به گزارش خبرگزاری ایمنا از کردستان، گاهی برای ویران شدن یک زندگی چند ثانیه انفجار کافی است تا تمام آنچه آدمی با عشق و امید ساخته شده است، در میان شعلههای آتش فرو ریزد و خانواده دکتر رسولی با چنین تجربه تلخی روبهرو شدند.
خانهای که تا چند لحظه پیش صدای خنده کودکان در آن میپیچید، مادری که برای آینده خود و فرزندانش هدف داشت، پدری که به دانش و تخصصش دل بسته بود و نوزادی که هنوز فرصت نکرده بود دنیا را بشناسد، همه در بامدادی تلخ گرفتار بمباران رژیم صهیونیستی و شعلههای آنش شدند.
بامداد بیستوسوم خرداد سال ۱۴۰۴، آتش جنگ به خانه پدری دکتر «زهره رسولی» در کوی اساتید سعادتآباد تهران رسید، خانهای که قرار بود پناه خانوادهای چهارنفره باشد، اما به صحنه یکی از تلخترین روایتهای انسانی جنگ دوازدهروزه تبدیل شد.
زهره رسولی متولد ۱۳۶۷، پزشک متخصص زنان و زایمان بود، او زنی بود که فرصت دریافت بورسیه پزشکی از کانادا را داشت و میتوانست آینده حرفهای خود را در کشوری دیگر بسازد، اما دل کندن از سرزمینش و مردمی که به خدمات درمانی نیاز داشتند، برایش آسان نبود. ماند و راه خدمت را انتخاب کرد؛ راهی که از مناطق محروم کردستان آغاز شد و او را به درمانگاه دزلی سروآباد و بیمارستان سینای کامیاران رساند.
او بعدها در بیمارستانهای قزوین نیز به فعالیت پرداخت و در کنار طبابت در مطب شخصی خود، برای پیشرفت علمی و تخصصی خود هم تلاش میکرد.

شهیده رسولی، همسرش «بهنام قاسمیان» دانشآموخته دانشگاه صنعتی شریف و از نخبگان کشوری در رشته مهندسی مکانیک بود، مردی که زندگی مشترکش را با زهره و آینده دو فرزندشان پیوند زده بود.
کیان پنجساله و رایان دوماهه، تمام دنیای این زوج جوان بودند، زهره برای آنکه بتواند بیشتر کنار فرزندانش باشد، مدتی فعالیت در بیمارستان را کنار گذاشته و به کار در مطب بسنده کرده بود؛ تصمیمی که در کنار مراقبت از کیان و رایان، فرصتی برای ادامه تحصیل و ارتقای تخصصش نیز فراهم میکرد.
جنگ برای این خانواده مجال ادامه رویا را باقی نگذاشت. در حمله رژیم صهیونیستی به ساختمان اساتید در سعادتآباد تهران، موج انفجار و آتشسوزی ناشی از اصابت موشک به واحدی در طبقه ششم، به خانه پدری زهره در طبقه سوم نیز رسید. اعضای خانواده گرفتار آتش شدند و شدت سوختگیها بهویژه برای زهره، بهنام و رایان بسیار سنگین بود.
تصویر رایان دوماهه با صورت پوشیده از ماسک اکسیژن، پلکهای آسیبدیده، بدن سوخته و باندپیچی شده، خیلی زود در رسانهها منتشر شد، تصویری تلخ از نوزادی که دو ماه بیشتر از آمدنش به دنیا نگذشته بود، اما بعد از آتش جنگ، جسم کوچکش ۲۴ ساعت بیشتر دوام نیاورد و چهار روز بعد، در بیستوششم خرداد نیز پدر و مادرش «زهره و بهنام» بر اثر شدت جراحات و سوختگیها درگذشتند.
از آن خانواده چهارنفره، حالا تنها کیان پنجساله باقی مانده است؛ کودکی که باید کنار پدر و مادرش بزرگ میشد، با برادر کوچکترش همبازی میشد و روزهای کودکی را بیدغدغه میگذراند، اما حالا با زخم سوختگی بر تن و داغی بزرگ در دل، باید زندگی را در غیاب عزیزترین آدمهایش ادامه دهد.
در ادامه شرح حادثه را زبان ایرج رسولی، پدر دکتر زهره رسولی که خود دکتری میکروبیولوژی دارد، میخوانیم.

آخرین دیدار در خانه پدری
ایرج رسولی میگوید: شب حادثه، زهره، همسر و فرزندانشان میهمان خانه ما بودند، قرار بود به قزوین برگردند، اما آن شب گفتند خستهاند و نرفتند. ماندند و همان شب اتفاقی افتاد که زندگی همه ما را زیرورو کرد.
وی در توصیف آن لحظات میگوید: طبق آنچه بعدها گفته شد، ساختمان ما نخستین مکانی بود که در شب نخست جنگ دوازدهروزه مورد حمله قرار گرفت. ابتدا فکر کردیم زلزله آمده است، اما وقتی بلند شدیم، دیدیم همه جا آتش گرفته و شعلههای آتش در حال گسترش است. خانواده ما در طبقه سوم ساختمان سکونت داشتند و موشک به طبقه ششم اصابت کرده بود.
رسولی با بغض از لحظات انفجار میگوید: شدت حرارت آنقدر زیاد بود که میتوانم بگویم در کسری از ثانیه همه بچهها و اعضای خانوادهام سوختند. نمیدانم چرا خداوند مرا نگه داشت، حتی یک خراش هم برنداشتم.
او درباره شدت تخریب ساختمان نیز عنوان میکند: بعضی از بدنها بر اثر شدت انفجار به ساختمان کناری برخورد کرده بودند. ترکشها تا طبقه هشتم ساختمان رفته بود. وقتی از خانه خارج شدیم، دخترم روی زمین افتاده بود و با دستهایش زمین را چنگ میزد و خودش را میکشید. من با چشم خودم میدیدم که دخترم سوخته، دامادم سوخته و پوست بدنشان آسیب جدی دیده است.

فرزند گرسنه و بیمارانی که منتظر جراحی بودند
رسولی ادامه میدهد: پس از انفجار، زهره و اعضای خانواده با تلاش فراوان از ساختمان خارج و به آمبولانس منتقل شدند. فرزند دوماههاش نیز در شرایطی دشوار به آمبولانس رسید. وقتی بچهاش را آوردند، گریه میکرد. زهره به محض اینکه صدای گریه بچه را شنید، لباسش را کنار زد و گفت: بچهام گرسنه است، بگذارید شیر بخورد.
وی میافزاید: دومین چیزی که به من گفت این بود که بابا به بیمارستان اطلاع بدید عملهای فردا صبح من را لغو کنند، درمانگاه بعدازظهر هم تعطیل است، به بیماران اطلاع بدید منتظر من نمانند.
پدر شهیده زهره با تأکید بر اینکه دخترش در آن لحظات حتی یک بار درباره وضعیت خودش سؤال نکرد، میگوید: زهره یک کلمه درباره اینکه من را چه کار کنید، من را به کدام بیمارستان ببرید یا چه اتفاقی برایم افتاده است، نگفت، جز اینکه فقط گفت بچهام گرسنه است و خواست که به او شیر بدهد و اینکه به بیمارستان خبر بدهید بیماران منتظر من نباشند.
رسولی میگوید: دخترم در بیمارستان دیگر به هوش نیامد و فقط چهار روز زنده ماند. رایان فرزند کوچکش هم بیشتر از ۲۴ ساعت دوام نیاورد.

وقتی مقصد خدمت، مناطق محروم شد
ایرج رسولی درباره انتخاب مسیر زندگی دخترش میگوید: من سه دختر دارم و زهره دختر دوم من بود. شبی که حادثه اتفاق افتاد، همه فرزندان و نوههایم در خانه بودند، در مجموع ۹ نفر بودیم. همیشه با خودم فکر میکنم چطور شد که از میان همه ما، خداوند دختر وسطیام را انتخاب کرد و برد.
وی به حدیثی قدسی اشاره میکند که آن را با مسیر زندگی دخترش مرتبط میداند و ادامه میدهد: من به این مضمون فکر میکنم که خدا خودش گفته است اگر کسی مرا طلب کند و دوست بدارد، من نیز او را دوست میدارم و خودم او را بهسوی خویش میبرم. زهره انگار دنبال چیزی فراتر از زندگی معمولی بود؛ دنبال هدفی بود که سرانجام به آن رسید.
اما انتخاب کردستان از سوی زهره برای محل خدمت تصمیمی اتفاقی نبود، او سالها پیش از شهادتش، زمانی که بحث محل خدمت و زندگیاش مطرح شده بود، از علاقه خود به مردم این منطقه سخن گفته بود.
پدر زهره روایت میکند: حدود سال ۹۶ بود که زهره درباره کردستان با من صحبت کرد، به من گفت بابا، کُردها بسیار انسانهای قدرشناسی هستند، دوست دارم آنجا خدمت کنم، من به او گفتم که ما اهل شهرستان اهر آذربایجان شرقی هستیم، پدر و مادرم زندهاند و حتی دو برادرم هم هستند و در کنار خانوادهشان زندگی میکنند. گفتم برو همان جا بمان و خدمت کن تا خانواده هم کنارت باشند و راحتتر بتوانی زندگی کنی.
وی میافزاید: اما زهره پاسخ دیگری داشت و به من گفت بابا، من آنجا نمیروم، آنجا فامیل و دوست زیاد داریم. وقتی وارد درمانگاه میشوم و قرار است به بیماران رسیدگی کنم، اگر بخواهم به یکی بیشتر از دیگری توجه کنم، ممکن است در حق کسی کملطفی شود، وجدان پزشکیام اجازه نمیدهد، من باید بتوانم بدون هیچ ملاحظهای به همه بیماران خدمت کنم. شنیدهام کردستان هم برای خانمها منطقه امنی است و هم مردم خوبی دارد.
به این ترتیب، شهیده زهره راهی کردستان شد. دانشگاه علوم پزشکی کردستان ابتدا او را به دیواندره معرفی کرد، اما این شهر نیز مقصد نهایی او نبود.

رسولی میگوید: وقتی به دیواندره رفتیم، زهره گفت: بابا اینجا شهر است، من میخواهم جایی بروم که ثواب و ارزش خدمت کردن در آن بیشتر باشد. به ما گفتند سه روستای منطقه وجود دارد که یکی از آنها دزلی است. گویی پزشک طرحی آنجا هم حدود دو ماه پیش رفته بود و پزشک نداشتند. به ما گفتند جایی که میخواهیم شما را بفرستیم، هر کسی حاضر نیست برود و شاید خودتان هم نخواهید بروید، اما زهره تصمیمش را گرفته بود.
اینگونه بود که دکتر زهره رسولی به دزلی، روستایی مرزی در منطقه هورامان کردستان رفت؛ جایی که قرار بود بخشی از مهمترین سالهای زندگی حرفهای و انسانی او در آن رقم بخورد.
گذشتن از فرصت مهاجرت؛ انتخاب ایران برای خدمت و زندگی
پدر زهره در بخش دیگری از روایت خود از فرصتهایی میگوید که دخترش برای زندگی و فعالیت حرفهای در خارج از کشور داشت، اما از آنها گذشت.
وی با اشاره به آشنایی خود با نظام آموزشی و درمانی کانادا میگوید: من خودم در کانادا زندگی کردهام و با آنجا آشنا هستم. زهره هم امکان اقامت در کانادا را داشت و در نظام پزشکی کانادا هم پذیرفته شده بود، به او گفتیم اگر میخواهی، میتوانی اقامت بگیری و همانجا بمانی، اما گفت: من در ایران تحصیل رایگان کردهام و تعهداتم را هم انجام دادهام، اما درآمد و مهارتم را مدیون این کشور هستم. من خاکستر ایران را به گلستان کانادا ترجیح میدهم.
رسولی عنوان میکند: زهره میگفت من مهارتم را در کنار همین مردم بهدست آوردهام، مردمی که خیلیهایشان فقیر و بیبضاعت هستند و اگر توان مالی داشتند، به پزشک بهتر یا بیمارستان خصوصی مراجعه میکردند. حالا من بروم این مهارت را برای آمریکاییها و کاناداییها خرج کنم؟ هرگز چنین کاری نمیکنم.

۱۷ ماه زندگی در کنار مرزداران کُرد
دکتر زهره رسولی ۱۷ ماه از خدمت پزشکی عمومی خود را در روستای دزلی گذراند؛ روستایی در منطقه مرزی هورامان که زمستانهای سخت آن، گاه زندگی روزمره مردم را با دشواریهای فراوان روبهرو میکند.
پدر در توصیف این منطقه میگوید: زهره ۱۷ ماه در دزلی خدمت کرد؛ روستایی کوچک در نقطه صفر مرزی کردستان. زمستانها گاهی برف آنقدر زیاد میشد که مردم سه روز گرفتار میماندند. حتی گاهی گازوئیلشان یخ میزد و در آن سرما نه امکان پختوپز داشتند و نه وسایل گرمایشیشان بهدرستی کار میکرد.
یکی از اهالی دزلی درباره خاطراتش از دکتر رسولی میگوید: بارها برای درمان پیش ایشان رفتم. بهواقع پزشک خوبی بود. آنقدر با مردم ارتباط گرفته بود که برای خانواده آقای مرادی مثل یکی از اعضای خانواده شده بود، انگار دختر آن خانواده بود.
خانواده آقای مرادی از رفتارهای انسانی و صمیمانه او خاطراتی دارند. یکی از اعضای این خانواده میگوید: خانم دکتر وقتی میخواست با ما به روستاگردی بروند، ابتدا به مغازه میرفت و آبنبات، شکلات، آجیل و خوراکیهای مختلف برای بچهها میخرید. خیلی انساندوست بود و همیشه به فکر بچهها بود.
وی ادامه میدهد: در مورد خانوادههایی که بضاعت مالی نداشتند، تأکید میکرد از آنها پول درمان نگیرید. برای ایشان مهم بود که مردم بتوانند درمان شوند، نه اینکه هزینهای پرداخت کنند.
این رفتارها بهتدریج زهره را از یک پزشک غیربومی به عضوی از جامعه دزلی تبدیل کرد؛ پزشکی که مردم او را نه به خاطر شغلش، بلکه به خاطر مهربانی و مسئولیتپذیریاش به یاد میآورند.

دزلی هنوز دکتر زهره رسولی را به یاد دارد
خبر شهادت دکتر زهره رسولی برای کسانی که سالها پیش او را در دزلی دیده بودند، خبری دور و غیرقابل باور بود. یکی دیگر از زنان اهالی دزلی درباره نخستین آشنایی خود با شهیده رسولی میگوید: نخستین بار که دکتر را دیدم، چهره و روحیاتش حس خیلی خوبی به من منتقل کرد.
وی با اشاره به شنیدن خبر شهادت زهره میگوید: صبح که از خواب بیدار شدیم، گفتند چنین اتفاقی افتاده است، من هیچوقت فکر نمیکردم یکی از کسانی که شهید شده است، خانم دکتر باشد.
این زن میگوید: کسانی که کشته شدند، آدمهای عادی بودند، در خانههایشان خوابیده بودند. هیچ نقشی در جنگ نداشتند. خانم دکتر هم برای دیدن خانوادهاش به خانه پدری رفته بود. اسرائیل بویی از انسانیت نبرده است. آنها هیچ توجهی به جان انسانها ندارند.

پزشکی که در روزهای کرونا هم میدان را خالی نکرد
روحیه مسئولیتپذیری دکتر رسولی در روزهای شیوع کرونا جلوه دیگری پیدا کرد. زمانی که بسیاری از افراد از ترس ابتلا به بیماری، از حضور در مراکز درمانی و رویارویی مستقیم با بیماران پرهیز میکردند، او کنار بیماران باقی ماند.
پدر دکتر رسولی میگوید: زهره در بیمارستان کوثر قزوین، داوطلبانه برای جراحی بیماران کرونایی حضور پیدا میکرد. آن زمان شرایط بسیار سخت بود و حتی پزشکان و استادان بزرگ هم از روبهرو شدن با بیماران کرونایی نگران بودند، اما زهره میگفت من میمانم.
وی درباره دیگر ویژگیهای اخلاقی دخترش عنوان میکند: او اگر میدانست که بیمار پول درمان یا دارو را ندارد، هزینه آن را نمیگرفت و در نهایت خودش آن را حساب میکرد، به داروخانه گفته بود به بیماران نگویید خانم دکتر این کار را کرده است، بگویید دولت این داروها را رایگان در اختیار شما گذاشته است تا فردا از من خجالت نکشند.
رسولی به وضعیت مالی دخترش هنگام شهادت اشاره میکند و میگوید: پس از شهادت، کارهای اداری و بانکی زهره را انجام دادیم، او هفت حساب بانکی داشت و مجموع پولی که در همه این حسابها بود، فقط حدود شش میلیون تومان میشد.
وی با ناراحتی از برخی اظهارنظرهای فضای مجازی میگوید: دختر من مطب استیجاری داشت و خانهاش هم اجارهای بود. من برایش ماشین خریده بودم. به او گفتم در قزوین جایی را انتخاب کن تا برایت مطب بخرم. میخواستم در زمان حیات خودم بخشی از داراییام را بین فرزندانم تقسیم کنم و خودم هم ببینم که از آن استفاده میکنند. اما زهره گفت اگر قرار است برایم مطب بخری، من در الوند میخواهم.
الوند، منطقهای کارگرنشین و حاشیهای در اطراف قزوین است؛ انتخابی که به گفته پدر، بار دیگر نشان میداد زهره بیش از آنکه بهدنبال موقعیت اقتصادی بهتر باشد، به فکر دسترسی مردم محروم به خدمات درمانی بود.

بازگشت دوباره به کردستان؛ این بار در کامیاران
پس از گذشت سالها از خدمت در دزلی و سپس گذراندن دوره تخصص، دکتر زهره رسولی بار دیگر به کردستان بازگشت، اما این بار مقصد او کامیاران بود. حضور او در بیمارستان کامیاران اگرچه چندان طولانی نبود، اما در همین مدت کوتاه نیز تأثیر عمیقی بر بیماران و همکارانش گذاشت.
یکی از اعضای کادر درمان بیمارستان کامیاران درباره آشنایی خود با شهیده رسولی میگوید: خانم دکتر سال ۱۴۰۰ بهعنوان متخصص زنان و زایمان به کامیاران آمد و مشغول خدمت شد. مدت حضورشان در اینجا فقط چند ماه بود، اما بسیار پزشک دلسوز و مهربانی بود.
وی ادامه میدهد: من خود میدیدم که با وجود اینکه فرزند کوچکی داشت، او را بغل میکرد و به بخش زایمان سر میزد. وقتی بیمار بدحال داشتیم، خانم دکتر دائم در بخش حضور داشت و به بیماران رسیدگی میکرد.
وی درباره انگیزه زهره برای حضور در منطقه نیز میگوید: منطقه ما از مناطق محروم است. ایشان با عشق کار میکرد. میدانست که ما اینجا جراح نداریم و برای همین آمده بود تا به مردم کمک کنند و بخشی از مشکلات درمانی ما را برطرف کند.
برای مردم کامیاران نیز زهره پزشکی نبود که تنها وظایف روزمره خود را انجام میداد، او با حضور مستمر در بخش زایمان، توجه به بیماران و همراهی با همکاران، تصویری از یک پزشک مسئولیتپذیر را به جا گذاشت.
دکتر زهره رسولی اگرچه به شهادت رسیده است، اما یاد و نامش در دل مردمی که سالها با مهر و دلسوزی درمانشان کرد، خاموش نشده و برای همیشه در قلب مردمانش ماندگار شده است.





نظر شما