به گزارش خبرگزاری ایمنا از کرمانشاه، آن شب برای بسیاری از مردم غرب کرمانشاه، مثل شب‌های دیگر آغاز شد؛ خانواده‌ها در خانه‌هایشان بودند و کسی تصور نمی‌کرد چند ثانیه بعد، زندگی‌شان به دو بخش قبل و بعد از زلزله تقسیم شود، زمین لرزید و خانه‌ها فرو ریختند، صدای فریاد و کمک‌خواهی در محله‌ها پیچید و خانواده‌ها در تاریکی شب به دنبال عزیزانشان میان آوار می‌گشتند.
زلزله ۷.۳ ریشتری ۲۱ آبان ۱۳۹۶، ۶۲۰ جان‌باخته و ۱۲ هزار و ۳۸۶ مصدوم بر جای گذاشت و به ۱۰۳ هزار واحد مسکونی شهری و روستایی خسارت وارد کرد، سرپل‌ذهاب، قصرشیرین و ثلاث‌باباجانی از جمله مناطقی بودند که بیشترین آسیب را دیدند.
صبح که رسید، ابعاد حادثه روشن‌تر شد؛ خانه‌هایی که دیگر سقفی نداشتند، خانواده‌هایی که عزیزانشان را از دست داده بودند و مردمی که ناچار بودند روزهای نخست را در چادر و میان سرمای پاییز بگذرانند، امدادگران برای نجات گرفتارشدگان و انتقال مصدومان تلاش می‌کردند و از گوشه‌وکنار کشور، کمک‌های مردمی به سمت مناطق زلزله‌زده روانه شده بود.
در آن روزهای سخت، مردم کرمانشاه تنها با خرابی خانه‌هایشان روبه‌رو نبودند؛ بسیاری تمام دارایی و بخشی از خانواده خود را از دست داده بودند و نمی‌دانستند زندگی‌شان از کجا باید دوباره آغاز شود.
حضور رهبر شهید در میان مردم داغدار
هشت روز پس از زلزله، در ۲۹ آبان ۱۳۹۶، رهبر مجاهد شهید انقلاب به مناطق زلزله‌زده کرمانشاه رفت، در سرپل‌ذهاب با مردم دیدار کرد و سپس به روستای کوئیک رفت تا از نزدیک در جریان وضعیت خانواده‌هایی قرار بگیرد که هنوز در چادرها زندگی می‌کردند.
آنچه این حضور را در خاطره آن روزها ماندگار کرد، دیدار با مردمی بود که در میان آوار و اندوه، چشم‌انتظار رسیدگی و همراهی بودند، امام شهیدمان در جمع زلزله‌زدگان بر ضرورت افزایش تلاش‌ها برای کمک‌رسانی تأکید کرد و در روستای کوئیک نیز از نزدیک پای صحبت مردم نشست، حتی در سخنانش ابراز امیدواری کرد که این زلزله بهانه‌ای برای کاهش مشکلات روستاها و منطقه کرمانشاه باشد.
در روزهایی که بسیاری از خانواده‌ها احساس می‌کردند همه‌چیز را از دست داده‌اند، این دیدار در کنار حضور امدادگران و موج کمک‌های مردمی، تصویری از همدلی و امید در دل ویرانی‌ها ساخت؛ تصویری که هنوز بخشی از روایت زلزله کرمانشاه است.
خانه‌ها دوباره ساخته شدند، اما خاطره آن شب باقی ماند
پس از روزهای امداد و اسکان اضطراری، بازسازی مناطق آسیب‌دیده آغاز شد، خانه‌های تخریب‌شده در روستاها و شهرها دوباره ساخته شدند و خانواده‌هایی که ماه‌ها در چادر و کانکس زندگی کرده بودند، به‌تدریج به خانه‌هایشان بازگشتند، روستاهایی مانند کوئیک و محله‌هایی از سرپل‌ذهاب نیز در مسیر بازسازی تغییر چهره دادند.
اما همه‌چیز با ساخت خانه‌ها به پایان نرسید؛ برای خانواده‌ای که عزیزی را از دست داده، خانه نوساز نمی‌تواند جای خالی او را پر کند، برای کودکی که پدر و مادرش را زیر آوار جا گذاشته، بازگشت به زندگی عادی به همین سادگی نیست.
رعنا یکی از همان کودکانی بود که زلزله، تمام خانواده‌اش را از او گرفت؛ پدر، مادر و سه خواهر و برادرش را از دست داد و با داغی بزرگ‌تر از سال‌های کودکی‌اش تنها ماند، در روایت دیگری از آن روزها، پسربچه‌ای از ترس ازدست‌دادن مادر و گاوهایش می‌گفت؛ حرفی ساده که نشان می‌داد زلزله حتی امنیت کوچک‌ترین دلخوشی‌های کودکان را هم از آن‌ها گرفته بود.
حالا ۹ سال از آن شب گذشته است؛ بسیاری از خانه‌ها دوباره ساخته شده‌اند، خیابان‌ها و روستاها جان گرفته‌اند و زندگی در مناطق زلزله‌زده جریان دارد، اما برای خانواده‌هایی که عزیزی را از دست داده‌اند، ۲۱ آبان فقط یک تاریخ در تقویم نیست، خاطره شبی است که هنوز با آن زندگی می‌کنند.
زلزله کرمانشاه در ۲۰ ثانیه اتفاق افتاد، اما بازسازی زندگی پس از آن سال‌ها زمان برد؛ در حافظه مردم این استان، در کنار آوار و داغ، خاطره دست‌هایی که برای کمک دراز شدند، مردمی که یکدیگر را تنها نگذاشتند و حضور امیدبخش رهبر شهید نیز باقی مانده است.
نظر شما