از ۲۶ صدم ثانیه تا طلای ناگویا؛ روایت عبور کیمیا زارعی از تلخ‌ترین شکست زندگی

قهرمان ملی، عنوانی که در ورزش، فراتر از یک مدال یا جایگاه روی سکوی مسابقات، به سال‌ها فعالیت، تمرین مستمر و حضور در رقابت‌های ملی و بین‌المللی گره خورده است. قهرمان ملی کسی است که در مسیر حرفه‌ای خود، نماینده توانایی‌های ورزشی کشور باشد و با عملکردش، سهمی در توسعه و اعتبار ورزش ایران داشته باشد.

به گزارش خبرگزاری ایمنا، ورزش قهرمانی مسیری است که در آن موفقیت تنها به نتیجه یک مسابقه محدود نمی‌شود، سال‌ها تمرین، دوری از خانواده، مدیریت هم‌زمان تحصیل و ورزش، عبور از شکست‌ها و حفظ آمادگی در شرایط دشوار، بخش‌هایی از زندگی حرفه‌ای ورزشکارانی است که برای رسیدن به سطح اول رقابت‌ها تلاش می‌کنند، در این میان، ورزش بانوان ایران نیز طی سال‌های اخیر با حضور چهره‌های توانمند در رشته‌های مختلف، جایگاه پررنگ‌تری در عرصه بین‌المللی پیدا کرده است.

کیمیا زارعی، قایقران همدانی و عضو تیم ملی روئینگ ایران، یکی از ورزشکارانی است که از نوجوانی وارد مسیر حرفه‌ای این رشته شده است، او که فعالیت ملی خود را از سال ۱۳۹۵ آغاز کرد، در سال‌های بعد با حضور در رقابت‌های قهرمانی آسیا به چندین مدال دست یافت؛ از جمله مدال‌های برنز رقابت‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۲ و مدال‌های رنگارنگ مسابقات قهرمانی آسیا در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵.

زارعی در بازی‌های آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ نیز همراه با زینب نوروزی در ماده دونفره سبک‌وزن بانوان به مدال طلا رسید و در ماده دونفره سنگین‌وزن نیز مدال نقره را به دست آورد تا یکی از نتایج مهم دوران ورزشی خود را ثبت کند.

با این حال، مسیر رسیدن به این موفقیت‌ها برای او همواره هموار نبوده است، تجربه ناکامی در بازی‌های آسیایی هانگژو، فاصله ۲۶ صدم ثانیه‌ای تا مدال، روزهای دشوار پس از مسابقات، تردید درباره ادامه ورزش حرفه‌ای و تمرین در شرایط جنگی، بخش‌هایی از مسیری است که این ملی‌پوش پشت‌سر گذاشته است؛ در همین‌باره گفت‌وگویی با کیمیا زارعی، ملی‌پوش روئینگ بانوان داشته‌ایم که مشروح آن را در ادامه می‌خوانید:

ایمنا: از آغاز فعالیت ورزشی خود بگویید، چطور شد که رشته روئینگ را انتخاب کردید و به عضویت تیم ملی درآمدید؟

زارعی: فعالیت من در رشته روئینگ با تمرین زیر نظر مربی استانی آغاز شد، در آن مقطع مشغول تمرین بودم تا اینکه فدراسیون طرح استعدادیابی را اجرا کرد و تعدادی از ورزشکاران مستعد استان‌های مختلف برای حضور در تیم ملی انتخاب شدند؛ من نیز در جریان همان طرح مورد توجه قرار گرفتم و به اردوی تیم ملی دعوت شدم، نخستین دعوتم به اردو در دی‌ماه سال ۱۳۹۵ اتفاق افتاد و از آن زمان تاکنون در رشته روئینگ فعالیت می‌کنم، در ادامه مسیر نیز توانستم افتخاراتی به دست بیاورم.

روئینگ از همان ابتدا حس متفاوتی به من منتقل می‌کرد، احساس می‌کردم تمام توانایی من برای پارو زدن و انجام این ورزش در وجود خودم قرار دارد، انگار ورزشی بود که با روح من ارتباط برقرار می‌کرد و احساس می‌کردم جزئی از بدنم است، از نوع کشش و حرکت گرفته تا مدل پا زدن، وضعیت بدن و تمرینات این رشته، همه‌چیز به‌طور واقع با روحیه و ذهنیت من سازگار بود، روئینگ ورزش بسیار سختی است و تمرینات دشواری دارد، اما من از همان ابتدا احساس می‌کردم می‌توانم از پس این سختی‌ها بربیایم، همین حس باعث شد به این نتیجه برسم که می‌توانم در این رشته موفق شوم و آن را به‌صورت حرفه‌ای ادامه دهم.

ایمنا: ورزش حرفه‌ای در کنار افتخارات و دستاوردهایش، دشواری‌ها و چالش‌های زیادی دارد، شما از سنین پایین وارد این مسیر شدید، مهم‌ترین سختی‌هایی که در این سال‌ها تجربه کردید چه بود؟

زارعی: به نظرم یکی از اتفاقاتی که در ورزش حرفه‌ای رخ می‌دهد، این است که ورزشکار خیلی زودتر از سن معمول، بعضی تجربه‌های زندگی را پشت سر می‌گذارد.

شاید یک فرد در دوران بزرگسالی و برای مثال در ۲۴ یا ۲۵ سالگی به این نقطه برسد که مسئولیت زندگی‌اش به‌طور کامل بر عهده خودش است و باید خودش تکیه‌گاه خودش باشد، اما ورزش حرفه‌ای برای من این تجربه را در سنین پایین‌تر رقم زد، از یک طرف، این موضوع می‌تواند یک دستاورد باشد؛ چون ورزشکار زودتر استقلال و مسئولیت‌پذیری را یاد می‌گیرد، اما از طرف دیگر، برای یک نوجوان ۱۵ یا ۱۶ ساله می‌تواند بسیار آزاردهنده باشد.

قهرمان ملی روئینگ از تجربه تلخ هانگژو تا مدال‌های ناگویا می‌گوید

شکست در ورزش هم فقط به مدال نگرفتن محدود نمی‌شود، مجموعه‌ای از اتفاقات و پیامدهای دیگر را به همراه دارد که گاهی بسیار دردناک‌تر از نرسیدن به مدال هستند، در ورزش قهرمانی، به‌ویژه برای من، تنهایی یکی از آزاردهنده‌ترین بخش‌های این مسیر بود، نادیده گرفته شدن هم اتفاق بسیار سختی است؛ اینکه وقتی مدال نمی‌گیری، انگار تمام تلاش‌هایی که در آن مدت انجام داده‌ای و تمام جایگاه‌هایی که به دست آورده‌ای، از بین می‌رود.

گاهی در نگاه افرادی که در سیستم ورزش حضور دارند یا در استان فعالیت می‌کنند، انگار فقط مدال ارزش ورزشکار را مشخص می‌کند؛ در حالی که یک ورزشکار برای رسیدن به همان نقطه، سال‌ها تلاش کرده و سختی‌های زیادی را پشت‌سر گذاشته است.

ایمنا: یکی دیگر از چالش‌های ورزشکاران حرفه‌ای، ایجاد تعادل میان تحصیل و ورزش است؛ شما در دوران تحصیل و دانشجویی چطور توانستید این تعادل را برقرار کنید؟

زارعی: برقرار کردن تعادل میان تحصیل و ورزش حرفه‌ای به‌طور واقع سخت است و به نظرم هر کسی نمی‌تواند به‌راحتی این کار را انجام دهد، این موضوع هم بخشی از مسیر قهرمانی است که باعث می‌شود ورزشکار استقلال و مسئولیت‌پذیری را یاد بگیرد، ورزشکار باید در کنار ورزش حرفه‌ای، تحصیل خود را هم پیش ببرد و مسئولیت‌های مربوط به آن را انجام دهد.

از طرفی باید برای تمرینات، اردوها و مسابقات برنامه‌ریزی کند و از طرف دیگر، در زمان‌هایی که دیگر ورزشکاران در سنین مختلف ممکن است به استراحت یا فعالیت‌های دیگر بپردازند، او باید زمانی را برای درس خواندن اختصاص دهد، به همین دلیل، ایجاد تعادل میان این دو مسیر ساده نیست، اما بخشی از مسئولیت‌هایی است که ورزشکار حرفه‌ای باید از سنین پایین یاد بگیرد.

ایمنا: درباره هانگژو صحبت کنید.

زارعی: در بازی‌های آسیایی هانگژو با اختلاف ۲۶ صدم ثانیه مدال نگرفتم، ما در قایق پنج نفر بودیم و در نهایت فقط قایق ما نتوانست مدال بگیرد، این موضوع برای من بسیار سنگین بود؛ به‌ویژه اینکه از جمع هم‌تیمی‌هایم فقط من بدون مدال ماندم.

پیش از مسابقات هم درباره ترکیب قایق‌ها پیشنهادهایی مطرح کرده بودم، من و سایر ورزشکاران شرایط یکدیگر را می‌شناختیم و پیشنهاد من این بود که دو نفری که شانس بیشتری برای کسب مدال در قایق دونفره دارند، در قایق چهارنفره هم حضور داشته باشند تا اگر در یک ماده به مدال نرسیدند، فرصت کسب مدال در ماده دیگر را داشته باشند، اما این اتفاق از سوی کادر فنی و فدراسیون انجام نشد.

در نهایت، هم‌قایق من که در قایق دونفره مدال نگرفته بود، به قایق چهارنفره رفت و توانست مدال بگیرد، اما من بدون مدال ماندم، این اتفاق برایم بسیار دردناک بود، از طرف دیگر، بعد از پایان مسابقه، نه از سمت فدراسیون و نه از طرف مربیانم هیچ حمایت عاطفی دریافت نکردم، حتی کسی برای دلداری دادن به من جلو نیامد.

برخوردها به شکلی بود که احساس می‌کردم با من مانند یک فرد غریبه رفتار می‌شود، این موضوع برایم بسیار سخت‌تر از خود مدال نگرفتن بود؛ اینکه در آن شرایط به‌طور واقع تنها ماندم و احساس کردم کسی کنارم نیست، آن زمان حدود ۲۰ یا ۲۱ سال داشتم و طبیعتاً تجربه چنین اتفاقی در آن سن برایم بسیار سنگین بود.

بعد از مسابقات، حدود چهار تا پنج ماه افسردگی شدیدی را تجربه کردم و حتی تا یکی دو سال بعد هم از نظر روحی شرایط خوبی نداشتم، بعضی اتفاقات، بعضی آدم‌ها و بعضی محیط‌ها برایم به نوعی تبدیل به خاطره‌های تلخ و آسیب‌زا شده بودند، در واقع، آن تجربه برایم بسیار سنگین بود، یکی دو سال اول بعد از هانگژو، تقریباً هر بار با غم به تمرین می‌رفتم، گاهی با گریه و گاهی با عصبانیت تمرین می‌کردم و از نظر روحی به‌طور واقع شرایط خوبی نداشتم.

همین اتفاقات باعث شد حتی به کنار گذاشتن روئینگ فکر کنم، از طرفی شرایط روحی خوبی نداشتم و از طرف دیگر، اتفاقاتی که در آن مقطع از سمت کادر فنی و فدراسیون تجربه کرده بودم، انگیزه‌ام را به‌شدت کاهش داده بود.

به‌طور واقع تصمیم داشتم از این مسیر فاصله بگیرم، اما دوستان نزدیک و مشاورم با من صحبت کردند، به من گفتند تو نزدیک به چهار سال برای حضور در تیم ملی و رسیدن به این جایگاه تلاش کرده‌ای و نباید به‌راحتی همه این سال‌ها را کنار بگذاری، آن‌ها درباره اهمیت مدال بازی‌های آسیایی و تأثیری که می‌تواند در زندگی ورزشی من داشته باشد، صحبت کردند و همین موضوع باعث شد دوباره به ادامه مسیر فکر کنم.

ایمنا: از هانگژو تا ناگویا چه اتفاقی رخ داد؟

زارعی: به‌طور واقع احساس می‌کنم در آن مقطع ریسک کردم و تصمیم گرفتم بمانم، به خودم گفتم تلاشت را انجام بده، به مسیرت بچسب و ادامه بده؛ شاید نتیجه‌ای که می‌خواهی به دست بیاید، در این مسیر اتفاقات مختلفی هم رخ داد، شرایط به شکلی پیش رفت که حتی احتمال حضور ما در مسابقات بسیار کم شده بود، با این حال، دوباره به این فکر می‌کردم که من سه سال از عمرم را برای این هدف گذاشته‌ام و نمی‌توانم به‌راحتی همه آن تلاش‌ها را کنار بگذارم.

گاهی با خودم فکر می‌کردم شاید جنگ ادامه پیدا کند، شاید نتوانیم در مسابقات شرکت کنیم و شاید تمام برنامه‌ریزی‌هایمان بی‌نتیجه بماند، اما باز هم باید تمرین می‌کردم، برای خودم یک موضوع بسیار مهم بود؛ اینکه حتی اگر در مسابقه مدال نگیرم، نباید حسرتی در ذهنم باقی بماند که شاید توانایی‌اش را داشتم، اما به اندازه کافی تلاش نکردم.

نمی‌خواستم بعداً با خودم فکر کنم که شاید اگر بیشتر تمرین می‌کردم، نتیجه متفاوتی می‌گرفتم، به نظرم ورزشکار باید تمام توانش را بگذارد تا اگر در نهایت به مدال نرسید، دست‌کم بداند چیزی از تلاشش کم نگذاشته است.

اتفاقات روحی و روانی زیادی را تجربه کردم، اما در نهایت همان ایستادگی و سختی‌هایی که پشت سر گذاشتم، شاید باعث شد در مسیر باقی بمانم و خدا را شکر می‌کنم که توانستم نتیجه تلاش‌هایم را ببینم.

ایمنا: کمتر از یک سال پیش از اعزام شما به بازی‌های آسیایی ناگویا، جنگ در کشور آغاز شد و بسیاری از اردوها و برنامه‌های آماده‌سازی تحت تأثیر قرار گرفت، شرایط تمرینی شما در آن مقطع چگونه بود و چطور توانستید آمادگی خود را حفظ کنید؟

زارعی: زمانی که جنگ آغاز شد، اردوی ما در دزفول بود و اردو تعطیل شد، هر کدام از بچه‌ها به شهر خودشان برگشتند، تنها کاری که می‌توانستیم انجام دهیم این بود که در خانه تمرین کنیم؛ چون باشگاه‌ها و تقریباً همه مراکز ورزشی تعطیل شده بودند و بهترین مکان برای هر کسی خانه خودش بود.

ما دستگاهی به نام ارگومتر داشتیم که شبیه‌ساز قایق و حرکات روئینگ است، هر کدام از بچه‌ها یک دستگاه را که هیئت استانشان در اختیار داشت، قرض گرفتند و به خانه بردند، فدراسیون هم حدود ۲۰ دستگاه از تجهیزات خودش را در اختیار ورزشکاران قرار داد تا بتوانند در منزل تمرین کنند.

مربی ما گروهی تشکیل داده بود و هر روز برنامه تمرینی را برای ما ارسال می‌کرد، تمریناتی که قرار بود روی آب انجام دهیم، با استفاده از دستگاه شبیه‌ساز در خانه پیگیری می‌کردیم، روزانه نزدیک به ۲۰ کیلومتر روی دستگاه تمرین می‌کردیم و تمرینات بسیار سنگین و فشرده‌ای داشتیم.

اما چیزی که در ذهن من به‌عنوان یک ورزشکار وجود داشت، این بود که از بعد از هانگژو تصمیم گرفته بودم سه سال دیگر به مسیرم ادامه دهم، پیش از آن هم تمام زندگی حرفه‌ای خودم را برای این رشته گذاشته بودم و حالا باید نتیجه آن تلاش‌ها را می‌دیدم.

با خودم فکر می‌کردم شاید جنگ هفت روز طول بکشد، شاید چند ماه ادامه پیدا کند و شاید حتی ۱۰ روز مانده به مسابقات تمام شود و ما بتوانیم اعزام شویم، همه این احتمالات در ذهن‌مان وجود داشت و نمی‌دانستیم در نهایت چه اتفاقی رخ می‌دهد.

قهرمان ملی روئینگ از تجربه تلخ هانگژو تا مدال‌های ناگویا می‌گوید

با این حال، برای من به‌ویژه قابل قبول نبود که شش ماه مانده به مسابقات، تمام تلاش سه‌ساله‌ام را کنار بگذارم، حتی در شرایطی که بدون حریف، بدون پارو و بدون امکان تمرین روی آب بودیم، هر کدام در اتاق خودمان تمرین می‌کردیم و تلاش داشتیم آمادگی‌مان را حفظ کنیم، به نظرم یکی از نقاط عطف تیم ما به‌طور دقیق همان دوره جنگ بود.

بسیاری از ورزشکاران به دلیل اتفاقاتی که رخ داد، تمرینات‌شان را رها کردند یا میزان تمریناتشان کاهش پیدا کرد، اما ما تصمیم گرفتیم ادامه دهیم، حتی وقتی شرایط عادی نبود و امکان تمرین روی آب را نداشتیم، برنامه‌هایمان را متوقف نکردیم، برای خود من، فکر کردن به سه سال تلاشی که بعد از هانگژو انجام داده بودم، اهمیت زیادی داشت، نمی‌توانستم به‌راحتی از آن بگذرم.

در نهایت هم خوشحالم که این تصمیم را گرفتیم و توانستیم نتیجه تلاش‌هایمان را در ناگویا ببینیم، به نظرم نتیجه‌ای که تیم ما در این مسابقات کسب کرد، حاصل همان استمرار و تمریناتی بود که حتی در دشوارترین شرایط کنار نگذاشتیم.

ایمنا: اگر بخواهید به دختران و بانوانی که در ابتدای مسیر ورزش حرفه‌ای قرار دارند و می‌خواهند در رشته مورد علاقه خود به موفقیت برسند، توصیه‌ای داشته باشید، چه می‌گویید؟

زارعی: چیزی که می‌خواهم به‌طور کلی درباره ورزش و به‌ویژه درباره خانم‌ها بگویم، این است که بانوان توانایی‌هایی بسیار فراتر از چیزی دارند که گاهی خودشان تصور می‌کنند، من خودم یک زن هستم و به نظرم بعضی از ما بسیار توانمندتر از چیزی هستیم که خانواده یا جامعه به ما القا کرده‌اند.

باید تمام آن نگاه‌ها و تعریف‌هایی را که از جنس زن در ذهن‌مان شکل گرفته، کنار بگذاریم و اجازه ندهیم این باورها محدودمان کنند، باید خودمان را نشان دهیم و توانایی‌هایمان را ثابت کنیم؛ فرقی نمی‌کند در چه رشته ورزشی یا چه زمینه‌ای فعالیت می‌کنیم.

به نظرم این اتفاق در کشور ما در حال شکل‌گیری است و در آینده هم ادامه پیدا می‌کند و بهتر خواهد شد، امروز می‌بینیم که بانوان در کسب‌وکارها، ورزش و موقعیت‌های مختلف اجتماعی حضور دارند و نامشان بیشتر از گذشته مطرح می‌شود، مطمئنم در آینده بیشتر شاهد شنیدن نام بانوان توانمند ایرانی خواهیم بود.

به نظرم مهم‌ترین موضوع، همان ذهنیت و دیدگاهی است که باید تغییر کند، بانوان باید هر چیزی را که از سوی جامعه یا خانواده به‌عنوان محدودیت به آن‌ها القا شده، کنار بگذارند و در مسیری که انتخاب می‌کنند، تمام توان خود را به کار بگیرند.

هر کاری که حتی یک درصد به پیشرفت‌شان کمک می‌کند، انجام دهند و مطمئن باشند که در نهایت اتفاق خوب رقم خواهد خورد، شاید رسیدن به نتیجه کمی دیر یا زود داشته باشد، اما اگر تلاش کنند و از مسیرشان دست نکشند، نتیجه آن را خواهند دید.

ایمنا: در پایان اگر صحبت‌ای دارید، بفرمایید.

زارعی: آرزوی من از صمیم قلب، سلامتی و دل خوش برای تمام مردم کشورم است، به‌طور واقع مردم کشورم را دوست دارم و امیدوارم هر کسی در این کشور، چه زن و چه مرد و در هر رشته و زمینه‌ای، به حق و حقوق و جایگاهی که شایستگی آن را دارد، برسد.

من به‌طور واقع خواهان شایسته‌سالاری در کشور هستم؛ اینکه افرادی که زحمت می‌کشند و برای رسیدن به جایگاهی تلاش می‌کنند، فرصت و شرایط لازم برای دیده شدن و حمایت شدن را داشته باشند، امیدوارم شرایطی فراهم شود که از افرادی که به‌طور واقع تلاش می‌کنند حمایت شود و هر کسی بتواند به جایگاهی که شایسته آن است، دست پیدا کند.

کد مطلب 1021410

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.