به گزارش خبرگزاری ایمنا از مازندران، چه خوب که آمدید؛ چه خوب که در چنین روزی آمدید؛ روزی که نام مادر با غربت گره خورده و آسمان دل‌های عاشق در سوگ بانوی بی‌نشان مدینه، رنگ ماتم گرفته است. شاید مادر دوست‌تان داشت که در روز شهادتش به این سرزمین آمدید؛ شما بی‌نشان آمدید، اما با خود نشان‌هایی از عشق، ایثار و دلدادگی آوردید؛ همان نشان‌هایی که سال‌هاست مشتاقان مادر در جست‌وجوی آن در خاک مدینه‌اند.
سال‌هاست مادر می‌گردد و ما هم به دنبال نشانی از او می‌گردیم؛ نه از آن مادری می‌گویم که سال‌هاست چشم‌انتظار باز شدن در خانه و دیدن قامت رعنای فرزندانش است؛ نه از مادری که هنوز سفره‌اش را پهن می‌کند، اما گوشه‌ای از آن را خالی می‌گذارد و می‌گوید اینجا جای محمدم، رضایم، علی‌اکبرم و دیگر فرزندانم است.
از مادری می‌گویم که هرگاه پیکر شهیدی خوشنام را به شهر و دیارش می‌آورند، بهترین لباسش را می‌پوشد و با چشمانی اشکبار به استقبالش می‌رود؛ با شوقی که در پس آن سال‌ها انتظار پنهان شده است. شاید در دلش آرزو می‌کند روزی این آغوش برای فرزند خودش باشد؛ یا شاید مادری در گوشه‌ای دیگر از این سرزمین، فرزند او را چنین مشتاقانه در آغوش بگیرد.
امروز اما حکایت دیگری رقم خورد؛ در روز شهادت مادری که خود غریبانه و شبانه تشییع شد، فرزندان گمنامش با نام خوشنام به میان مردم آمدند. همان مادری که پیکر مطهرش در سکوت شب به خاک سپرده شد و قرن‌هاست مشتاقانش در آرزوی زیارت تربت بی‌نشان او هستند؛ امروز برای فرزندانش نام و نشانی از جنس عشق آفرید تا در گوشه‌گوشه ایران، هزاران نفر به استقبالشان بیایند و برای بدرقه‌شان شانه‌های خود را زیر تابوت‌های خاکی و آراسته به پرچم سه‌رنگ جمهوری اسلامی ایران قرار دهند.
تابوت‌هایی که بر رویشان تنها یک عنوان نوشته شده بود: «شهید گمنام»؛ اما مگر می‌شود کسی که این‌چنین در قلب یک ملت جا دارد، گمنام باشد؟ دست‌های بسیاری برای گرفتن تابوت‌ها از یکدیگر پیشی می‌گرفتند؛ چشم‌هایی که بارانی شده بود و دل‌هایی که در فراق فرزندانی بی‌نام، نام فرزندان خود را صدا می‌زدند.
خواهران این سرزمین، زینب‌وار به استقبال آمدند و برادران، حسنین شدند برای بدرقه مسافران آسمانی؛ گویی این بار تاریخ می‌خواست روایت دیگری از تشییع فرزندان فاطمه(س) را به تصویر بکشد. آن روز که مادر را شبانه و غریبانه تشییع کردند، زینب در کنار تابوت نبود؛ حسن و حسین بودند که پیکر مادر را بر دوش گرفتند و پدر در کنارشان قدم برمی‌داشت. اما امروز مادر حواسش به فرزندانش بود؛ خودش غریبانه تشییع شد تا این بار فرزندانش در غربت نمانند.
خواهران این دیار، زینب زمانه نبودند که پشت تابوت مادر آهسته گام بردارند، در گوشه‌ای بایستند و دور شدن پیکر مادر را با اشک و سکوت تماشا کنند؛ آنان امروز غوغا کردند. در سالروز شهادت حضرت زهرا(س)، برای شهدایی که شاید سال‌هاست خواهرانشان چشم‌انتظار بازگشتشان هستند، سنگ تمام گذاشتند. به استقبالشان آمدند، سینه زدند، نوحه خواندند، شمع و گل ساختند و اشک‌هایشان را بی‌پروا جاری کردند تا جای خالی خواهران واقعی این شهدا را پر کنند؛ تا هیچ‌کدام از این مسافران آسمانی، در غربت و تنهایی بدرقه نشوند.
اینجا دیار علویان است؛ سرزمین مردمانی که امروز بار دیگر ارادت خود را به خاندان اهل‌بیت(ع) و فرزندان ایران نشان دادند. در این روز بزرگ معنوی، ۱۰ شهید خوشنام بر شانه‌های مردم مازندران تشییع شدند؛ ۱۰ مسافری که پس از سال‌ها دوری از خاک وطن، به آغوش مردمان این سرزمین بازگشتند و در میان اشک و صلوات و ندای یا زهرا(س)، از کوچه‌ها و خیابان‌های شهرها عبور کردند.
در میان این مسافران گمنام، شهید مدافع امنیت، مجاهد مهدی محمدزاده، از روستای پاشاکلای شهرستان ساری نیز حضور داشت؛ شهیدی که در روزهای اخیر در جنوب کشور به شهادت رسید و پیکر مطهرش در کنار شهدای گمنام، مورد استقبال و بدرقه مردم قرار گرفت تا روایت ایثار و شهادت، از روزهای دفاع مقدس تا امروز همچنان در این سرزمین جاری باشد.
۱۰ شهید خوشنام مازندران، هم‌زمان با ۳۵۰ شهید دیگر در نقاط مختلف ایران تشییع شدند؛ فرزندانی که پس از سال‌ها دوری، سرانجام به خانه بازگشتند تا در شب شام غریبان حضرت فاطمه زهرا(س)، در مکان‌های تعیین‌شده آرام بگیرند و خاک این سرزمین، امانت‌دار پیکرهای پاکشان شود.
و چه زیباست این روایت؛ مادری که خود بی‌نشان به خاک سپرده شد، امروز فرزندان بی‌نشانش را با شکوه بدرقه کرد. مادر، این بار زینب‌ها بودند، حسن و حسین‌ها بودند، مردمان مشتاق بودند؛ این بار هیچ دستی از گرفتن تابوت فرزندانت خالی نماند و هیچ مسافری در غربت تشییع نشد.
خوش آمدید مسافران بی‌نشان؛ شاید نامتان را ندانیم، اما خوب می‌دانیم که خانه، همان خاکی است که برای آرامش و سربلندی‌اش از جان گذشتید.
نظر شما