشکی و هستهای گرفته تا مسائل نظامی، نمیتوانستیم به خودکفایی برسیم.
این پیشرفتها به برکت خون شهدا به دست آمده است. دشمن تلاش میکند این دستاوردها را تخریب کند، اما اگر بخواهیم واقعبینانه نگاه کنیم، ما به قله پیشرفت نزدیک میشویم.
همانطور که امام شهیدمان فرمودند، عواملی وجود دارند که مانع رسیدن به پیشرفت میشوند. برخی از این موانع، دستاندازهایی هستند که بعضی مسئولان یا برخی مردم ناآگاه ایجاد میکنند؛ اما به لطف خدا قطار انقلاب مسیر خود را ادامه میدهد و انشاءالله به مقصد نور و ظهور آقا امام زمان(عج) خواهیم رسید.

ایمنا: نسل جدید نیروهای هوافضا چه تفاوتی با نسل نخست دارد و چه مسئولیتی برای ادامه این مسیر بر دوش دارد؟
نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی: نسل جدید و نسل قدیم از نظر روحیه خودباوری تفاوتی با یکدیگر ندارند. زمانی که نیروهای جدید وارد مجموعه میشوند و در کنار نیروهای قدیمی کار میکنند، روحیه و تجربیات هر دو نسل به یکدیگر منتقل میشود.
نیروهای قدیمی تجربیات خود را در اختیار نسل جدید قرار میدهند و نسل جدید نیز ایدهها و فکرهای تازهای دارد. برای مثال، یک نیروی جوان پیشنهادی مطرح میکند و میگوید اگر این کار را به این شکل انجام دهیم، بهتر است. نیروی قدیمی هم تجربه خود را مطرح میکند و در نهایت از تعامل این دو، روش بهتری شکل میگیرد. این ارتباط، یک رفاقت واقعی میان نیروهاست. برای مثال، یک نیروی ۲۰ ساله با نیروی ۵۰ ساله بهگونهای ارتباط دارد که گویی با برادر خودش صحبت میکند. در مجموعه هوافضا کسی نمیگوید من سنم بالاتر است و تو جوانتر هستی و باید به حرف من گوش کنی. اینجا یک تعامل اطلاعاتی و عملیاتی وجود دارد و همه تلاش میکنند از تجربه و توان یکدیگر استفاده کنند.
ایمنا: به نظر شما نسل جدید چه مسئولیتی برای ادامه این مسیر دارد؟
نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی: نسل جدیدی که امروز وارد مجموعه شده، با تجربه جنگ ایران و اسرائیل روبهرو شده است. البته میان نسل نخست و نسل امروز، یک نسل میانی نیز وجود دارد؛ نیروهایی که نه جنگ تحمیلی هشتساله را تجربه کردند و نه در جنگهای اخیر حضور داشتند و برخی از آنها بازنشسته شدند.
نیروهای قدیمی تجربیات زیادی از جنگهای مختلف دارند و به همین دلیل نسلهای جدید از این تجربیات استفاده میکنند. از طرف دیگر، نیروهای جوان شور و نشاط، انگیزه و توان بالایی دارند و با انگیزه فراوان برای ادامه مسیر و مقابله با دشمن آماده هستند.
روایت شهدای تونل؛ رفیقی که ماسکش را به همرزمش داد
ایمنا: مردم به طور معمول نتیجه عملیاتها را میبینند، اما از تلاش شبانهروزی نیروهای پشت صحنه کمتر خبر دارند. از سختیها و شرایط نیروهای عملیاتی، بهویژه نیروهای مسئول لانچرها، برایمان بگویید.
نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی: در حوزه لانچرها و عملیات موشکی، یک مجموعه پشتیبانی بسیار گسترده وجود دارد. شلیک موشک تنها به نیروهایی که در محل پرتاب حضور دارند محدود نمیشود و بخشهای مختلفی در این مأموریت نقش دارند.
برای مثال، نیروهای پدافند هوافضا باید به نیروهای موشکی اعلام کنند که آسمان امن است و پرنده، جنگنده یا پهپاد دشمن در منطقه حضور ندارد. تا زمانی که این اجازه صادر نشود، نیروهای موشکی نمیتوانند مأموریت خود را انجام دهند. در کنار نیروهای لانچر، بخشهای پشتیبانی، پدافند، جنگ الکترونیک و فرماندهی و کنترل نیز فعالیت میکنند. همه این بخشها باید هماهنگ باشند.
در جنگ رمضان، نیروهای ما گاهی ۲۴ ساعت و حتی چند روز متوالی نمیخوابیدند. در شرایط عادی، برای آمادهسازی، مونتاژ، تزریق سوخت و آماده کردن یک موشک برای شلیک، حدود ۱۸ تا ۲۰ نفر نیرو نیاز است؛ اما در جنگ، گاهی همین کارها را فقط شش یا هفت نفر انجام میدادند. تفاوت فشار کاری کامل مشخص است.
نیروهای پدافند نیز شرایط بسیار خاص و سختی داشتند. آنها باید با جنگندهها، پهپادها و جنگ الکترونیک دشمن مقابله میکردند و در عین حال، پس از انجام مأموریت، محل استقرار خود را تغییر میدادند تا موقعیتشان شناسایی نشود. این شرایط به معنای بیخوابی، خستگی و گرسنگی مداوم بود. در جنگ رمضان، بچهها در حالی که روزه بودند، مأموریت خود را در آن شرایط سخت ادامه میدادند. روزهداری، بیخوابی و فشار عملیاتی، ضعف و بیحالی زیادی به بدن وارد میکرد، اما با وجود تمام این شرایط، بچهها ایستادگی کردند و توانستند هیمنه قدرتی را که خود را ابرقدرت نخست دنیا میدانست، بشکنند.
ایمنا: از شهدای لانچر برایمان روایت کنید؛ بهویژه یکی از همرزمانتان که کمتر شناخته شده است. از اخلاق، روحیه، آخرین دیدار یا آخرین گفتوگویی که با او داشتید چه خاطرهای در ذهن دارید؟ آیا میان شهدای لانچر کسی بود که با وجود شرایط سخت، همیشه با شوخی و روحیه بالایش به دیگران انرژی میداد؟
نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی: من هم در بخش لانچر موشکی حضور داشتم و هم در بخش پدافندی فعالیت میکردم. چهار نفر از دوستان و همرزمان من که همزمان به شهادت رسیدند، شهید محمد سلمانی، شهید جلال توسلمند، شهید علی احمدی و شهید رسول محمدزاده بودند.
این چهار شهید روحیه بسیار بالایی داشتند. زمانی به شهادت رسیدند که صبح همان روز خبر شهادت حضرت آقا، رهبر عزیزمان، امام سیدعلی خامنهای را شنیده بودیم.
یکی از دوستان تعریف کرد که شهید سلمانی میگفت: «این دنیا دیگر بعد از آقا معنایی ندارد و من دیگر نمیخواهم بمانم.» و همان شب به شهادت رسید.
شهید رسول محمدزاده هم میگفت که خواب یکی از شهدا را دیده است. او شهید جهانبخش و شهید مهدی هاشمی را در خواب دیده بود و نقل میکرد که در جنگ، فلانی و فلانی هم به ما ملحق میشوند. همان افرادی که نام برده بود، بعدها به شهادت رسیدند.
رسول محمدزاده هر وقت به سراغش میرفتیم، میخندید. هیچوقت ندیدیم عصبانی شود. بسیار فعال بود و همیشه شوخی میکرد و به دیگران روحیه میداد.
این چهار شهید از نخبگان هوافضا بودند؛ هم از نظر کاری و هم از نظر فکری توانایی بالایی داشتند. شهید جلال توسلمند نیروی نخبهای بود. موسیقی میدانست، کتابهای زیادی میخواند، از نظر عرفانی در سطح بالایی قرار داشت و نماز شبش ترک نمیشد.
با این حال، وقتی با او صحبت میکردید، میدیدید که در کنار تمام این ویژگیها، چقدر در کارهای روزمره و اداری نیز منظم است. برای مثال، وقتی نیم ساعت با کسی صحبت میکرد، برای همان زمان مرخصی ساعتی ثبت میکرد. این شهدا چنین روحیهای داشتند.
از طرف دیگر، یکی از روایتهایی که درباره شهدای تونل وجود دارد، بسیار دردناک است. ۴۰ نفر از همکاران و دوستان ما در آن تونل به شهادت رسیدند. فیلمی از آن صحنه وجود دارد که دوستانم بخشی از آن را منتشر کردهاند. فکر میکنم اگر این فیلم در جمعی نمایش داده شود، کمتر کسی طاقت تماشای آن را داشته باشد؛ چون صحنه بسیار دردناکی است.
در آن شرایط، اکسیژن نیروها رو به پایان بود. ماسک اکسیژن وجود داشت و یکی از نیروها که میدید دوستش در حال خفه شدن است، ماسک خود را به او میدهد. بچهها در همان شرایط که نفسهایشان به شماره افتاده بود، روضه حضرت زهرا(س) میخواندند و نام ایشان را صدا میزدند؛ «یا فاطمه زهرا، یا زهرا، یا زهرا» و در همان حال به شهادت میرسیدند.
این صحنه برای ما درس بزرگی بود؛ اینکه یک رزمنده در آخرین لحظات زندگی خود نیز به فکر نجات همرزمش است.
از آخرین تماس شهید سلمانی تا لحظهای که باید خبر شهادتش را میدادم
ایمنا: در جریان دو جنگ اخیر، سختترین لحظه شخصی شما چه بود؟ آیا لحظهای از خستگی، فشار روحی یا داغ شهادت همرزمان وجود داشت که تنها با یاد خدا و روحیه رزمندگی توانستید به مأموریت ادامه دهید؟
نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی: سختترین لحظه برای من مربوط به جنگ چهلروزه بود؛ شبی که دوستم، شهید محمد سلمانی، به شهادت رسید.
وقتی بالای سرش رفتم، باورم نمیشد که شهید شده است. بدنش را دیدم و لبخندی که روی صورتش بود، همان لبخندی که در عکسهایش هم دیده میشود، هنوز روی چهرهاش وجود داشت.
با خودم میگفتم: بلند شو، الان بچهها زنگ میزنند، الان همسرش تماس میگیرد. چه چیزی میخواهی به آنها بگویی؟
وسایلی را که در جیب شهید بود بیرون آوردم تا بعداً تحویل بدهم. همان موقع همسرش با من تماس گرفت. او مرا میشناخت؛ چون همیشه با شهید سلمانی رفتوآمد داشتیم و در مأموریتها همراه هم بودیم.
آخرین باری که با این شهید به مأموریت رفتیم، حدود یک هفته پیش از جنگ بود. در آن مأموریت، من درگیر مسئلهای کاری بودم که حدود یک سال برای حل آن تلاش کرده بودم، اما به نتیجه نرسیده بودم. کار گره خورده بود و حل نمیشد. شهید سلمانی آمد و کمک کرد و آن مسئله حل شد.
وقتی همسرش تماس گرفت، ابتدا پرسید محمد کجاست. گفتم محمد بالا رفته و گوشیاش را برای شارژ گذاشته است. گفتم من اینجا میایستم تا کسی گوشیاش را برندارد و پنج تا ۱۰ دقیقه دیگر پایین میآید.
چند دقیقه بعد دوباره تماس گرفت و پرسید محمد کجاست و آیا اتفاقی برایش افتاده است؟ گفتم نه، اتفاقی نیفتاده است.
بعد برادر همسر شهید با من تماس گرفت و گفت همسر محمد نگران شده و میخواهد بداند چه اتفاقی افتاده است. به من گفت که در خیابان است و در حال رفتن به خانه است.
همسر شهید دوباره تماس گرفت و گفت: «محمد طوری شده؟ اتفاقی افتاده؟ چون همکارش که بالا رفته، چیزی به ما نمیگوید و دلم آشوب است.»
به او گفتم چند دقیقه دیگر تماس بگیرد. در آن لحظه از شدت ناراحتی داشتم منفجر میشدم و نمیتوانستم گریهام را کنترل کنم.
بعد برادر همسر شهید دوباره تماس گرفت. گفتم کجایی؟ گفت در ماشین هستم. از او خواستم یک دقیقه کنار بزند. وقتی توقف کرد، به او گفتم: حاجی، شرمندهام، اما محمد شهید شده است.
پرسید چه زمانی؟ گفتم حدود یک ربع است که به شهادت رسیده و من هم بالای سرش هستم. مدارک و وسایلی را که در جیبش بود برداشتهام. همان موقع همسرش تماس گرفته بود، اما من نتوانستم حقیقت را به او بگویم.
وقتی همسر شهید متوجه شد، شروع به گریه و فریاد کرد. من هم به او گفتم شرمندهام، اما محمد به شهادت رسید و به دیدار امام عزیزمان و امام حسین(ع) رفت.
آن لحظه بسیار سخت بود. همسر شهید همان موقع شروع به گریه کرد و من نمیدانستم چه باید بگویم. صبح ساعت هفت و نیم دوباره تماس گرفت و گفت: «تو را به خدا، به حضرت زهرا(س) قسم میدهم بگو شوخی میکنی و محمد شهید نشده است.»
به او گفتم به قرآن و به حضرت زهرا(س) قسم، محمد به شهادت رسیده است. وقتی بعد به خانه آنها رفتم، حالم بسیار بد شد و نتوانستم تحمل کنم. این سختترین لحظهای بود که در آن جنگ تجربه کردم.
وقتی حضرت زهرا(س) پناه نیروهای هوافضا شد
ایمنا: در روزهای جنگ، معنویت و توسل به اهلبیت(ع) چه جایگاهی میان نیروها داشت؟ آیا خاطرهای از عنایت ویژه یکی از ائمه اطهار(ع)، بهویژه حضرت زهرا(س)، دارید که در سختترین شرایط برای شما یا همرزمانتان اتفاق افتاده باشد و هنوز با یادآوری آن منقلب شوید؟
نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی: ما اعتقاد داریم که اهلبیت(ع) در این جنگ به ما کمک کردند. از نظر من، توان نظامی و فناوری آمریکا و اسرائیل با امکاناتی که ما در اختیار داشتیم قابل مقایسه نبود. آنها موشک و تجهیزات داشتند و ما علاوه بر موشک، ایمان داشتیم؛ چیزی که آنها ندارند.
این توسلها بود که ما را نجات داد. حضرت زهرا(س) جایگاه بسیار بزرگی در دل نیروهای ما دارند و بچهها به ایشان اعتقاد قلبی دارند.
من در این جنگ چهار بار در معرض موج انفجار قرار گرفتم. یکی از این اتفاقات زمانی رخ داد که به سمت تونلی رفتم که بچهها در آن مشغول کار بودند. چون دشمن ورودی تونلها را هدف قرار میداد، ما مجبور بودیم نیروهای پشتیبانی را به آنجا بیاوریم تا ورودیها را با خاک بپوشانند و موشک بتواند از آنجا خارج شود. وقتی به محل رسیدیم، بچهها مشغول کار بودند. از طریق بیسیم اعلام کردند اسمم را، پاسخ دادم بله. گفتند: «جنگنده، جنگنده، جنگنده!»
به بچهها هشدار دادم که سریع حرکت کنند. ما به سمتی رفتیم و در آنجا پناه گرفتیم، ناگهان انفجاری در بالای سرم رخ داد. در فاصله حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ متری، انفجار بزرگی اتفاق افتاد و همهچیز به هوا رفت.

من در حال دویدن بودم که چند انفجار در اطرافم رخ داد؛ دو انفجار پشت سرم، دو انفجار کنارم و دو انفجار جلوی من. بر اثر موج انفجار به هوا پرتاب شدم. شاید سه یا چهار ثانیه طول کشید تا دوباره روی زمین بیفتم، اما برای من انگار زمان بسیار طولانیتری گذشته بود.
وقتی روی زمین افتادم، نجواهایی شنیدم، انگار یکی از دوستان گفت: «مهدی، میآیی؟» گفتم: بله، چرا نیایم؟ من ۲۸ سال است دنبال شهادت هستم؛ چرا نیایم؟ اما همان لحظه زن و بچهام را مقابل خودم دیدم. به یاد خانوادهام افتادم و با خودم گفتم من فقط از یک چیز میترسم و آن هم تاریکی قبر است.
در همان لحظه صدای یک خانم را پشت سرم شنیدم. احساس کردم حضرت زهرا(س) پشت سرم ایستادهاند. گفتم: چرا نیایم؟ شما میدانید که عاشق شما و امام حسین(ع) هستم.
در همان حال، صدای آقایی را شنیدم که بسیار جذاب و شیرین بود. گفتند: «برگرد، برگرد.» گفتم چرا برگردم؟ فرمودند: «همسرت راضی نیست.» گفتم: آقا، شما را به خدا، راضیاش کنید. شما که میدانید چقدر به شما و اهلبیت(ع) علاقه دارم.
فرمودند: «نه، همسرت سر نماز من را به حضرت فاطمه(س) قسم داده که برگردم و راضیاش کنم.» این اتفاق برای من بسیار عجیب بود. من این مسائل را با تمام وجودم احساس کردم.
در آن لحظه احساس کردم حضرت زهرا(س) در کنار نیروهایی که در حال انجام مأموریت بودند، حضور دارند. انگار به بچهها میگفتند شما شلیک کنید، بقیه کار با من است. شما مأموریت خود را انجام دهید و اینکه موشک کجا اصابت کند، دیگر با شما نیست. اینها چیزهایی است که ما در آن روزها با تمام وجود تجربه کردیم.
ایمنا: در سختترین لحظات جنگ، به یاد چه کسی یا چه چیزی میافتادید؟ آیا توسل، روضه یا عهدی با اهلبیت(ع) میان نیروها وجود داشت که به حفظ روحیه و ادامه مأموریت کمک کند؟
نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی: تنها چیزی که به ما روحیه میداد، اعتقاد قلبیمان به این بود که داریم با دشمن خدا میجنگیم. ما باور داشتیم که حضرت زهرا(س) به داد ما رسیدند و این عنایت مادری ایشان بود که ما را در آن شرایط حفظ کرد.
اگر حضرت زهرا(س) نبودند، شاید به این مرحله نمیرسیدیم. همین احساس حضور و عنایت مادری ایشان برای ما قوت قلب بود. خستگیهای جنگ بسیار زیاد است. حتی همین الان که با شما صحبت میکنم، بچههای ما همچنان آمادهباش هستند. جنگ هنوز تمام نشده و هنوز به مرکز ایران نرسیده است.
خاطرهای هم از قشم دارم. زمانی که به آنجا رفتیم، نیروهای نیروی دریایی به ما میگفتند: «اول خدا، بعد شما بچههای هوافضا. ما تنگه هرمز را با خون و جان و گوشت خود نگه داشتهایم. تو را به خدا در این مسیر کوتاهی نکنید.»
وقتی متوجه شدند ما از هوافضا آمدهایم، بسیار خوشحال شدند و روحیه گرفتند. ما هم مأموریت خود را انجام دادیم و پهپاد MQ-9 دشمن را هدف قرار دادیم. پس از شلیک، طبق ضوابط باید منطقه را ترک میکردیم و از نقطهای که موشک یا سامانه از آنجا شلیک شده بود، فاصله میگرفتیم. ما هم منطقه را ترک کردیم و در نقطهای در ساحل نشستیم. مدتی بعد صدای انفجارهای شدیدی شنیدیم. ابتدا تصور کردیم نیروهای خودمان در حال انجام عملیات هستند، اما حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه بعد، دوستان تماس گرفتند و گفتند جنگنده همان منطقهای را که شما در آن حضور داشتید، بمباران کرده است.
این اتفاق را نشانهای از عنایت امام زمان(عج) و حضرت زهرا(س) میدانم. اگر عنایت مادری حضرت زهرا(س) نبود، شاید ما هم در آن شرایط به شهادت میرسیدیم. همین عنایتها بود که باعث شد بتوانیم به مسیر خود ادامه دهیم.
دفاع از آسمان اصفهان؛ وقتی سامانه مقابله با پهپاد دوباره فعال شد
ایمنا: از لحظات دفاع از آسمان اصفهان و مقابله پدافندی با اهداف متخاصم چه خاطرهای دارید؟ کدام صحنه یا شب از آن روزها هیچوقت از ذهن شما پاک نمیشود؟
نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی: یکی از خاطراتی که از آن روزها در ذهنم مانده، مربوط به زمانی است که یک سامانه مقابله با پهپادهای ارتفاع پایین در اختیار من بود.
در آن مأموریت، هر کاری انجام دادیم نتوانستیم پهپاد دشمن را هدف قرار دهیم. سامانه در جریان کار دچار مشکل شد و گیر کرد. دوستان ما در همان درگیری به شهادت رسیدند، اما بعد از شهادت آنها، بدون اینکه اتفاق خاص دیگری رخ دهد، مشکل سامانه برطرف شد و دوباره شروع به کار کرد.
البته در آن زمان پهپاد از ما فاصله گرفته بود و دیگر نتوانستیم اقدام مؤثری علیه آن انجام دهیم.
در همان روزها، دوستان ما پهپاد اسرائیلی را در آسمان اصفهان هدف قرار دادند و پهپاد در خمینیشهر سقوط کرد. متأسفانه یکی از قطعات پهپاد ساقطشده روی یک خانم سالمند افتاد و ایشان به شهادت رسید. این اتفاق برای ما بسیار سخت بود؛ از یک طرف ناراحت بودیم که یک هموطن در این حادثه به شهادت رسیده است و از طرف دیگر، برای ما اهمیت داشت که توانستیم پهپاد دشمن را در آسمان اصفهان هدف قرار دهیم و آن را ساقط کنیم. این صحنهها هیچوقت از ذهن ما پاک نمیشود.

خانوادههای مدافعان آسمان؛ چشمانتظار تماس و خبری از سلامت عزیزانشان
ایمنا: خانوادههای نیروهای هوافضا در روزهای جنگ چه شرایطی داشتند؟ آیا آخرین گفتوگو با خانواده پیش از یک مأموریت یا لحظه بازگشت به خانه خاطرهای دارد که هنوز در ذهن شما مانده باشد؟
نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی: خانوادههای نیروهای مسلح در شرایط بسیار سخت و پراسترسی قرار داشتند؛ در خانه نبودن و شنیدن صدای جنگندهها و انفجارها تأثیر زیادی بر روحیه آنها میگذاشت. هر لحظه که صدای انفجار یا جنگندهای شنیده میشد، دل خانوادهها میریخت و نگران میشدند.
دخترم مرتب تماس میگرفت و میپرسید بابا کجایی؟ از من میخواست هر نیم ساعت یکبار خبر بدهم و حتی اگر نمیتوانم صحبت کنم، فقط یک تماس کوتاه بگیرم تا مطمئن شوند سالم هستم.
استرسی که به خانوادهها وارد میشد بسیار زیاد بود؛ چون آنها میدانستند ما در دل خطریم، در دل دشمن هستیم و در میدان جنگ حضور داریم. مردم بخشی از اتفاقات را از طریق اخبار میدیدند، اما ما بهطور مستقیم با آمریکا میجنگیدیم. طبیعی بود که این شرایط فشار روحی بسیار زیادی به خانوادهها وارد کند.
خاطرهای از آخرین دیدار با خانواده دارم. شبی که قرار بود به مأموریت بروم، همسرم گفت حالا که میخواهی بروی، این لباس نویی را که برایت گرفتهام بپوش. من هم لباس را پوشیدم. همسرم و دخترم مرا بوسیدند. دخترم میگفت: «بابا، چقدر خواستنی شدی!»
در همان لحظه با خودم فکر کردم شاید این آخرین دیدار ما باشد. اتفاقاً بعد از آن، در جریان مأموریت دچار موج انفجار شدم و آسیب دیدم. خانوادهها در تمام آن روزها با شنیدن صدای انفجار نگران میشدند، اما وقتی خبر سلامت ما را دریافت میکردند، چقدر خوشحال میشدند و روحیه میگرفتند. اگر خانوادهها نبودند و این حمایت و همراهی را نداشتیم، شاید نمیتوانستیم جنگ را با همین روحیه ادامه دهیم.
تا آخرین قطره خون پای انقلاب و شهدا ایستادهایم
ایمنا: اگر بخواهید یک خاطره از ایثار و فداکاری همرزمانتان برای مردم روایت کنید و یک پیام به خانواده شهدای هوافضا و جوانانی که میخواهند ادامهدهنده این مسیر باشند بدهید، چه میگویید؟
نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی: درباره پیامم به مردم، خانواده شهدا و بهویژه جوانان باید بگویم ما تا زمانی که انتقام خون شهدا را نگیریم، دست از دشمنان برنمیداریم. از آمریکا و اسرائیل و جنایتهایی که مرتکب شدند، نخواهیم گذشت.
ما بیخیال شهادت رهبر و خون شهدا نمیشویم و تا زمانی که انتقام نگیریم، دست از سر این مزدوران جنایتکار و نسلکش برنخواهیم داشت. این کار را انجام خواهیم داد. پیام من به خانواده شهدا، بهویژه همسران و مادران و مردم عزیزمان این است که بدانند ما هستیم و اجازه نمیدهیم کوچکترین آسیبی به شما برسد، چه برسد به اینکه بخواهید آسیب جسمی جدی ببینید. به شما قول میدهیم تا آخرین نفس و آخرین قطره خونمان پای انقلاب و شهدا بایستیم.




نظر شما