به گزارش خبرگزاری ایمنا، تیم ملی فوتبال ایران شب گذشته در دیدار برابر فلسطین با چهره‌ای متفاوت و ترکیبی جوان‌تر از آنچه در سال‌های گذشته به میدان رفته بود، ظاهر شد. امیر قلعه‌نویی در تصمیمی قابل توجه، بخش عمده‌ای از مهره‌های باتجربه را روی نیمکت نشاند و به بازیکنان جوان فرصت حضور در ترکیب اصلی را داد؛ اتفاقی که می‌توان آن را یکی از متفاوت‌ترین انتخاب‌های وی در دوران حضور این سرمربی روی نیمکت تیم ملی دانست. شاید در یک دهه گذشته کمتر شاهد مسابقه‌ای بوده‌ایم که در آن بازیکنان جوان تا این اندازه در ترکیب اصلی حضور داشته باشند و چهره‌های باتجربه از بیرون زمین عملکرد هم‌تیمی‌های خود را دنبال کنند. این تغییر رویکرد در کنار نکات امیدوارکننده پرسش‌هایی را نیز درباره کیفیت برخی انتخاب‌ها و نحوه استفاده از ظرفیت بازیکنان داخلی ایجاد کرد.
یکی از بازیکنانی که در این مسابقه فرصت حضور در زمین را پیدا کرد دنیس درگاهی بود. بازیکنی که در لیگ بلژیک پا به توپ می‌شود و به طور طبیعی انتظار می‌رفت با توجه به تجربه بازی در فوتبال اروپا تفاوت محسوسی در کیفیت فنی و عملکرد خود نسبت به سایر گزینه‌های داخلی نشان دهد. با این وجود عملکرد وی در جدال با فلسطین نتوانست چنین انتظاری را برآورده کند. درگاهی در شرایطی فرصت پوشیدن پیراهن تیم ملی را به دست آورد که بازیکنان متعددی در لیگ داخلی نیز برای حضور در این جایگاه رقابت می‌کنند. بنابراین نمایش وی این پرسش را به وجود آورد که آیا حضور در یک لیگ اروپایی به‌تنهایی می‌تواند معیار مناسبی برای دعوت به تیم ملی باشد؟
بدون تردید بازی در خارج از کشور امتیاز قابل توجهی برای هر بازیکن به شمار می‌رود، اما آنچه در نهایت باید ملاک تصمیم‌گیری کادرفنی قرار بگیرد، کیفیت فنی، آمادگی و توانایی بازیکن در زمین مسابقه است. از این منظر، نمایش درگاهی مقابل فلسطین نتوانست توجیه قانع‌کننده‌ای برای اولویت دادن وی نسبت به برخی گزینه‌های داخلی باشد.
از سوی دیگر امیرحسین حسین‌زاده از ابتدای مسابقه در ترکیب اصلی قرار گرفت؛ بازیکنی که با توجه به کیفیت فنی و توانایی‌های هجومی می‌توانست یکی از مهره‌های تأثیرگذار تیم ملی باشد. با این وجود حضور وی در خط حمله با درخشش مورد انتظار اهالی فوتبال همراه نشد و در نهایت بار اصلی گلزنی بر دوش صالح حردانی و سردار آزمون قرار گرفت. این موضوع در شرایطی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که قلعه‌نویی گزینه‌های دیگری نیز برای تقویت خط حمله در اختیار داشت. یکی از این بازیکنان مهدی لیموچی بود؛ مهاجمی که در ترکیب سپاهان عملکرد قابل توجهی داشته و نشان داده است به خوبی می‌تواند در سطح ملی نیز مورد ارزیابی قرار بگیرد.
اگرچه نمی‌توان تنها با تکیه بر عملکرد یک مسابقه درباره کیفیت بازیکنان یا تصمیمات کادرفنی قضاوت نهایی کرد، اما فرصت دادن به بازیکنان جوان باید با ارزیابی دقیق و عادلانه تمام گزینه‌های موجود همراه باشد. اگر قرار است جوان‌گرایی به یک سیاست جدی و مستمر در تیم ملی تبدیل شود، بازیکنانی که در لیگ برتر عملکرد خوبی دارند نیز باید از فرصت رقابت برابر برخوردار باشند.
در مجموع ترکیب جوان ایران برابر فلسطین را می‌توان اتفاقی قابل توجه در مسیر تغییر نسل تیم ملی دانست؛ تصمیمی که نشان داد قلعه‌نویی دست‌کم در این مسابقه آمادگی بیشتری برای اعتماد به چهره‌های جوان داشته است. با این وجود جوان‌گرایی زمانی می‌تواند به یک دستاورد واقعی تبدیل شود که انتخاب‌ها بر اساس شایستگی فنی باشد.
نظر شما