شهید محمدعلی حیدری بنی؛ مردی که رضای خدا را در میدان نبرد جست‌وجو کرد

در میان نام‌هایی که بیست‌وپنجم آبان ۱۳۶۱ در حافظه تاریخی اصفهان جاودانه شدند، نام شهید محمدعلی حیدری بنی نیز به چشم می‌خورد؛ جوانی که آرزوی هزار جان داشت تا در راه امام خمینی (ره) که همان راه خداست، فدا می‌کرد.

به گزارش خبرگزاری ایمنا، در میان نام‌هایی که بیست‌وپنجم آبان ۱۳۶۱ در حافظه تاریخی اصفهان جاودانه شدند، نام شهید محمدعلی حیدری بنی نیز به چشم می‌خورد؛ جوانی که در عملیات محرم به شهادت رسید و پیکر او در میان کاروان ۳۷۰ شهید، بر دستان مردم اصفهان تشییع شد.

محمدعلی در آن روز تاریخی تنها بدرقه نشد؛ پیکر شهید اسماعیل حیدری بنی نیز از همان خانواده در میان شهدایی بود که مردم اصفهان برای وداع با آن‌ها به خیابان‌ها آمده بودند. حضور هم‌زمان دو عزیز از یک خانواده در کاروان شهدا، تصویری تأمل‌برانگیز از روزهایی است که جنگ، داغ سنگین خود را بر خانه‌های بسیاری از مردم این شهر گذاشته بود. با این همه، ۲۵ آبان روزی بود که مردم اصفهان در اوج اندوه، ایستادگی خود را به نمایش گذاشتند و بار دیگر جوانانشان را راهی جبهه‌ها کردند.

در چنین فضایی، سخنان رهبر شهید انقلاب درباره حماسه مردم اصفهان، معنای عمیق‌تری پیدا می‌کند؛ مردمی که در همان روز تشییع ۳۷۰ شهید، هزاران نفر دیگر از جوانان خود را برای دفاع از کشور راهی میدان نبرد کردند. گویی اندوه آن روز، نشانه‌ای از عزم مردمی بود که با وجود داغ عزیزانشان، از آرمان و ارزش‌های خود دست نکشیدند.

ای خدا، کاش هزاران جان داشتم و در راه امام خمینی که همان راه توست می‌دادم

شاید روشن‌ترین تصویر از باورها و انگیزه‌های محمدعلی را باید در وصیت‌نامه‌اش جست‌وجو کرد؛ جایی که بی‌پیرایه و صادقانه از دلیل حضورش در جبهه می‌گوید. او نوشته است:

«آمدن من به جبهه، تنها و تنها به خاطر این است که اسلام درخطر است و برای صیانت از آن، حضور خود را در جبهه الزامی می‌دانستم و چون رضای خدا را در این می‌دیدم، حرکت کردم. ای خدا، کاش هزاران جان داشتم و به خاطر رضای تو در راه امام خمینی که همان راه توست می‌دادم.»

این چند سطر، بیش از هر توصیفی، از جهان‌بینی و باور قلبی این شهید پرده برمی‌دارد. محمدعلی حضور در جبهه را انتخابی برخاسته از احساسات زودگذر نمی‌دانست؛ او دفاع از اسلام را وظیفه‌ای می‌دید که در برابر آن احساس مسئولیت می‌کرد. رضایت خداوند، محور تصمیمش بود و همین باور، او را به مسیری کشاند که پایانش شهادت شد.

آرزوی داشتن هزاران جان برای فدا کردن در این راه نیز نشان می‌دهد ایثار در نگاه این شهید، تنها به بخشیدن یک‌بار جان محدود نمی‌شد؛ آرزویی بود برای آنکه اگر فرصتی دوباره داشت، باز هم بتواند در راه باورهایش قدم بردارد.

امروز، پس از گذشت دهه‌ها از آن روز فراموش‌نشدنی، نام محمدعلی حیدری بنی در کنار دیگر شهدای عملیات محرم، بخشی از روایت ماندگار حماسه ۲۵ آبان اصفهان است؛ روایتی از جوانانی که رفتند و مردمی که با داغ آن‌ها، معنای تازه‌ای از وفاداری و ایستادگی را به تاریخ سپردند.

کد مطلب 1021062

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.